"Nie możemy być spokojni" - relacja ze spotkania podsumowującego rok

16 VI odbyło się ostatnie przed wakacyjną przerwą spotkanie naszej diakonii, które przybrało charakter małej agapy. Nie zabrakło jednak akcentów formacyjnych, gdyż pochyliliśmy się nad kilkoma cytatami z ks. Blachnickiego i Jana Pawła II na temat misji. Zaczęliśmy jednak od Słowa Bożego, a konkretnie od Wielkiego Nakazu Misyjnego. Dzieliliśmy się tym, w jaki sposób każdy z nas może go realizować i wypełniać. Była to więc doskonała okazja do podsumowania pierwszego roku naszej posługi w diakonii misyjnej.

W ostatnim roku (naszym pierwszym) spotkania przybierały w zależności od sytuacji charakter formacyjny lub organizacyjny, zawsze jednak rozpoczynając się lub kończąc modlitwą. Przychodziły na nie osoby, które albo mają pragnienie wyjazdu na misje, albo noszą sprawy misji w sercu i przedstawiają je na modlitwie. Dopiero zaczynamy się poznawać, wciąż rozeznając czy to rzeczywiście miejsce dla nas. Niemniej już w tym pierwszym roku naszej posługi udało się oprócz podstawowej sprawy, jaką są comiesięczne spotkania, formacja i modlitwa, podjąć kilka dzieł misyjnych.

Pierwszym z nich była akcja „Ołówek dla Afryki”, w którą zaangażowały się osoby z diakonii. Była to zbiórka przyborów szkolnych, które za pośrednictwem Fundacji Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio” trafić miały do dzieci w krajach afrykańskich. Udało się przeprowadzić zbiórkę w Łodzi, Zgierzu i Bełchatowie.

Nawiązaliśmy kontakt w sprawie Adopcji na Odległość z s. Darianą Jasińską ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek św. Rodziny, która pracuje na misjach w Kenii. Podejmujemy próby propagowania tego dzieła w naszym Ruchu, czemu służyło m.in. zorganizowanie spotkania informacyjnego oraz informowanie o tym dziele w czasie wielkopostnego Dnia Wspólnoty w kilku rejonach naszej archidiecezji, w czasie jednej ze Szkół Animatora a także w naszych wspólnotach i kręgach.

Ostatnim dziełem, w które się zaangażowaliśmy była akcja „Podziel się Oazą”. W czasie paschalnego Dnia Wspólnoty odbyły się we wszystkich rejonach archidiecezji łódzkiej zbiórki na rzecz Yaqooba Masiha z Pakistanu, którego jako Ruchu zobowiązaliśmy się wesprzeć, by w sierpniu mógł uczestniczyć w ONŻ 1 stopnia w Krościenku. Udało się zebrać 1900 zł.


Również istnienie i prowadzenie tego bloga uważać możemy za skromny sukces.

Pierwszą i podstawową naszą bolączką jest brak kapłana, który jako moderator czy choćby opiekun towarzyszyłby nam w posłudze, zwłaszcza w początkowym jej etapie, gdy dopiero rozeznajemy co dalej. Na szczęście możemy liczyć na wsparcie naszego moderatora diecezjalnego, który wielokrotnie nie tylko okazywał swoje zainteresowanie diakonią, ale bardzo konkretnie wspierał jej działania.

To podsumowujące spotkanie wlało w nas jednak olbrzymią nadzieję i pewność, że to co robimy, a właściwie zaczynamy robić ma sens i nie tylko jest potrzebne, ale wręcz konieczne. Jak bowiem pisał ks. Franciszek Blachnicki: Wielki Nakaz Misyjny dotyczy głoszenia Ewangelii wszystkim ludziom w tym pokoleniu, na całym świecie. Nie możemy być spokojni, póki tego nakazu nie wypełnimy. Był w tym niesamowicie zgodny z Janem Pawłem II, który mówił, że: Nie możemy być spokojni, gdy pomyślimy o milionach naszych braci i sióstr, tak jak my odkupionych krwią Chrystusa, którzy żyj nieświadomi Bożej miłości.

Ten Wielki Nakaz Misyjny wypełniać można na różne sposoby, dlatego każdy z nas może mieć w dziele misyjnym swój własny udział.

Papieskie Intencje Misyjne (czerwiec 2010)

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na czerwiec

Aby Kościoły w Azji, które są "małą owczarnią", otoczoną przez ludność niechrześcijańską, potrafiły głosić Ewangelię i dawać świadectwo radosnego przylgnięcia do Chrystusa

"Kościół to mój dom" - świadectwo Marzeny

Marzenka pochodzi z Bełchatowa, należy do naszej diakoni misyjnej. Jak sama przyznaje: Nigdy wcześniej nie pisałam świadectwa. Z Oazy (w której jestem uuu kilkanaście lat) wiem, że świadectwo to nic innego, jak opowiedzenie, co Jezus zdziałał w mojej duszy.

Zachęcamy więc do przeczytania jej świadectwa.

Oto jego fragment:
W pewnym momencie był obrzęd odnowienia swojej wiary, którą w naszym imieniu wyznali rodzice na naszym Chrzcie Świętym. Przyznam, że po prostu się wzruszyłam. Podeszłam do kapłana, który wypowiedział słowa: „Taka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą, w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.” Powiedziałam „Amen” na znak, że to wszystko, co Pan Jezus przekazał mi przez Kościół, przyjmuję i wyznaję znów. Czułam, jak bardzo nie chcę być nigdy odłączona od Kościoła. Tu jest moja wspólnota, Kościół to mój Dom.

Relacja ze spotkania diakonii misyjnej

Ostatnie spotkanie diakonii misyjnej, które odbyło się w środę 19 V, miało charakter roboczy. Rozpoczęliśmy je nietypowo, od herbatki i ciastka, przy okazji dzieląc się naszymi codziennymi troskami i nowinkami (w końcu nie widzieliśmy się od miesiąca). Następnie omówiliśmy bieżące sprawy diakonii i zadania jakie przed nami stoją w najbliższym czasie m.in. spotkanie „z ciekawymi gośćmi”, czyli s. Weroniką, Jowitą i Justyną ( o czym już wkrótce poinformujemy szerzej). Zastanawialiśmy się też co jeszcze można zrobić dla akcji „Podziel się Oazą”, która wciąż w naszej archidiecezji trwa. Padły też postanowienia dotyczące prowadzenia po wakacjach w naszych wspólnotach spotkań o tematyce misyjnej. Następnie w modlitwie spontanicznej dziękowaliśmy Bogu za Jego liczne łaski i powierzaliśmy Mu nasze intencje, zarówno prywatne, jak i te dotyczące całego Kościoła i misji. Po zakończeniu tej części spotkania przeszliśmy do kaplicy, gdzie razem z oazowiczami z innych diakonii odmówiliśmy Nieszpory. Za dar spotkania, radości i służby niech będzie chwała Panu!

Papieskie Intencje Misyjne (maj 2010)

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na maj

Aby kapłani, zakonnice, zakonnicy oraz świeccy zaangażowani w apostolat potrafili rozbudzać entuzjazm misyjny w powierzonych ich opiece wspólnotach.