5 listopada 2013

Relacja z listopadowego spotkania diakonii








5 listopada odbyło się drugie w tym roku formacyjnym spotkanie łódzkiej Diakonii Misyjnej. Tym razem spotkaliśmy się w Domu Studentek im. św. Urszuli Ledóchowskiej w Łodzi. Rozpoczęliśmy od modlitwy i dzielenia się Słowem Bożym, podczas którego Pan zwrócił naszą uwagę na to, że powinniśmy z radością i ochoczo spełniać służbę nie tylko w diakonii, ale też w życiu codziennym. Nie wystarczą bowiem same "suche" uczynki, potrzeba zapału i ochoty do ich spełniania.

Następnie przeszliśmy do części formacyjnej, w którą wprowadził nas krótką konferencją nasz moderator ks. Piotr Tarabasz. Opierając się na wstępie do encykliki Jana Pawła II "Redemptoris Missio", zwrócił uwagę na kilka istotnych rzeczy w życiu nie tylko misjonarzy, ale każdego chrześcijanina. Osoba wierząca w Boga powinna żyć niejako "na kredyt", czyli życiem z łaski Bożej, polegając nie na sobie samej czy rzeczach przyziemnych (jak np. zabezpieczenie materialne), lecz starać się bardziej zawierzyć i zaufać Bogu. Ponadto my, jako wierzący w Chrystusa, powinniśmy nie ustawać w głoszeniu Ewangelii, a jeśli Kościół "osiada na laurach" w ewangelizacji, to oznacza to kryzys wiary Kościoła. Dlatego tak ważna jest ponowna ewangelizacja, szczególnie w krajach cierpiących na brak powołań zarówno kapłańskich, zakonnych jak i misyjnych.

Naszym zadaniem, które podjęliśmy w dalszej części spotkania, będzie oparcie się na encyklice Jana Pawła II "Redemptoris Missio" w części formacyjnej spotkań. Ponieważ jest to encyklika traktująca w sposób szczególny o misjach, będzie nam ona towarzyszyć jako punkt wyjścia naszej formacji na każdym kolejnym spotkaniu. Będziemy starali się z tej encykliki czerpać wiedzę i zapał do naszej służby i misyjnego posłannictwa, które jest przede wszystkim posłannictwem całego Kościoła.

Omówiliśmy również sprawy organizacyjne, wśród których na pierwszy plan wysuwa się Oaza Modlitwy Diakonii Misyjnej, która odbędzie się już za 2 tygodnie. Przypominamy o zgłaszaniu się na nasz adres mailowy: misyjna.lodz@gmail.com. OM odbędzie się w dniach 15-17 listopada w Tomaszowie Mazowieckim (koszt: 40 zł).
Kolejną sprawą jest V Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym, który przypada w tym roku 10 listopada. W tym dniu zachęcamy do szczególnej modlitwy za Kościół w krajach, w których chrześcijanie są prześladowani za wiarę. W tym roku w sposób szczególny obejmujemy modlitwą Nigerię, którą można wspomóc również finansowo. Wystarczy tylko wysłać SMS o treści RATUJE pod numer 72405 (koszt: 2,46 brutto), by wesprzeć budowę szkoły w Nigerii. Więcej informacji na stronie: www.pkwp.org.

Na kolejne spotkanie diakonii zapraszamy 3 grudnia (we wtorek) o godzinie 16.00 do Duszpasterstwa Akademickiego "Węzeł" przy ul. Kopcińskiego 1/3 w Łodzi.




1 listopada 2013

Wszystkich Świętych w Kazachstanie

Dziś uroczystość Wszystkich Świętych. Ponieważ dokładnie 5 lat temu wyjeżdżałem do Kazachstanu na swój roczny wolontariat, to dziś wzięło mi się na wspominki :-) 



Pamiętam, że jednym z pierwszych moich zetknięć z tamtejszą kulturą i rzeczywistością była wizyta na cmentarzu w dniu Wszystkich Świętych. Uderzyły mnie wtedy pustki, bo przyzwyczajony byłem, że tego dnia w Polsce pełno jest ludzi, palą się tysiące zniczy, odbywają się licytacje na piękniejszą wiązankę, wymyślniejszy znicz itp. W Kazachstanie jest to normalny pracujący dzień. Katolicy starają się po prostu być tego dnia na Mszy Świętej, nawiedzić przez chwilę groby, modląc się na różańcu za zmarłych... Na Wschodzie jest zwyczaj ucztowania na grobach, czego my nie do końca rozumiemy, tym bardziej kiedy uczta przemienia się w małą libację ...

Zaraz po Wszystkich Świętych pojechałem do Chromtau, gdzie czekała mnie kolejna wizyta na cmentarzu, tym razem w środku stepu. Pamiętam, że wiało niesamowicie, jak dojechaliśmy powoli się ściemniało, a ja nie mogłem wyjść z podziwu widząc tak ogromną przestrzeń z pagórka, na którym był cmentarz. A z drugiej strony smutny był widok samych nagrobków - zaniedbanych, opuszczonych, w większości z czerwoną gwiazdą zamiast krzyża. 

Potem jeszcze kilkakrotnie miałem okazję nawiedzać cmentarze w stepie, zawsze z nieskrywanym uczuciem żalu wobec tych, którym przyszło umrzeć na obcej ziemi jako wysiedleńcy, zwłaszcza naszym rodakom. Pamiętam jeden cmentarz, na którym były same polskie nazwiska. Ileż cierpienia, tragedii i łez skrywały te nagrobki...

Uroczystość Wszystkich Świętych to czas, kiedy wspominamy tych, którzy są w niebie, choć niekoniecznie zostali kanonizowani czy beatyfikowani. Mam więc przed oczyma tysiące dzielnych, czy wręcz heroicznych chrześcijan wygnanych na kazachskie stepy czy w syberyjską tajgę, tych, którzy przechowali wiarę na tych ziemiach gdy nie było kapłanów, zwłaszcza tzw. babuszki, które uczyły dzieci modlitw, chrzciły je, prowadziły nabożeństwa, pielęgnowały zwyczaje. Mam przed oczyma niezłomnych kapłanów, którzy z narażeniem życia nieśli Chrystusa na tych terenach, jak choćby sługę Bożego ks. Władysława Bukowińskiego. Mam przed oczyma tysiące kobiet, mężczyzn i dzieci, którzy na tych terenach ginęli za wiarę, umierali z głodu, odchodzili w samotności i zapomnieniu. Wierzę, że Pan już wynagradza im tamten los w swoim Królestwie. Wiem, że wśród nich są tacy, których historie mogłyby być dla nas wskazówką jak żyć godnie i jak żyć prawdziwie. Może kiedyś ujrzą jeszcze światło dzienne...



                                                                                        Przemek
------------------------------------------------------------------------------

Pozwolę sobie też dla dopełnienia obrazu przytoczyć tu wpis Magdy Roszak z bloga diakoni misyjnej, która na wolontariat do Kazachstanu przyjechała wkrótce po moim wyjeździe:

"(...) Chciałam napisać kilka słów o Wszystkich Świętych. Bo obchodziliśmy oczywiście tę uroczystość, ale nieco inaczej niż w Polsce. Nie trzeba było stać w korkach w drodze na cmentarz ani potykać się o znicze, czy wazony z kwiatami. Po niedzielnej Mszy o 11 jechaliśmy na cmentarz – ksiądz biskup zapraszał wszystkich obecnych. Jechaliśmy ok. 5-6 samochodami (w tym jeden bus) za miasto, gdzie są dwa ogromne cmentarze. Pierwszy raz je widziałam, dlatego tym większe zrobiły na mnie wrażenie. Pierwszy, muzułmański, widziałam tylko z daleka – takie murowane jakby zameczki, często z wieżyczkami. Drugi, który nawiedziliśmy, to cmentarz prawosławny, na którym porozsiewane w różnych miejscach są katolickie groby. Widok tego cmentarza wywołał we mnie dziwne uczucia. Załączam kilka zdjęć – sami spójrzcie.

Groby liche, nagrobki tylko gdzie niegdzie, ale wokół każdej mogiły musi stać płotek, który po rosyjsku ma specjalną nazwę podobno – „ograda”. Płotki są najróżniejsze, więc nie mogłam oprzeć się wrażeniu nieładu, chaosu. Kiedy to teraz napisałam, przyszło mi do głowy, że tak mogłabym wyobrazić sobie czyściec – być może to trafniej odzwierciedla realną sytuację tych dusz niż nasze wymuskane, idealnie wypielęgnowane mogiły. Ale modlitwa na cmentarzu była piękna. Było nas tam ok. 25 osób – głównie starsze parafianki, których bliscy spoczywają na tym cmentarzu. Jako że ich groby nie znajdują się w jednym miejscu, spacerowaliśmy po cmentarzu, zatrzymując się i modląc tam, gdzie one zaprowadziły.

Groby katolickie różnią się od prawosławnych krzyżem oraz usytuowaniem – zawsze w odwrotną stronę, tylko nie pamiętam w którą, chyba krzyżem w stronę zachodu. Może ktoś się lepiej orientuje?  Niektóre panie przyniosły ze sobą na cmentarz butelki z wodą święconą, którą polewały groby. Na tym cmentarzu leżą też „patronki” Atyrauskiego Kościoła – kobiety pochodzenia niemieckiego, dzięki którym przed lata nieobecności kapłana przetrwała na tym terenie wiara katolicka.

I z okazji oktawy Wszystkich Świętych modlimy się codziennie Różańcem przed Mszą Świętą. Ksiądz zapraszał parafian do udziału w tej modlitwie za dusze zmarłych – dzięki temu przychodzą takie dwie panie w ciągu tygodnia. (...)"









źródło: misje.oaza.pl

29 października 2013

Oaza Modlitwy Diakoni Misyjnej


Serdecznie zachęcamy do wzięcia udziału w Oazie Modlitwy organizowanej przez Centralną Diakonię Misyjną. Na to spotkanie zapraszamy wszystkich posługujących na rzecz misji oraz tych, którzy chcieliby się zaangażować w działania Diakonii Misyjnej lub po prostu chcą odnowić swoją relację do Chrystusa i umocnić się w swojej drodze.

Temat: Posłani na wzór Chrystusa Sługi              

„Istotnym rysem duchowości misyjnej jest wewnętrzne zjednoczenie z Chrystusem. Nie można zrozumieć misji i żyć nimi bez odniesienia do Chrystusa jako Tego, który został posłany, by ewangelizować (…) Właśnie dlatego, że jest „posłany”, misjonarz doświadcza umacniającej obecności Chrystusa, który mu towarzyszy w każdej chwili jego życia (…)”.       
[bł. Jan Paweł II, Redemptoris Missio 88]

W czasie Oazy Modlitwy będziemy kontemplować tajemnicę Chrystusa Sługi, który został namaszczony Duchem Świętym i posłany do wypełnienia woli Bożej (Flp 2,5-8). Będziemy patrzeć na Jego pełną miłości relację z Ojcem, która jest źródłem Jego uniżenia i oddania. Czas OMu będzie okazją do przyjrzenia się bliżej naszej relacji z Bogiem i do jeszcze większego pogłębienia zażyłości z Jezusem. Będzie to też szansa, by uświadomić sobie jaka jest moja misja i do czego Duch Święty mnie wzywa, na czym opieram swoje działania i posługę, czego się lękam i co mi przeszkadza w wypełnianiu mojej misji, do czego rzeczywiście jestem przywiązany i z czego jeszcze powinienem zrezygnować, by wypełnić moje powołanie.


Termin: 15-17 listopada 2013

Miejsce: Parafia św. Jadwigi Królowej w Tomaszowie Mazowieckim, ul. Warszawska 75/81

Prowadzący: ks. Piotr Tarabasz


Koszt: 40 zł

Dojazd:  istnieje możliwość zorganizowania w piątek specjalnego busa z Łodzi do Tomaszowa, w tym celu prosimy o wcześniejsze poinformowanie o zainteresowaniu takim rozwiązaniem

Więcej informacji wkrótce.

26 października 2013

Na zakończenie Tygodnia Misyjnego i na końcówkę października :-)


U progu trzeciego tysiąclecia cały Kościół wezwany jest do głębszego przeżywania tajemnicy Chrystusa i pełnej wdzięczności współpracy z dziełem zbawienia. Czyni to z Maryją i tak jak Maryja, która jest dla niego Matką i wzorem: jest Ona wzorem macierzyńskiej miłości, jaka powinna ożywiać wszystkich tych, którzy w dziele misyjnego apostolstwa Kościoła współpracują nad odrodzeniem człowieka. Dlatego też „Kościół wzmocniony obecnością Chrystusa (...) pielgrzymuje w czasie do końca wieków, idąc na spotkanie Pana, który przychodzi, ale na tej drodze (...) kroczy śladami wędrówki odbytej przez Maryję Dziewicę”.
(Redemptoris Missio 92)



Jak Apostołowie po wniebowstąpieniu Chrystusa, Kościół winien zgromadzić się w Wieczerniku „z Maryją, Matką Jezusa” (Dz1, 14), by błagać o Ducha Świętego i otrzymać moc i odwagę do wypełnienia nakazu misyjnego. My również potrzebujemy, o wiele bardziej niż Apostołowie, by Duch nas przemienił i prowadził. (Redemptoris Missio 92)



Pośrednictwu Maryi, „które skierowane jest do Chrystusa, a zarazem zmierza do objawienia Jego zbawczej mocy”, zawierzam Kościół, a w szczególności tych, którzy podejmują trud realizowania posłania misyjnego w dzisiejszym świecie.
(Redemptoris Missio 92)