1 listopada 2013

Wszystkich Świętych w Kazachstanie

Dziś uroczystość Wszystkich Świętych. Ponieważ dokładnie 5 lat temu wyjeżdżałem do Kazachstanu na swój roczny wolontariat, to dziś wzięło mi się na wspominki :-) 



Pamiętam, że jednym z pierwszych moich zetknięć z tamtejszą kulturą i rzeczywistością była wizyta na cmentarzu w dniu Wszystkich Świętych. Uderzyły mnie wtedy pustki, bo przyzwyczajony byłem, że tego dnia w Polsce pełno jest ludzi, palą się tysiące zniczy, odbywają się licytacje na piękniejszą wiązankę, wymyślniejszy znicz itp. W Kazachstanie jest to normalny pracujący dzień. Katolicy starają się po prostu być tego dnia na Mszy Świętej, nawiedzić przez chwilę groby, modląc się na różańcu za zmarłych... Na Wschodzie jest zwyczaj ucztowania na grobach, czego my nie do końca rozumiemy, tym bardziej kiedy uczta przemienia się w małą libację ...

Zaraz po Wszystkich Świętych pojechałem do Chromtau, gdzie czekała mnie kolejna wizyta na cmentarzu, tym razem w środku stepu. Pamiętam, że wiało niesamowicie, jak dojechaliśmy powoli się ściemniało, a ja nie mogłem wyjść z podziwu widząc tak ogromną przestrzeń z pagórka, na którym był cmentarz. A z drugiej strony smutny był widok samych nagrobków - zaniedbanych, opuszczonych, w większości z czerwoną gwiazdą zamiast krzyża. 

Potem jeszcze kilkakrotnie miałem okazję nawiedzać cmentarze w stepie, zawsze z nieskrywanym uczuciem żalu wobec tych, którym przyszło umrzeć na obcej ziemi jako wysiedleńcy, zwłaszcza naszym rodakom. Pamiętam jeden cmentarz, na którym były same polskie nazwiska. Ileż cierpienia, tragedii i łez skrywały te nagrobki...

Uroczystość Wszystkich Świętych to czas, kiedy wspominamy tych, którzy są w niebie, choć niekoniecznie zostali kanonizowani czy beatyfikowani. Mam więc przed oczyma tysiące dzielnych, czy wręcz heroicznych chrześcijan wygnanych na kazachskie stepy czy w syberyjską tajgę, tych, którzy przechowali wiarę na tych ziemiach gdy nie było kapłanów, zwłaszcza tzw. babuszki, które uczyły dzieci modlitw, chrzciły je, prowadziły nabożeństwa, pielęgnowały zwyczaje. Mam przed oczyma niezłomnych kapłanów, którzy z narażeniem życia nieśli Chrystusa na tych terenach, jak choćby sługę Bożego ks. Władysława Bukowińskiego. Mam przed oczyma tysiące kobiet, mężczyzn i dzieci, którzy na tych terenach ginęli za wiarę, umierali z głodu, odchodzili w samotności i zapomnieniu. Wierzę, że Pan już wynagradza im tamten los w swoim Królestwie. Wiem, że wśród nich są tacy, których historie mogłyby być dla nas wskazówką jak żyć godnie i jak żyć prawdziwie. Może kiedyś ujrzą jeszcze światło dzienne...



                                                                                        Przemek
------------------------------------------------------------------------------

Pozwolę sobie też dla dopełnienia obrazu przytoczyć tu wpis Magdy Roszak z bloga diakoni misyjnej, która na wolontariat do Kazachstanu przyjechała wkrótce po moim wyjeździe:

"(...) Chciałam napisać kilka słów o Wszystkich Świętych. Bo obchodziliśmy oczywiście tę uroczystość, ale nieco inaczej niż w Polsce. Nie trzeba było stać w korkach w drodze na cmentarz ani potykać się o znicze, czy wazony z kwiatami. Po niedzielnej Mszy o 11 jechaliśmy na cmentarz – ksiądz biskup zapraszał wszystkich obecnych. Jechaliśmy ok. 5-6 samochodami (w tym jeden bus) za miasto, gdzie są dwa ogromne cmentarze. Pierwszy raz je widziałam, dlatego tym większe zrobiły na mnie wrażenie. Pierwszy, muzułmański, widziałam tylko z daleka – takie murowane jakby zameczki, często z wieżyczkami. Drugi, który nawiedziliśmy, to cmentarz prawosławny, na którym porozsiewane w różnych miejscach są katolickie groby. Widok tego cmentarza wywołał we mnie dziwne uczucia. Załączam kilka zdjęć – sami spójrzcie.

Groby liche, nagrobki tylko gdzie niegdzie, ale wokół każdej mogiły musi stać płotek, który po rosyjsku ma specjalną nazwę podobno – „ograda”. Płotki są najróżniejsze, więc nie mogłam oprzeć się wrażeniu nieładu, chaosu. Kiedy to teraz napisałam, przyszło mi do głowy, że tak mogłabym wyobrazić sobie czyściec – być może to trafniej odzwierciedla realną sytuację tych dusz niż nasze wymuskane, idealnie wypielęgnowane mogiły. Ale modlitwa na cmentarzu była piękna. Było nas tam ok. 25 osób – głównie starsze parafianki, których bliscy spoczywają na tym cmentarzu. Jako że ich groby nie znajdują się w jednym miejscu, spacerowaliśmy po cmentarzu, zatrzymując się i modląc tam, gdzie one zaprowadziły.

Groby katolickie różnią się od prawosławnych krzyżem oraz usytuowaniem – zawsze w odwrotną stronę, tylko nie pamiętam w którą, chyba krzyżem w stronę zachodu. Może ktoś się lepiej orientuje?  Niektóre panie przyniosły ze sobą na cmentarz butelki z wodą święconą, którą polewały groby. Na tym cmentarzu leżą też „patronki” Atyrauskiego Kościoła – kobiety pochodzenia niemieckiego, dzięki którym przed lata nieobecności kapłana przetrwała na tym terenie wiara katolicka.

I z okazji oktawy Wszystkich Świętych modlimy się codziennie Różańcem przed Mszą Świętą. Ksiądz zapraszał parafian do udziału w tej modlitwie za dusze zmarłych – dzięki temu przychodzą takie dwie panie w ciągu tygodnia. (...)"









źródło: misje.oaza.pl

29 października 2013

Oaza Modlitwy Diakoni Misyjnej


Serdecznie zachęcamy do wzięcia udziału w Oazie Modlitwy organizowanej przez Centralną Diakonię Misyjną. Na to spotkanie zapraszamy wszystkich posługujących na rzecz misji oraz tych, którzy chcieliby się zaangażować w działania Diakonii Misyjnej lub po prostu chcą odnowić swoją relację do Chrystusa i umocnić się w swojej drodze.

Temat: Posłani na wzór Chrystusa Sługi              

„Istotnym rysem duchowości misyjnej jest wewnętrzne zjednoczenie z Chrystusem. Nie można zrozumieć misji i żyć nimi bez odniesienia do Chrystusa jako Tego, który został posłany, by ewangelizować (…) Właśnie dlatego, że jest „posłany”, misjonarz doświadcza umacniającej obecności Chrystusa, który mu towarzyszy w każdej chwili jego życia (…)”.       
[bł. Jan Paweł II, Redemptoris Missio 88]

W czasie Oazy Modlitwy będziemy kontemplować tajemnicę Chrystusa Sługi, który został namaszczony Duchem Świętym i posłany do wypełnienia woli Bożej (Flp 2,5-8). Będziemy patrzeć na Jego pełną miłości relację z Ojcem, która jest źródłem Jego uniżenia i oddania. Czas OMu będzie okazją do przyjrzenia się bliżej naszej relacji z Bogiem i do jeszcze większego pogłębienia zażyłości z Jezusem. Będzie to też szansa, by uświadomić sobie jaka jest moja misja i do czego Duch Święty mnie wzywa, na czym opieram swoje działania i posługę, czego się lękam i co mi przeszkadza w wypełnianiu mojej misji, do czego rzeczywiście jestem przywiązany i z czego jeszcze powinienem zrezygnować, by wypełnić moje powołanie.


Termin: 15-17 listopada 2013

Miejsce: Parafia św. Jadwigi Królowej w Tomaszowie Mazowieckim, ul. Warszawska 75/81

Prowadzący: ks. Piotr Tarabasz


Koszt: 40 zł

Dojazd:  istnieje możliwość zorganizowania w piątek specjalnego busa z Łodzi do Tomaszowa, w tym celu prosimy o wcześniejsze poinformowanie o zainteresowaniu takim rozwiązaniem

Więcej informacji wkrótce.

26 października 2013

Na zakończenie Tygodnia Misyjnego i na końcówkę października :-)


U progu trzeciego tysiąclecia cały Kościół wezwany jest do głębszego przeżywania tajemnicy Chrystusa i pełnej wdzięczności współpracy z dziełem zbawienia. Czyni to z Maryją i tak jak Maryja, która jest dla niego Matką i wzorem: jest Ona wzorem macierzyńskiej miłości, jaka powinna ożywiać wszystkich tych, którzy w dziele misyjnego apostolstwa Kościoła współpracują nad odrodzeniem człowieka. Dlatego też „Kościół wzmocniony obecnością Chrystusa (...) pielgrzymuje w czasie do końca wieków, idąc na spotkanie Pana, który przychodzi, ale na tej drodze (...) kroczy śladami wędrówki odbytej przez Maryję Dziewicę”.
(Redemptoris Missio 92)



Jak Apostołowie po wniebowstąpieniu Chrystusa, Kościół winien zgromadzić się w Wieczerniku „z Maryją, Matką Jezusa” (Dz1, 14), by błagać o Ducha Świętego i otrzymać moc i odwagę do wypełnienia nakazu misyjnego. My również potrzebujemy, o wiele bardziej niż Apostołowie, by Duch nas przemienił i prowadził. (Redemptoris Missio 92)



Pośrednictwu Maryi, „które skierowane jest do Chrystusa, a zarazem zmierza do objawienia Jego zbawczej mocy”, zawierzam Kościół, a w szczególności tych, którzy podejmują trud realizowania posłania misyjnego w dzisiejszym świecie.
(Redemptoris Missio 92) 


24 października 2013

Relacja ze spotkania diakoni

Październikowe spotkanie łódzkiej diakoni misyjnej odbyło się w nietypowym jak dotychczas miejscu, a konkretnie na Radogoszczu, w mieszkaniu odpowiedzialnych za diakonię - Ani i Przemka Wieczorków.

Zaczęliśmy nasze spotkanie jak zawsze od modlitwy oraz dzielenia Słowem z liturgii dnia. Jak zwykle Pan mówił do naszych serc bardzo konkretnie. Następnie zrobiliśmy króciutką agapę, w czasie której podzieliliśmy się tym czym żyjemy w ostatnim czasie. Część formacyjna spotkania oparta była na Orędziu Ojca Świętego Franciszka na Światowy Dzień Misyjny. Każdy dostał do przeczytania i omówienia jeden z podpunktów tego tekstu, który miał za zadanie potem zreferować.

Główne myśli z tego dzielenia:
* wiara jest darem, ale nie można go zostawić dla siebie, trzeba się nim dzielić, inaczej będziemy jałowymi chrześcijanami
* wspólnota wtedy jest dojrzała, kiedy wyznaje wiarę, wychodzi z zamknięcia, aby nieść Słowo na peryferie
* obowiązek misyjny należy do każdego ochrzczonego, nie tylko do wybranych
* misje to nie drugorzędny sprawa w życiu wierzącego i Kościoła, ale rzecz zasadnicza
* ewangelizacja nie jest pogwałceniem wolności religijnej, nie zmuszamy do przyjęcia wiary, ale stwarzamy taką możliwość
* każdy z nas działa w imieniu Kościoła, jeśli ewangelizujemy, posługujemy, choćbyśmy robili to sami, to nie robimy tego sami z siebie, ale zawsze we wspólnocie Kościoła
* Kościół nie jest organizacją pomocy społecznej, lecz wspólnotą osób, które zachwyciły się spotkaniem z Chrystusem i pragną się tym dzielić z innymi
* mamy z radością przeżywać swoją posługę i nieść tą radość innym
* posyłanie misjonarzy nie jest stratą, lecz zyskiem

To tylko niektóre z genialnych myśli papieża Franciszka, które zawarte są w jego orędziu, naprawdę warto się z nim dogłębnie zapoznać.

Kolejną częścią spotkania było planowanie działań. Najbliższym wydarzniem, które przygotowujemy jest Oaza Modlitwy w Tomaszowie Mazowieckim, która odbędzie się w dniach 15-17 XI. Jest ona organizowana pod patronatem Centralnej Diakoni Misyjnej, ale to na naszym zespole spoczywa ciężar przygotowań, dlatego już teraz podzieliliśmy się obowiązkami i już nie możemy doczekać się tego czasu.

Spotkanie zakończyliśmy modlitwą różańcową, w której polecaliśmy Bogu przez ręce Niepokalanej wszystkie sprawy misji, misjonarzy i wolontariuszy misyjnych, zwłaszcza naszą Izę, która znów wyjechała z posługą do Chin.

Kolejne spotkanie diakoni już 5 listopada we wtorek, o godz. 16.
Zapraszamy!