DIAKONIA MISYJNA Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Łódzkiej

30 stycznia - relacja ze spotkania Diakonii Misyjnej

2012-01-30T20:01:00.003+01:00

W poniedziałek, 30 stycznia miało miejsce kolejne spotkanie Diakonii Misyjnej. Podobnie, jak przez kilka ostatnich spotkań, zgromadziliśmy się (a właściwie zgromadziłyśmy, bo tym razem przyszły same kobiety ;) w salce Wydziału Duszpasterstwa Młodzieży przy ul. Skorupki 13. Wcześniej tradycyjnie zebrałyśmy się na mszy św. w katedrze, by prosić o owocne spotkanie, zawierzając je Panu Bogu.

Na początku podzieliłyśmy się Słowem Bożym z dnia, w którym Bóg przypomniał nam, że wśród trosk codziennego życia, musimy odnaleźć miejsce dla Niego, bo tylko on ma moc prawdziwie nas leczyć i uzdrawiać oraz że Pan Jezus na nowo nas posyła do dawania świadectwa, także "wśród swoich".

Następnie rozmawiałyśmy o tym, czym są dla nas misje, co nas w nich pociąga i jaka jest nasza wizja spotkań formacyjnych Diakonii. Chcemy bowiem cały czas je udoskonalać. Postanowiłyśmy położyć większy nacisk na część teoretyczną i formacyjną spotkań, nie zaniedbując przy tym części praktycznej, czyli omawiania nowych pomysłów działalności naszej Diakonii. Dowiedziałyśmy się też, czym powinien charakteryzować się "Misjonarz Stacjonarny", co powinno być dla niego ważne i jak wygląda jego droga, którą Pan Bóg chce, aby kroczył. Nie zapomniałyśmy także o Adopcji na odległość i najbliższej Kongregacji Odpowiedzialnych (17-20.02., Częstochowa).

Nie zabrakło też omówienia spraw czysto organizacyjnych. Następne spotkanie planowane jest na 1 lub 8 marca (uściślimy tą informację w przyszłości ;) standardowo w salce Wydziału Duszpasterstwa Młodzieży przy katedrze (po mszy na 17). Już teraz zachęcamy do rezerwowania sobie czasu i przybycia na spotkanie Diakonii Misyjnej.

Marta Płuciennik

Benedykt XVI o ekumenizmie i etyce chrześcijan

2012-01-20T14:20:00.012+01:00

W obliczu narastających różnic między chrześcijanami, zwłaszcza w sprawach etycznych, istnieje pilna potrzeba pogłębienia uzgodnień w odniesieniu do zagadnień antropologii. Mogą one pomóc społeczeństwu i politykom w podejmowaniu właściwych decyzji w ważnych kwestiach dotyczących życia ludzkiego, rodziny i płciowości.

Przekonanie takie wyraził Benedykt XVI w przemówieniu do delegacji ekumenicznej z Finlandii, którą przyjął na audiencji w Watykanie 19 stycznia (...).

Benedykt XVI zwrócił ponadto uwagę, że w ostatnim czasie wyznawcy Chrystusa różnią się m.in. w sprawach etycznych, szczególnie gdy chodzi o właściwe rozumienie natury ludzkiej i jej godności. Istnieje zatem pilna potrzeba osiągnięcia głębokiego porozumienia w kwestiach antropologicznych, które mogą pomóc społeczeństwu i politykom w podejmowaniu mądrych i słusznych decyzji dotyczących ważnych zagadnień na polu życia ludzkiego, rodziny i płciowości – stwierdził papież.

Czytaj więcej...

Źródło: wiara.pl

Co łączy chrześcijan i Żydów?

2012-01-17T18:55:00.011+01:00

17 stycznia obchodzimy XV Dzień Judaizmu. Warto zastanowić się, jakie są cechy wspólne wiary chrześcijańskiej i judaistycznej. Chrześcijaństwo zrodziło się z judaizmu i pozostaje w nim mocno zakorzenione. Jan Paweł II w przemówieniu wygłoszonym w rzymskiej synagodze 13 kwietnia 1986 roku nazwał Żydów naszymi "starszymi braćmi w wierze". Z tego też powodu uznał, że relacje z judaizmem są dla chrześcijaństwa sprawą wewnętrzną, a nie międzyreligijną. "Religia żydowska nie jest dla naszej religii rzeczywistością zewnętrzną, lecz czymś wewnętrznym"- mówił Papież.

Najważniejszymi wspólnymi obu religiom cechami są: inicjatywa zawsze należąca do Boga, który pragnie nawiązać bliską, duchową relację z człowiekiem. Oprócz tego, naszą wspólną cechą jest jedność ciała i ducha. W przeciwieństwie do pozostałych religii i filozofii, w chrześcijaństwie i judaizmie podkreśla się godność ludzkiego ciała, co swoje szczególne odzwierciedlenie znalazło we Wcieleniu i zmartwychwstaniu Chrystusa.

Różnice między chrześcijaństwem i judaizmem polegają między innymi na różnym rozumieniu określenia "słowo". W kulturze bliskiego Wschodu wiązało się ono zawsze z jakimś konkretnym wydarzeniem autorstwa samego Boga. Pismo Święte (Stary Testament) miało dla Żydów zawsze ogromne znaczenie, a wypełnianie "Prawa Mojżeszowego" zadaniem najważniejszym. Chrześcijanie starają się poprzez Słowo odczytywać wolę Boga, który mówi do człowieka w Starym i Nowym Testamencie.

W obu religiach ważna jest pamięć. W judaizmie istotne znaczenie ma pamięć o Bożych interwencjach i działaniu w historii Izraela. U chrześcijan podobnie, jednak jest ona odnawiana w Eucharystii, gdy śmierć Jezusa Chrystusa codziennie jest uobecniana i przypominana ("To czyńcie na moją pamiątkę"). Powinniśmy jednak wiedzieć, że w obu religiach największym darem jest miłość Boga do człowieka, którą Stwórca nieustannie nam objawia.

Więcej przeczytasz na Deon.pl w artykule "Co łączy chrześcijan i Żydów"?

Źródło: Deon.pl / własne

Dzień Judaizmu w parafii Matki Bożej Fatimskiej w Łodzi

2012-01-17T11:37:00.004+01:00

W Łodzi okazją do poznania religii naszych starszych braci w wierze i głębszego przeżycia Dnia Judaizmu jest spotkanie organizowane przez młodzież oazową w parafii Matki Bożej Fatimskiej od godz. 18.30

Będzie się ono składało z trzech części: edukacyjnej, modlitewnej i ewangelizacyjnej. W programie przewidziano m.in. czytanie fragmentów Starego Testamentu.

czytaj więcej

Dzień Judaizmu

2012-01-17T11:28:00.003+01:00

Co roku w dzień przed rozpoczęciem Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan obchodzony jest Dzień Judaizmu. Po zakończeniu Tygodnia zaś - Dzień Islamu.

Dzień Judaizmu służyć ma odkrywaniu przez chrześcijan wszystkich wyznań judaistycznych korzeni chrześcijaństwa i ujrzeniu w wyznawcach Judaizmu starszych braci w wierze. Jest też okazją do wspólnej modlitwy i refleksji nad tym co łączy, a nie dziel.
Więcej na temat Dnia Judaizmu

Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan 2012

2012-01-14T23:14:00.001+01:00

W dniach 18 - 25 stycznia 2012 będziemy obchodzić 45. Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Podczas tego tygodnia rozważany będzie biblijny tekst zaczerpnięty z 1. Listu ap. Pawła do Koryntian 15,51-58. Materiały do ekumenicznych modlitw przygotowali – po raz pierwszy w historii – chrześcijanie z Polski. W tym celu utworzono ekumeniczną grupę redakcyjną, w której skład weszli przedstawiciele Polskiej Rady Ekumenicznej oraz Konferencji Episkopatu Polski Kościoła Rzymskokatolickiego.

Tematy poszczególnych dni ekumenicznej oktawy będą następujące:

Dzień 1: Przemienieni przez Chrystusa – Sługę
Dzień 2: Przemienieni przez cierpliwe czekanie na Pana
Dzień 3: Przemienieni przez cierpiącego Sługę
Dzień 4: Przemienieni przez zwycięstwo Pana nad złem
Dzień 5: Przemienieni przez pokój zmartwychwstałego Pana
Dzień 6: Przemienieni przez wierną miłość Bożą
Dzień 7: Przemienieni przez Dobrego Pasterza
Dzień 8: Zjednoczeni w panowaniu Chrystusa

Materiały:

Rada ds. Ekumenizmu Konferencji Episkopatu Polski i Polska Rada Ekumeniczna, podobnie jak w latach ubiegłych, przygotowały razem polską wersję broszury z materiałami na Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan 2012. Zamieszczono w niej m.in. omówienie tematu przewodniego Tygodnia, propozycje liturgii nabożeństw ekumenicznych, modlitwy i rozważania, informacje o sytuacji ekumenicznej w Polsce.

Tekst całej broszury można pobrać tutaj

Poniżej można pobrać harmonogram nabożeństw i innych spotkań ekumenicznych, które w ramach Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan 2012 będą się odbywać w regionie łódzkim (harmonogramy pozostałych regionów Polski znaleźć można na stronie Polskiej Rady Ekumenicznej, link w źródle):

Harmonogram nabożeństw i innych spotkań ekumenicznych w regionie łódzkim - kliknij tutaj

Źródło: Polska Rada Ekumeniczna

15 stycznia - Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy

2012-01-14T17:28:00.000+01:00

W poszukiwaniu oazy - migranci i uchodźcy

W drugą niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego w Kościele obchodzony jest Dzień Migranta i Uchodźcy. "Jest on pomyślany jako odpowiednia okazja dla pobudzenia wspólnot chrześcijańskich do odpowiedzialności wobec braci migrantów oraz do obowiązku współdziałania w rozwiązywaniu ich różnorakich problemów" - czytamy w instrukcji Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących z 1978 r., która zachęca do regularnego obchodzenia Dnia Migranta.

Liczbę migrantów w całym świecie szacuje się na 175 mln, w tym najwięcej - 56 mln - w Europie. Drugie miejsce zajmuje Azja - 50 mln, a trzecie - Ameryka Północna, gdzie jest ich 41 milionów. Krajem mającym najwyższą w skali światowej liczbę migrantów są Stany Zjednoczone. Jest ich tam 35 mln i pochodzą z 40 różnych krajów, w tym najwięcej - bo aż 9 mln - z Meksyku. Polskich migrantów jest w USA prawie pół miliona.

Wojny, prześladowania i terror to najbardziej tragiczne przyczyny, dla których ludzie opuszczają swój dom rodzinny i ojczyznę w poszukiwaniu lepszego bytu. Liczną rzeszę stanowią też ci, którzy migrują ze względów ekonomicznych, naukowych, rodzinnych czy zdrowotnych (...)

źródło: Papieskie Dzieła Misyjne

Orędzie Benedykta XVI na 98 Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 2012 r.

Nowy Rok - nowe plany. Relacja ze spotkania diakonii.

2012-01-14T16:55:00.000+01:00

Dzięki uprzejmości ks. Przemysława Góry kolejne nasze spotkanie (w czwartek, 12 stycznia) znów odbyło się w salce Wydziału Duszpasterstwa Młodzieży, przy ul. Skorupki 13.
Zanim jednak zasiedlismy do burzliwych dyskusji nad planem działań w nowym roku kalendarzowym spotkalismy się na Eucharystii w katedrze, by Panu Bogu powierzyć wszystkie nasze plany, zamierzenia, działania i całą naszą posługę.

Spotkanie, mimo podjęcia wielu poważnych kroków i decyzji, przebiegało w atmosferze radości i dobrego humoru. Nowy Rok chyba wyzwala entuzjazm i sprzyja śmiałym planom, gdyż wiele takowych zrodziło się w naszym gronie podczas tego spotkania. Jednym z nich jest decyzja o wznowieniu z mocą naszego bloga, a także o rozpoczęciu konkursu misyjnego (o którym usłyszycie już niebawem). W Wielkim Poście diakonia misyjna pragnie rozbudzić w oazowiczach wyobraźnię miłosierdzia wobec potrzebujących w krajach misyjnych, m.in. poprzez dzieło Adopcji na Odległość i rękodzielnictwu :-)

O pozostałych planach i wydarzeniach misyjnych będziemy Was informować na bieżąco.

Po spotkaniu diakonii - 8 grudnia

2011-12-09T16:53:00.000+01:00

8 grudnia odbyło się kolejne spotkanie Diakoni Misyjnej. Tak jak misjonarze podróżują po świecie - tak my podróżujemy z naszymi spotkaniami :) Tym razem spotkaliśmy się przy katedrze, korzystając z gościnności i życzliwości ks. Przemka Góry - za co z całego serca dziękujemy. A już w ten czwartek o 20.30, audycja nt. misji w Radiu Niepokalanów!

Spotkanie w Wydziale Duszpasterstwa Młodzieży rozpoczęło się modlitwą i śpiewem. Następnie dzieliliśmy się rozważanym słowem ewangelii z dnia mówiącym o Zwiastowaniu Najświętszej Maryi Panny. Po ubogaceniu się wzajemnie duchowo nastąpił czas na przedstawienie planów jakie Diakonia Misyjna pragnie przedsięwziąć od Nowego Roku. Mamy nadzieję, że dużo uda nam się zrealizować i z pomocą innych działać na rzecz MISJI :)

Chwała Panu za ten czas!!!

Edyta Kurowska

Modlitewny łańcuch misyjny - relacja

2011-10-30T15:42:00.000+01:00

Niedziela Misyjna, którą w tym roku w całym Kościele Powszechnym obchodziliśmy 23 października, rozpoczęła obchody Tygodnia Misyjnego. Z tej okazji Ruch Światło-Życie naszej archidiecezji podjął się szczególnego dzieła jakim był Misyjny Łańcuch Modlitewny, który polegał na objęciu modlitwą przez Ruch w naszej diecezji (w jedności wszystkich jego stanów) całego Kościoła i świata. Każdego dnia w innym rejonie naszej archidiecezji modliliśmy się na różańcu za inny kontynent.

W Niedzielę Misyjną rejon Widzew modlił się w parafii MB Jasnogórskiej w intencji Nowej Ewangelizacji, ponieważ tematem, który z okazji tego Światowego Dnia Misyjnego zadał nam Benedykt XVI było hasło: Idźcie i głoście, wzywające do odkrycia na nowo powszechnej misji głoszenia Dobrej Nowiny. W poniedziałek rejon Retkinia modlił się w parafii NSJ w intencji Europy, we wtorek rejon Śródmieście prosił w kaplicy DA”Węzeł” za Afrykę, w środę Tomaszów Mazowiecki w parafii św. Jadwigi polecał intencje Ameryki Północnej, Zgierz modlił się w czwartek w parafii MB Dobrej Rady za Amerykę Południową. Za Azję modlił się w piątek rejon Południe w parafii MB Anielskiej u franciszkanów, zaś Bełchatów powierzał w sobotę intencje Australii i Oceanii. Jeśli zliczyć wszystkie te dni, to poszczególne dziesiątki różańca prowadzone były w ponad 13 językach! (m.in. po łacinie, grecku, hebrajsku, chińsku, angielsku, włosku, hiszpańsku, rosyjsku, niemiecku, francusku, węgiersku, a nawet po chińsku i w jednym z języków afrykańskich, no i oczywiście po polsku). Całość koordynowała diecezjalna diakonii misyjna, w intencji której z kolei sprawowana była w piątek Msza Święta u franciszkanów, po której zaś odbyło się spotkanie z jej nową odpowiedzialną – Izą Marczak, która opowiedziała nam o swojej posłudze na pierwszej, historycznej oazie w Chinach! Iza swoje wspomnienia wzbogaciła zdjęciami i filmikami, dzięki czemu mogliśmy zobaczyć w jakich warunkach przyszło jej posługiwać na chińskiej ziemi. Jednak wszystkie trudy były niczym w porównaniu z radością jaką w diakonii i w uczestnikach rodził każdy dzień tego niezwykłego czasu.

Wierzymy, że pierwszy Misyjny Łańcuch Modlitewny (mamy nadzieję, że będzie to stała praktyka Ruchu w naszej archidiecezji) pobudził wiele osób do jeszcze większego zaangażowania w dzieło misyjne Kościoła, pomógł zobaczyć problemy chrześcijan i ludzi na innych kontynentach i uświadomił konieczność modlitwy za misje

Łańcuch modlitwy w intencji misji

2011-10-20T16:32:00.000+02:00

Począwszy od Niedzieli Misyjnej (23 X) w trakcie całego Tygodnia Misyjnego (23-29 X) Ruch Światło-Życie archidiecezji łódzkiej, pragnąc odpowiedzieć na wezwanie papieża do modlitwy za misje, zbuduje „modlitewny łańcuch misyjny". Każdego dnia Tygodnia Misyjnego w jednej z parafii w kolejnych rejonach naszej archidiecezji będziemy się modlić za inny kontynent. W ten sposób przez cały Tydzień Misyjny obejmiemy modlitwą cały świat! Włącz się i Ty w misyjny łańcuch modlitewny!

Chcemy poprzez modlitwę różańcową, jako jeden Ruch - w duchu jedności we wspólnocie młodzieży i rodzin z Domowego Kościoła - modlić się za misjonarzy, misjonarki i wolontariuszy misyjnych, za kraje misyjne (o rozwiązanie trapiących je problemów i za tych którzy jeszcze nie słyszeli o Chrystusie), a także o rozwój naszego Ruchu na całym świecie (za wspólnoty oazowe i kręgi DK w Niemczech, Czechach, na Słowacji, Białorusi, Ukrainie, Litwie, w Ameryce i innych krajach europejskich, za rodzące się wspólnoty w Chinach, Kenii, Turkmenistanie i innych krajach świata) oraz za oazowiczów posługujących na misjach.

Pierwsze spotkanie po wakacjach!

2011-09-21T14:47:00.000+02:00

Zapraszamy na pierwsze po przerwie wakacyjnej spotkanie łódzkiej diakonii misyjnej w środę 28 września, do Domu Ruchu przy ul. Zgierskiej (Łódź-Radogoszcz).

MEJD IN CZAJNA w ŁODZI - relacja

2011-05-31T18:03:00.000+02:00

MEJD IN CZAJNA – pod takim hasłem Diakonia Misyjna organizowała w 3 miastach równolegle akcję pomocy Kościołowi w Chinach. Pierwszą odsłoną były happeningi odbywające się w niedzielę 22 maja w Warszawie, Poznaniu i Łodzi, drugą odsłoną były specjalne nabożeństwa w tych samych miastach we wtorek 24 V, gdy przypadał Dzień Modlitw za Kościół w Chinach. To właśnie ta data była kluczowa dla nas, gdyż chcieliśmy zwrócić uwagę polskich katolików na trudną sytuację Kościoła w Chinach, zwłaszcza na przemilczaną sprawę prześladowań chrześcijan w tym kraju. Całe przedsięwzięcie ma też związek z Oazą w Chinach. Od kilku bowiem lat w rekolekcjach oazowych w Krościenku biorą udział chińczycy (w tym roku m.in. jeden kapłan i dwie dziewczyny wyjadą na 3 stopień do Krakowa). W lipcu zaś po raz pierwszy też zostaną zorganizowane rekolekcje Ruchu Światło-Życie w Chinach!

Z tego też powodu nie mogło zabraknąć udziału łódzkiej diakonii misyjnej w całym przedsięwzięciu. Na miejsce pierwszej akcji wyznaczyliśmy początkowo Manufakturę, jednak trudności ze sprawami formalnymi sprawiły, że ostatecznie musieliśmy nasz happening zlokalizować w parku koło Manufaktury. Miał on polegać przede wszystkim na grze w chińczyka, z tą tylko różnicą, że na mega planszy i żywymi pionkami. Wysiłkiem wielu osób udało nami się stworzyć olbrzymią planszę do gry (6x6 metrów), wielką kostkę i zebrać drużyny, które konkurować miały ze sobą jako żywe pionki. Iza zadbała o „stoisko chińskie”, gdzie można było zrobić sobie chiński tatuaż (oczywiście zmywalny :-) ), zobaczyć chińskie pismo, czy wziąć udział w konkursie na temat Chin. Niestety dobrą zabawę przerwała nam dość szybko i brutalnie burza, która rozpętała się nad miastem. Z bólem serca musieliśmy więc złożyć cały nasz „plac zabaw” i poszukać schronienia. Przypomnieliśmy sobie jednak słowa ks. Blachnickiego, który swoje współpracowniczki zachęcał do tego, by nawet w trudnych chwilach dziękowały Bogu, odmawiając Magnificat. Idąc za tą radą ofiarowaliśmy cały nasz trud i przeszkody w intencji Kościoła w Chinach, wierząc, że ta ofiara może przynieść większe owoce.

We wtorek, gdy w całym Kościele przypadał Dzień Modlitw za Kościół w Chinach, w parafii Matki Bożej Jasnogórskiej na Widzewie poprowadziliśmy specjalne czuwanie. Rozpoczęliśmy od przywołania słów papieża Benedykta XVI, w których wzywał do modlitwy za Kościół Chiński, a następnie odmówiliśmy uroczyście nieszpory. Po ich zakończeniu dalej wstawialiśmy się za chrześcijan w Chinach, w śpiewie i modlitwach upraszając dla tamtejszego Kościoła upragnionej wolności i jedności. Chętni mogli po skończonym czuwaniu zwiedzić Muzeum Misji, które działa przy parafii, a Iza postanowiła przywieźć do niego po powrocie z Chin jakiś chiński eksponat.

MEJD IN CZAJNA jednak trwa nadal. Teraz chcemy zbierać pieniądze na przyjazd chińczyków do Polski, by pomóc im dokończyć formację podstawową i przeżyć u nas rekolekcje, a także dla naszych animatorów, by mogli wyjechać w lipcu do Chin, poprowadzić Oazę dla Chińczyków (m.in dla jednej z naszych łódzkich animatorek, Izy Marczak). Tak więc wszystkich, którzy chcieliby wesprzeć misyjne dzieło ewangelizacji Chin zachęcamy do wpłat na specjalne konto:

Ośrodek Fundacji "Światło-Życie" PRAGA w Warszawie
ul. Floriańska 3; 03-707 Warszawa
48 1940 1076 3068 1040 0002 0000
z dopiskiem: Cele statutowe-Chiny

Chińczyk po łódzku

2011-05-19T13:04:00.000+02:00

Czy wiesz, jakie trzy słowa są najbardziej popularne na całym świecie?

MADE IN CHINA
¬
Jeśli w jednej sekundzie zniknęłyby z naszego życia wszystkie artykuły wyprodukowane w Chinach, pewnie okazałoby się, że w szafie brakuje nam połowy garderoby, w kuchni nie mamy jak ugotować obiadu,
a dzieci histeryzują nie mając zabawek…

A może warto zauważyć pod hasłem „mejd in czajna” wielomilionową społeczność o ogromnym potencjale, który przejawia się także w dynamicznym rozwoju chrześcijaństwa?
Weź udział w akcji Ruchu Światło-Życie, a w ten sposób pomożesz
MISJOM w Chinach!

Zagraj w MEGA-CHIŃCZYKA na żywo!
Niedziela 22 maja, godz. 16.00 – rynek Manufaktury
W programie liczne atrakcje:
• gra na mega-planszy
• chińska muzyka
• kącik zabaw dla dzieci

Weź udział w DNIU MODLITW za CHRZEŚCIJAN w CHINACH!

Wtorek 24 maja – kościół Matki Bożej Jasnogórskiej na Widzewie
• 19.00 – 20.00 – czuwanie modlitewne

www.mejdinczajna.pl
www.facebook.com/mejdinczajna

MEJD IN CZAJNA

2011-05-18T12:38:00.000+02:00

„MEJD IN CZAJNA”
Pomóż Chińczykom przyjechać na rekolekcje oazowe

Czy wiesz jakie trzy słowa są najbardziej popularne na całym świecie? MADE IN CHINA. Jeśli w jednej sekundzie zniknęłyby z naszego życia wszystkie artykuły wyprodukowane w Chinach, pewnie okazałoby się, że w szafie brakuje nam połowy garderoby, w kuchni nie mamy jak ugotować obiadu, a dzieci histeryzują nie mając zabawek. Nasze życie może spokojnie się toczyć dzięki Chińczykom, ale ilu z nas wie jak wygląda codzienność w Chinach, z jakim trudnościami muszą się zmagać by wytrwać w wierze.
Diakonia Misyjna Ruchu Światło-Życie pod hasłem „Mejd in Czajna” organizuje happeningi uliczne, podczas których będziemy grać w chińczyka na największych planszach w Polsce. W niedzielę, 22 maja, o godz. 16.00 w trzech miastach: Warszawie, Łodzi i Poznaniu będzie można zagrać w chińczyka na ulicy. W Warszawie nieopodal kościoła akademickiego św. Anny, w Poznaniu w Parku Mickiewicza i w Łodzi w Centrum Handlowym Manufaktura. Nie będzie jednak tradycyjnych plansz, ale gigantyczne, na których pionkami będą ludzie. Chcemy w ten sposób zwrócić uwagę Polaków na trudną sytuację chrześcijan w Chinach, którzy nie mogą swobodnie wyznawać swojej wiary. Podczas happeningu oprócz gry w ulicznego chińczyka będzie można wziąć udział w quizach, konkursach, posmakować chińskich ciasteczek z niespodzianką, a także zmierzyć się w zawodach w jedzeniu pałeczkami.

Akcja odbędzie się tuż przed dniem modlitw za Kościół w Chinach, obchodzonym 24 maja. Został on ustanowiony w 2007 roku przez papieża Benedykta XVI i przypada w liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych, czczonej w chińskim sanktuarium maryjnym w Sheshan koło Szanghaju. W trakcie niedzielnych happeningów będziemy zachęcać do modlitwy za Chińczyków. Na 24 maja zaplanowano spotkania modlitewne w intencji Kościoła w Chinach: w Warszawie w kościele seminaryjnym na Krakowskim Przedmieściu o godz. 18.30, w Poznaniu w kościele Najświętszego Zbawiciela o godz. 19, a w Łodzi w kościele Matki Bożej Jasnogórskiej o godz. 18.30.

Od kilku lat nasz Ruch jest szczególnie związany z Kościołem w Chinach. W najbliższe wakacje po raz trzeci będziemy gościć na rekolekcjach oazowych młodzież z diecezji Handan, a w tym rok dołączy do nich także grupa studentów z Szanghaju. Niedzielne happeningi będą też okazją do szukania osób, które mogłyby zasponsorować kolejny kilometr zbliżający Chiny do Polski. Liczymy na pomoc ofiarodawców i sponsorów gotowych pokryć koszty przyjazdu do Polski i trzytygodniowego pobytu młodzieży z Dalekiego Wschodu.
Zachęcamy do odwiedzenia stron internetowych, gdzie można przeczytać więcej o chińskim projekcie i prosimy o „polubienie” na Facebooku, przesłanie linków swoim znajomym. Baw się i pomagaj z nami!
www.mejdinczajna.pl - start strony 16.05
www.facebook.com/mejdinczajna
Ofiarodawcy mogą dokonać wpłaty na konto:

Ośrodek Fundacji "Światło - Życie" PRAGA w Warszawie
ul. Floriańska 3; 03-707 Warszawa;
Lukas Bank S.A. nr: 48 1940 1076 3068 1040 0002 0000
z dopiskiem: Cele statutowe-Chiny

OSOBA KONTAKTOWA:
Marcin Skłodowski
Tel. 502 621 490
Email: misje@oaza.pl

Chińczycy na Oazie

2011-05-17T12:44:00.000+02:00

Chińczycy po raz pierwszy przyjechali na rekolekcje oazowe w 2009 roku na zaproszenie ks. Antoniego Koszorza odpowiadającego w episkopacie za kontakty z Chinami.
Spotkanie z oazą było tak ważnym doświadczeniem dla nich, że nie chcieli zatrzymać go tylko dla siebie i dlatego w 2010 roku zaprosili następnych studentów z diecezji Handan na I stopień rekolekcji oazowych, a sami wzięli udział w kolejnym stopniu.

W tym roku chcemy, aby ks. Zhu, Emma i Ruth dokończyli podstawową drogę oazową oraz by po raz pierwszy rekolekcje odbyły się w Chinach. Na tym nie kończymy przygody na Dalekim Wschodzie, czekamy na potwierdzenie przyjazdu kolejnej grupy z Chin, tym razem z Szanghaju!

Kilkoro z nich przystąpiło nawet do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, której deklaracja została przetłumaczona na język chiński!

Oto kilka świadectw z oazowych rekolekcji:

„Skorzystałam wiele z rekolekcji. Był to drugi stopień rekolekcji Światło-Życie. (…) Wiele jaśniej poznałam zbawienie dokonane przez Jezusa Chrystusa. (…) Również ja jestem jedną z tych wybranych przez Chrystusa. W tych rekolekcjach rozważałam oraz doświadczyłam, jak Bóg również mnie osobiście wyprowadził z mojej własnej pustyni. (…)
Dziękuję wam za wszelką pomoc oraz zaproszenie nas. Dzięki również Bogu za wszystko, za Jego nieskończoną miłość okazaną nam poprzez wielu ludzi, których na tej drodze naszego życia poznaliśmy. Módlmy się nawzajem za siebie i dzielmy się miłością.”
Ruth/ Liu Jingtao

„Poczułam, że chociaż jestem kimś małym i można powiedzieć nikim, to jednak oczyszczając siebie oraz krocząc drogą wskazaną przez Boga mogę coś osiągnąć. Bo każdy, kto realizuje plany Boże, jest dla Boga kimś bardzo wartościowym. (…) Wierzę w moc Boga, który dał mi odwagę oraz obdarzył zaufaniem. Coraz bardziej wierzę, że cały naród chiński wróci do Boga i będzie szczęśliwy.
Dziękuję również za rozwój katolickiej młodzieży w Chinach. Czujemy wsparcie oraz miłość, jaką Bóg okazuje nam w rozwoju chińskich katolików. Jesteśmy jedną rodziną.”
Emma/Liu Kejing

„Drugi raz jestem w Polsce. Ponownie też doświadczyłem entuzjazmu polskich katolików. Bardzo serdecznie nas znowu przyjęli. Ponownie mogłem poznać jak bardzo są oni pobożni. W czasie podróży, czy to samochodem, czy autobusem mają zwyczaj się modlić. Żyją swoją wiarą i w różnych sytuacjach życiowych dają temu świadectwo. (…)
W czasie rekolekcji Bóg również do mnie skierował przesłanie: “Nie bój się, jestem z tobą”. To pokrzepiło mnie w moim powołaniu oraz aktualnej sytuacji mojej diecezji. Dzięki liturgii wielkanocnej przeżyłem nowe przejście w moim życiu. Bardziej uwierzyłem w Boga. W tym roku podpisałem Krucjatę Wyzwolenia Człowieka i stałem się członkiem tego Ruchu. Wiem, że będzie to dla mnie wielkim wyzwaniem. Ale ufam, że dzięki Bożej pomocy mogę tego dopełnić i mogę się przez to przyczynić do skutecznej promocji wyzwolenia człowieka również w naszym Kościele w Chinach.”
Ksiądz Jan Zhu

Nowa akcja - "Opatrunek na ratunek"!

2011-04-28T18:34:00.000+02:00

Misje to nie tylko kościoły, misje to także przychodnie i szpitale, które powstały by pomagać tym najbardziej potrzebującym. Wszyscy okoliczni mieszkańcy wiedzą, że tam nikt nie odmówi im pomocy.

Na misjach brakuje dosłownie wszystkiego. Każdy bandaż, czy plaster są na wagę złota. Kiedy przychodzą paczki z Fundacji to zawsze wielka radość i święto. Tam przydaje się dosłownie wszystko. Nawet płótno, którym nasi wolontariusze obszywają paczki jest darte na bandaże.

Wszystkich, którzy chcieliby pomóc zachęcamy do wzięcia udziału w Akcji „Opatrunek na ratunek”.

O jakie dokładnie rzeczy chodzi?

Przyda się każdy bandaż (czy to dziany, czy elastyczny) gazy (jałowe i niejałowe), kompresy (jałowe i niejałowe), plastry opatrunkowe, rękawiczki gumowe, wata. Rzeczy te można nabyć w każdej aptece.

Kto może brać udział w naszej Akcji?

Do przystąpienia do Akcji szczególnie zachęcamy dzieci, szkoły i przedszkola, kluby wolontariusza, koła misyjne ale także grupy przyjaciół i wspólnoty. Każdy może przysłać zakupione przez siebie środki opatrunkowe lub zostać Koordynatorem Akcji.

Do kiedy zbierane będą dary i gdzie można je dostarczyć?

Diakonia Misyjna prowadzi akcję na terenie archidiecezji łódzkiej do 1 czerwca, a więc Dzień Dziecka jest ostatecznym terminem, do kiedy można dostarczać paczki.

Gdzie można dostarczyć zebrane dary?

W każdą środę w Domu Ruchu Światło-Życie przy parafii NMP Królowej Polski (Łódź-Radogoszcz), od godz.19 do 21. Stąd zawieziemy je do poznańskiej Fundacji Redemptoris Missio, która jest organizatorem akcji.

Opatrunek na ratunek

2011-04-28T18:32:00.000+02:00

Spotkanie diakonii

2011-04-11T18:31:00.000+02:00

Najbliższe spotkanie łódzkiej diakonii misyjnej w środę 13 kwietnia po nieszporach ok.19.15 w Domu Ruchu na Radogoszczy.
Zapraszamy

Dzień modlitwy i postu za misjonarzy męczenników

2011-03-23T16:23:00.000+01:00

Kościół katolicki obchodzi 24 marca Dzień Modlitwy i Postu za Misjonarzy Męczenników. Inicjatywa ma na celu przypomnienie tych, którzy oddali swoje życie w obronie wiary.

W ciągu 12 miesięcy 2010 roku, jak podaje Agencja Fides, zostało zamordowanych 23 misjonarzy: 1 biskup, 15 kapłanów, 1 zakonnik, 1 zakonnica, 2 seminarzystów i 3 świeckich misjonarzy. 15 z nich zginęło w Ameryce (Brazylia, Kolumbia, Meksyk, Peru, Wenezuela, Ekwador, Haiti), 6 w Azji (Turcja, Irak, Chiny, Indie), natomiast Afryka (Rep. Dem. Kongo) była miejscem śmierci dla 2 z nich.

Wśród zamordowanych misjonarzy jest Polak – o. Mirosław Karczewski, OFM. Został zabity w poniedziałek 6 grudnia 2010 w parafii św. Antoniego w Santo Domingo w Ekwadorze. Od pięciu lat pracował w tamtejszej parafii. Policja ujawniła iż o. Mirosław był już atakowany rok wcześniej, zagrożono mu, że jeśli zadenuncjuje przestępców, zostanie zamordowany.

o. Mirosław Karczewski, OFM

Niestety również na początku tego roku dowiedzieliśmy się o zabójstwie polskiego misjonarza - ks. Marka Rybińskiego, salezjanina, którego ciało znaleziono 18 lutego w jednym z pomieszczeń szkoły salezjańskiej w Manouba, w Tunezji. Piętnaście dni wcześniej salezjanie otrzymali list z żądaniem pieniędzy i pogróżkami, że w przeciwnym razie zabiją wszystkich w domu. List napisany był bezbłędnym jęz. francuskim i opatrzony swastyką nazi. Ojcowie salezjanie zwrócili się do policji. Ta jednak poprosiła o powiadomienie, jeśli kryminaliści ponawialiby pogróżki. Niestety, atak zestrony terrorystów przyszedł niespodziewanie i w tak okrutnej formie - ks.Marek zginął przez podcięcie gardła. Miał 33 lata, wyświęcony został w Łodzi, w maju 2005 r. W sierpniu 2007 r. przyjechał do Manouba, gdzie pełnił funkcję ekonoma wspólnoty.

ks. Marek Rybiński SDB

To dwa przypadki z ostatnich miesięcy, jednak w ciągu ostatnich 20 lat wielu polskich misjonarzy zginęło za wiarę.

W 1991 r. w Pariacoto w Peru zostali zamordowani o. Michał Tomaszek i o. Zbigniew Strzałkowski, misjonarze franciszkanie. Zginęli z rąk skrajnie lewicowego ugrupowania terrorystycznego Świetlisty Szlak. Na zwłokach o. Zbigniewa pozostawiono kartkę z hasłem: „Niech żyje wojna ludowa! Taki los spotka wszystkich sługusów imperializmu!”

15 grudnia 1994 r. w Bangui w Republice Środkowoafrykańskiej zamordowany został kleryk Robert Gucwa ze Stowarzyszenia Misji Afrykańskich. W 1998 r. w Loulombo w Republice Kongo zabito ks. Jana Czubę, misjonarza fideidonistę z diecezji tarnowskiej. Zastrzelony został przez rebeliantów z kręgu byłego kandydata na prezydenta Konga. Armia ta oskarżona jest także o zamordowanie w listopadzie 1998 r. sześciu księży katolickich i wiernych zgromadzonych w jednym z kościołów. W czwartek 17 maja 2001 r. przed domem misyjnym w Karna (Kamerun) został zastrzelony o. Henryk Dejneka, misjonarz oblat Maryi Niepokalanej. 11 maja 2003 została napadnięta i pobita w kościele Najświętszego Serca Jezusa w Kinszasie (Demokratyczna Republika Kongo) s. Czesława Lorek RSCJ. 65-letnia zakonnica zmarła w szpitalu 10 dni później.

Po raz pierwszy Dzień Modlitwy i Postu za współczesnych Misjonarzy Męczenników został zaproponowany w 1993 r. przez Młodzieżowy Ruch Papieskich Dzieł Misyjnych we Włoszech. Obchodzony jest on w rocznicę męczeńskiej śmierci abpa Oscara Arnulfo Romero, która miała miejsce 24 marca 1980 r.

źródło:
www.ekai.pl
www.misje.salezjanie.pl

1 % na misje !

2011-03-14T17:27:00.000+01:00

Prowadzenie dzieł misyjnych zależy od Ducha Świętego i naszej modlitwy, ale też ważne jest posiadanie funduszy pozwalających na zagraniczne wyjazdy ewangelizacyjne czy sfinansowanie rekolekcji dla osób przyjeżdżających do Polski. Dlatego chcemy Was prosić o wsparcie działań misyjnych Ruchu.

Każdy z nas ma do dyspozycji 1% podatku, który od tego roku możemy również przekazać na Diakonię Misyjną, wystarczy w formularzu PIT wpisać numer KRS 0000071891, a w pozycji „Cel szczegółowy 1%” dopisać: Ośrodek Fundacji Światło-Życie Praga w Warszawie – Misje.

Dziękujemy za wsparcie

Wracamy :-)

2011-03-13T17:31:00.000+01:00

Po dłuższej przerwie wracamy z publikowaniem postów na naszym diakonijnym blogu. Oczywiście przerwa ta nie oznacza, że nic przez ten czas w łódzkiej diakonii misyjnej się nie działo, przeciwnie. Ostatnie miesiące były czasem formacji i rozeznawania. O wszystkim niedługo poinformujemy.

Jednocześnie cały czas zachęcamy do odwiedzania centralnej strony Diakonii Misyjnej:

www.misje.oaza.pl

II Dzień Solidarności z Kościołem prześladowanym

2010-11-12T15:25:00.000+01:00

14 XI Kościół w Polsce po raz drugi będzie obchodzić Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym. W tym roku modlitwą obejmiemy chrześcijan w Iraku. O ich cierpieniach będzie mówił abp Louis Sako, który przebywa w Polsce na zaproszenie Polskiej Sekcji organizacji „Pomoc Kościołowi w Potrzebie”.

– Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym daje możliwość nam, którzy z własnej historii pamiętamy, co to zniewolenie, cenzura, usuwanie krzyża z miejsc publicznych, oddawanie życia za wiarę, czego najbardziej znanym znakiem jest osoba bł. ks. Jerzego Popiełuszki, odpowiedzieć na wołanie dzisiaj prześladowanych i mordowanych naszych sióstr i braci w wierze – podkreśla ks. dr Waldemar Cisło, dyrektor sekcji polskiej Pomocy Kościołowi w Potrzebie.

Podczas II Dnia Solidarności z Kościołem Prześladowanym będzie prowadzona zbiórka na rzecz pomocy dla chrześcijan w tym kraju.

więcej
strona organizacji Pomoc Kościołowi w Potrzebie

Chrześcijanie prześladowani

2010-11-11T15:42:00.000+01:00

"Misje na Syberii" - relacja

2010-11-04T14:28:00.000+01:00

W piątek 29 października, w ramach Tygodnia Misyjnego nasza diakonia zorganizowała spotkanie w Duszpasterstwie Akademickim „5”, gdzie gościliśmy o. Arkadiusza Bajaka, ze Zgromadzenia Misjonarzy Klaretynów. Od 14 lat pracuje on w diecezji irkuckiej, a więc na Syberii. Jego parafia to kilkadziesiąt wspólnot oddalonych od siebie o setki kilometrów, a czasem i zdecydowanie więcej. Zazwyczaj jest to kilka lub kilkanaście osób, do których kapłan ze względu na odległości przyjeżdża co kilka miesięcy, bądź kilka razy w roku. Msze odprawiane są w domach, gdyż świątyń w tej diecezji wciąż jest niewiele. Te, które były, zostały w czasach komunizmu zniszczone, bądź zamienione na magazyny czy stajnie. Na Syberii katolicy to przede wszystkim potomkowie zesłańców – Polaków, Niemców, Litwinów i innych narodowości. Coraz częściej jednak do Kościoła przychodzą Rosjanie i osoby innych, miejscowych narodowości. Kościół wiele wycierpiał w okresie komunistycznego totalitaryzmu, czego skutki widoczne są do dnia dzisiejszego.

Jednak to, co według o. Arka jest dla pracujących tam kapłanów najtrudniejsze ... to samotność. Bolączką tamtejszego Kościoła jest bowiem dotkliwy brak księży, którzy z powodu olbrzymich odległości rzadko mają z sobą kontakt, a jakże często jest on im potrzebny, choćby w przypadku choroby, czy potrzeby spowiedzi...

Jednak o. Arek zostawił nam pozytywny obraz pracy misyjnej na Syberii. W czasie spotkania skupił się na zdjęciach poszczególnych wspólnot, przez co pokazał, że to ludzie są dla niego najważniejsi i dla nich, bez względu na to, czy jest to 15 osób czy dwie osoby, warto przemierzać setki kilometrów. Piękna to postawa służby, jakże daleka od naszych, nierzadko nastawionych na masy i spektakularne sukcesy działań. W końcu zostawił nam o. Arek obraz Syberii – pięknego i majestatycznego kraju, pełnego nieprzetartych przestrzeni, porażającego swym ogromem i różnorodnością.

Tydzień Misyjny ma przypominać każdemu z nas, że misje to nie sprawa tylko pewnych kapłanów i zakonników, albo pasjonatów zainteresowanych egzotycznymi kulturami, ale podstawowe zadanie Kościoła, za realizację którego odpowiedzialni jesteśmy wszyscy.

"Misje na Syberii" - zaproszenie

2010-10-26T13:40:00.000+02:00

W ramach trwającego obecnie Tygodnia Misyjnego zapraszamy
w piątek 29-ego października na godz.20:00
do Duszpasterstwa Akademickiego "5" (ul. Ks. Skorupki 5)
na spotkanie pt."Misje na Syberii"
którego gościem będzie o. Arkadiusz Bajak
misjonarz klaretyn pracujący na Syberii

Zapraszamy :-)

Niedziela Misyjna - relacja

2010-10-25T15:25:00.000+02:00

W niedzielę 24 października, obchodzoną w całym Kościele Powszechnym jako Światowy Dzień Misyjny mieliśmy szczególną sposobność świętować ten szczególny dla nas dzień. Wraz z Kołem Misyjnym działającym przy parafii Matki Bożej Jasnogórskiej w Łodzi, zorganizowaliśmy spotkanie z ks. Józefem Skowronem, salezjaninem, przez 25 lat pracującym w Afryce. Zaczęliśmy od zwiedzania Muzeum Misji, które znajduje się na terenie wspomnianej parafii. Niesamowita kolekcja eksponatów i zdjęć z misji potrafi oczarować swoim bogactwem, różnorodnością i przenieść w świat, który dla nas tak często wydaje się odległy. Moją uwagę szczególnie przykuły zdjęcia naszego pasterza, arcybiskupa Władysława, który kilka lat temu odbył misyjną podróż do Afryki!
W Muzeum Misji czekała nas też słodka niespodzianka, gdyż członkowie Koła Misyjnego przygotowali nie tylko herbatkę ale i pyszne ciasta (na „deser” zaś zaserwowano nam pizzę!). W kameralnym klimacie mogliśmy więc wysłuchać ks. Józefa, który z wielką radością i wrodzoną sobie prostotą dzielił się swoimi misyjnymi doświadczeniami. Opowiadał nie tylko o mentalności Afrykańczyków, ale również o swoich pierwszych wrażeniach po zetknięciu z Czarnym Lądem. Zwrócił uwagę, że misjonarz nie powinien stać w „rozkroku” jak żaba z opowiedzianego przez niego dowcipu. Często bowiem istnieje pokusa, by jedną nogą być na misji, wypełniać swoje obowiązki, a drugą tkwić wciąż w Polsce, przy dawnych problemach i zajęciach. Misjonarz zaś powinien całym sobą wejść w misje, w życie i problemy mieszkańców, by móc rzeczywiście dobrze wypełnić swoje zadanie.
Na spotkaniu obejrzeliśmy również m.in. fragmenty filmu ze święceń kapłańskich ks. Józefa (przyjął je w Zambii!), z których widać wyraźnie, że było to wielkie wydarzenie dla całej miejscowej społeczności. W trakcie procesji z darami wierni składali m.in. ... żywe kury! Po spotkaniu członkowie naszej diakonii poprowadzili rozważania tajemnic różańca, które ofiarowywaliśmy w intencji poszczególnych kontynentów, odmawiając dziesiątki różańca w różnych językach (m. in. po łacinie, rosyjsku i niemiecku). Niedziela Misyjna ma przypominać, że misje są podstawowym i najważniejszym zadaniem Kościoła, bo jest to nic innego jak głoszenia Ewangelii. Dlatego właśnie każdy z nas, bez względu na wiek czy stan jest wezwany do tego, by sprawę misji wspierać, przede wszystkim przez swoją modlitwę.

Światowy Dzień Misyjny

2010-10-24T11:58:00.000+02:00

Orędzie Benedykta XVI na Światowy Dzień Misyjny 2010 r.

Niedziela Misyjna - zaproszenie

2010-10-20T15:28:00.000+02:00

Z okazji na przypadający 24 października Światowy Dzień Misyjny, zapraszamy na spotkanie poświęcone misjom. Będzie ono miało charakter otwarty, są na niego zaproszeni wszyscy chętni, także rodziny z dziećmi!

Odbędzie się ono w kościele Matki Bożej Jasnogórskiej na terenie Muzeum Misji, znajdującego się przy tej parafii.

Program:

O 16.30 możliwość zwiedzania Muzeum Misji.

0 17.00 spotkanie z ks. Józefem Skowronem, salezjaninem, przez wiele lat pracującym na misjach w Zambii i Namibii, który podzieli się swoim doświadczeniem i opowie o pracy na misjach w Afryce.

O 18.00 modlitwa różańcowa w intencji misji (odmawiana w różnych językach!).

Do udziału w tym spotkaniu zapraszamy wszystkich chętnych!

Parafia MB Jasnogórskiej znajduje się przy ul. Gogola na osiedlu Łódź-Widzew.

Oaza Modlitwy Diakonii Misyjnej

2010-10-14T17:15:00.000+02:00

Benedykt XVI w orędziu na tegoroczny Światowy Dzień Misyjny (24X) wzywa nas do „odnowionego zaangażowania w głoszenie Ewangelii i nadania działalności duszpasterskiej głębszego rozmachu misyjnego”. Wierzymy, że głębi i większego zapału misyjnego możemy szukać jedynie w spotkaniu z Jezusem, który jest Słowem żywym. Dlatego Diakonia Misyjna chce w tym roku podczas Oazy Modlitwy przede wszystkim słuchać Pana.

Zapraszamy animatorów, małżeństwa Domowego Kościoła, księży, każdego kto ma w sercu misje i chce się dzielić z innymi wiarą, charyzmatem Ruchu Światło-Życie. Będzie to czas budowania wspólnoty, ale też rozmów, dzielenia wizją i zadaniami na najbliższy rok. Zachęcamy wszystkich, którzy myślą o wyjeździe na wolontariat misyjny, chcą pomóc przy organizacji i prowadzeniu międzynarodowych rekolekcji oazowych, a szczególnie planujących założenie Diakonii Misyjnej w swojej diecezji.

Gdzie: Warszawa, parafia św. Rodziny, ul. Rozwadowska 9/11

Kiedy: 12-14 listopada 2010

Zgłoszenia: diakoniamisyjna@gmail.com
Ze względu na organizację noclegów prosimy o jak najszybsze przesyłanie zgłoszeń.
Tel: 502621490
Koszt: 50 zł
www.misje.oaza.pl

Marcin Skłodowski

zdjęcia i relacja z ubiegłorocznej OM DM

Gotowi do pracy - relacja ze spotkania diakonii

2010-10-12T16:01:00.000+02:00

W poniedziałek 11 października odbyło się pierwsze po wakacyjnej przerwie spotkanie naszej łódzkiej diakonii. Jako że nie widzieliśmy się dość długo, na początku, po krótkiej modlitwie, pozwoliliśmy sobie przy herbacie i słodkościach podzielić się przeżyciami z wakacji i troskami naszej codzienności. Następnie zatrzymaliśmy się nad relacją i zdjęciami z Mission:Oasis, czyli rekolekcji ONŻ I stopnia w języku angielskim, które w sierpniu odbyły się w Krościenku. Ta oaza misyjna, jak nazywano ją na Kopiej Górce, już wydała bardzo konkretne owoce i zrodziła plany kolejnych takich rekolekcji. Na spotkaniu zastanawialiśmy się więc w jaki sposób nasza diakonia mogłaby wspomóc ich organizację. Planowaliśmy też pracę i akcje na najbliższy rok i ku naszej wielkiej radości okazało się, że pomysłów i zapału nam nie brakuje.

Już bierzemy się do pracy, a tej jak się okazuje jest sporo. W najbliższą środę w jednym z łódzkich liceów będziemy prowadzić w ramach lekcji spotkania mające na celu zachęcić poszczególne klasy do zaangażowania się w dzieło Adopcji na Odległość.

Wciąż modlimy się o kapłana, który objąłby opieką naszą diakonię. Potrzebujemy bowiem nie tylko akcji i działania, ale przede wszystkim formacji, by wiedzieć po co mamy działać na rzecz misji i skąd czerpać do tego siłę.

Łodzianka na misjach, czyli Kasia w Zambii

2010-10-08T19:01:00.001+02:00

We wtorek 5 października, Kasia Berlińska, animatorka oazowa z Łodzi, wyjechała na misje do Zambii z ramienia Międzynarodowego Wolontariatu Don Bosco. Do wyjazdu przygotowywała się przez ostatni rok poprzez comiesięczne spotkania w Salezjańskim Ośrodku Misyjnym w Warszawie.

Kasia jest świeżo upieczonym magistrem Zdrowia Publicznego na Uniwersytecie Medycznym w Łodzi a także studentką III roku Ratownictwa Medycznego. Aby wyjechać na misje wzięła roczny urlop dziekański. Przez ostatnie lata angażowała się m.in. w Duszpasterstwie Akademickim "Węzeł", gdzie od roku działa grupa misyjna. W Zambii będzie pracować w przedszkolu i w oratorium na misji sióstr salezjanek w Mansie.

Wielu z Was zapewne zna Kasię choćby z rekolekcji oazowych (posługiwała na nich nawet w te wakacje, niedługo przed wyjazdem). Pamiętajmy o niej w modlitwach, jak też o Kościele i ludziach, do których została posłana. Prośmy też o kolejne powołania misyjne z naszego Ruchu.

zdjęcia z posłania i wyjazdu Kasi ze stony DA "Węzeł"

Sylwia - misja Kazachstan

2010-09-27T18:39:00.000+02:00

I usłyszałem głos Pana mówiącego: "Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?" Odpowiedziałem: "Oto ja, poślij mnie!" Iz 6,8

13 września na czwartą już "zmianę" pojechała do Kazachstanu Sylwia Gastoł, animatorka z diecezji warszawsko-praskiej, by w charakterze wolontariusza misyjnego, posłanego przez Ruch Światło-Życie posługiwać w Administraturze Apostolskiej Atyrau.
Do wyjazdu przygotowywała się przez formację w diakonii misyjnej, kursy języka rosyjskiego, a także udział w kilkudniowym spotkaniu formacyjno-modlitewnym organizowanym przez Zespół Pomocy Kościołowi na Wschodzie.

Więcej o jej wyjeździe możesz przeczytać na stronie diakoni misyjnej

Sylwia jest animatorką oazową, jedną z nas, posłaną na misje przez nasz Ruch, dlatego pamiętajmy o niej w naszych modlitwach. Na misjach ta modlitwa jest jej szczególnie potrzebna. Prośmy też już teraz o następne powołania misyjne z naszego Ruchu.

Zmiana terminu spotkania diakonii misyjnej!!!

2010-09-24T18:07:00.000+02:00

Pierwsze po wakacyjnej przerwie spotkanie diakonii odbędzie się
w poniedziałek 11 października w Domu Ruchu na Radogoszczy
ok. 19.30 (po Nieszporach)

ZAPRASZAMY

Zaginieni w Kazachstanie

2010-09-22T17:43:00.000+02:00

Ks. Piotr Zwoliński, wykładowca UKSW i Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi oraz pracownik biblioteki Uniwersytetu Łódzkiego Michał Kacperski zaginęli na początku sierpnia w Kazachstanie, gdzie planowali zdobyć najwyższy szczyt tego kraju - Chan Tengri.

Polacy wyruszyli w podróż 1 sierpnia, następnego dnia dotarli do Ałma-Aty. Stąd mieli wyruszyć do punktu Żarkulak, potem przejść pieszo doliną Bajankol przez przełęcz 11 do bazy Inyłczek Północny, by w końcu dotrzeć na szczyt Chan Tengri (tzw. Pan Niebios lub Pan Dusz). Ten plan nigdy nie został zrealizowany. Polacy byli widziani ostatni raz w punkcie Żarkulak na początku sierpnia. Podejmowane dotychczas akcje poszukiwawcze nie przyniosły żadnych efektów.

Więcej o sprawie zaginionych Polaków

Rodziny obu zaginionych podjęły decyzję o zorganizowaniu kolejnej akcji poszukiwawczej w rejonie górskim, w pierwszych dniach października br.

Uprzejmie prosimy o wsparcie finansowe wyżej wymienionych działań – w imieniu swoim oraz Fundacji Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki. Wspomniana akcja jest jedyną szansą na odnalezienie Michała i Piotra przed zbliżającą się zimą.

Ewentualne wpłaty prosimy kierować na konto Fundacji, z dopiskiem:
ZAGINIENI W KAZACHSTANIE
Fundacja Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki
00-666 Warszawa
Ul. Noakowskiego 10 m. 12
NIP 527-23-07-689
tel. +48 606 479 579
Dyrektor Fundacji – Jerzy Natkański
Nr KRS 0000084062
Nr konta 04 1160 2202 0000 0000 5515 5611

Z góry dziękujemy za okazaną pomoc

Rodziny Zaginionych

Papieskie Intencje Misyjne (wrzesień 2010)

2010-09-01T17:29:00.000+02:00

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na wrzesień

Aby dzięki otwarciu serc na miłość udało się położyć kres licznym wojnom i konfliktom na świecie, powodującym rozlew krwi.

Chusta św. Weroniki dla Pakistanu

2010-07-07T12:17:00.001+02:00

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie...

Marzec 2010. Rawalpindi w Pakistanie. 38-letni chrześcijanin, Arshad Masih, zmarł w wyniku podpalenia przez ekstremistów muzułmańskich za odmowę wyparcia się wiary i przejścia na islam. Pracował jako kierowca u bogatego muzułmańskiego biznesmena, jego żona zaś była służącą. Od pięciu lat mieszkali z trójką dzieci (w wieku od 7 do 1 2 lat) w domu pracodawcy. Ten jednak od dłuższego czasu wywierał na Arshada nacisk, by wraz z całą rodziną przeszedł na islam. Arshad chciał zwolnić się z pracy, przez co jednak groźby w stosunku do niego gwałtownie się wzmogły. Po zdecydowanej odmowie porzucenia chrześcijaństwa Arshad został oskarżony przez pracodawcę o kradzież i był szantażowany, że oskarżenie zostanie wycofane, tylko jeśli zmieni wiarę. Konsekwentna odmowa wyrzeczenia się Chrystusa zakończyła się podpaleniem chrześcijanina. Poparzenia 80 % ciała doprowadziły do śmierci. Jego żonę, która próbowała interweniować na posterunku policji zgwałcili funkcjonariusze, na oczach trójki jej dzieci.

W tym samym mniej więcej czasie, w tym samym stanie Pendżab spalono żywcem 12-letnią chrześcijankę, która również zmarła w wyniku poparzeń. Dziewczynka była służącą w domu muzułmanina. Syn właściciela zgwałcił ją, ale w obawie przed utratą pracy dziewczynka nie doniosła o tym na policję. Żyjąca w skrajnym ubóstwie rodzina, poradziła jej zachowanie milczenia. O zajściu opowiedziała tylko swoim przyjaciółkom, co jednak rozwścieczyło gwłałciciela. Z zemsty syn pana domu oblał ją benzyną i podpalił.

Przeciw bluźnierstwu

To niestety nie jedyne przypadki prześladowań chrześcijan w tym muzułmańskim kraju. Sytuacja chrześcijan jest tam niezwykle skomplikowana. Oficjalnie cieszą się wolnością religijną, a nawet przychylnością rządu, w którym funkcje ministra ds. mniejszości sprawuje katolik. Chrześcijanie prowadzą szpitale, szkoły, dzieła charytatywne itp. Formalnie wszystko jest w najlepszym porządku. Problemem są jednak islamscy ekstremiści i fanatycy, którzy wykorzystują tzw. Ustawę o bluźnierstwie by atakować mniejszość chrześcijańską. Jest ona dla chrześcijan w Pakistanie niebezpieczna, gdyż bardzo łatwo na jej podstawie o fałszywe oskarżenie. Art.295b. tego prawa dotyczy przestępstw przeciw Koranowi, karanych dożywociem, a art. 295c. mówi o aktach znieważenia Mahometa, karanych śmiercią. Wystarczy zwykły donos by z tego powodu ktoś stracił życie, bo wprawdzie państwo nie stosuje przewidzianych przez to prawo najsurowszych kar, jednak w praktyce oskarżona czy choćby podejrzana osoba pada ofiarą fanatycznego tłumu. Wystarczy zwykła plotka o tym, że ktoś sprofanował Koran, a zanim przyjedzie policja, dopadnie go już rozwścieczony tłum.

Od początku historii Pakistanu (który utworzono w 1947 r., wydzielając muzułmańską część z Indii) chrześcijanie traktowani byli jako obywatele co najmniej drugiej kategorii, ale dopiero ostatnia dekada przyniosła prawdziwe prześladowania. Jak wyjaśnia bp J. Coutts, ordynariusz diecezji Faisalabad: Muzułmanie w Pakistanie kojarzą chrześcijan z cywilizacją zachodu (USA i państwa europejskie), uważając że są to kraje chrześcijańskie. Dlatego też, wojna w Iraku i Afganistanie oraz prześladowanie Palestyńczyków są postrzegane w ten sposób, że to chrześcijanie prześladują i mordują muzułmanów. Ten swój gniew i złość muzułmanie i bojownicy islamscy próbują wyładować, atakując nas, chrześcijan. W tej chwili władze państwowe przydzieliły uzbrojone siły policyjne do pilnowania każdego kościoła w niedzielę oraz zawsze, gdy chrześcijanie gromadzą się w świątyniach z okazji takich świąt, jak Boże Narodzenie, Wieki Piątek i Wielkanoc.

Tak więc wszystko zaczęło się w 2001 r., ale dopiero ostatnie dwa lata przyniosły zaostrzenie sytuacji. Na przełomie lipca i sierpnia 2009 r. w miejscowości Gojra rozniosła się pogłoska, że chrześcijanie sprofanowali Koran. Bardzo szybko podburzony tłum muzułmanów zaatakował mieszkających w tym mieście chrześcijan, którzy zmuszeni byli uciekać ze swoich domów, palonych przez islamskich ekstremistów. Ale siedmioosobowa rodzina, która zdecydowała się na pozostanie w domu została spalona żywcem. Nie były to jednak jedyne ofiary tamtych wydarzeń. Także w innych miejscowościach, m.in. w Korian doszło do podpaleń. Choć rząd obiecał ukaranie sprawców, odszkodowania i pomoc ofiarom sytuacja chrześcijan się nie polepszyła, czego przykładem jest tragedia rodziny Arshada Masiha.

Co ja mogę zrobić?

Pakistan potrzebuje chusty św. Weroniki - pod takim hasłem organizacja Pomoc Kościołowi w Potrzebie prowadzi kampanie, której celem jest wsparcie pakistańskich chrześcijan, którzy doznają prześladowań z powodu wiary. Na zaproszenie organizacji w dniach 21-30 czerwca 2010 r. Polskę odwiedził pakistański biskup diecezji Faisalabad, Josepa Coutts. Pytany o to co my, chrześcijanie w Polsce możemy zrobić dla braci w wierze z Pakistanu na pierwszym miejscu wymienia modlitwę. Ma być to owa chusta św. Weroniki, poprzez którą przyniesiemy ulgę cierpiącym braciom. O co się modlić? O to, by rząd pakistański przeciwdziałał prześladowaniom, o pojednanie w tym kraju, o odwagę dla chrześcijan,a także o miłość Chrystusową, by umieli przebaczać oprawcom i zło dobrem zwyciężać. Potrzebne jest też wsparcie materialne, gdyż chrześcijanie w Pakistanie w większości żyją w ubóstwie. Ale możemy, a nawet powinniśmy również interweniować w sprawie prześladowań, wywierając nacisk, by niesprawiedliwe prawo o bluźnierstwie zostało zmienione. Tak jak św. Weronika musimy zrobić krok dalej. Ową chustą, którą otrzemy cierpiące oblicze prześladowanych chrześcijan może być nasz głos w ich sprawie. W tym celu Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie przygotowało petycję, którą przekaże ambasadorowi Pakistanu w Polsce. Można ją podpisać i w bardzo konkretny sposób pomóc chrześcijanom w Pakistanie:

PETYCJA

Przystanek: Oaza

Dwójka Pakistańczyków znajdzie się wśród uczestników Oazy Nowego Życia I stopnia dla obcokrajowców, prowadzonej w języku angielskim pod hasłem: MISSION: OASIS. LIFE FRIENDLY SOLUTION, która odbędzie się w dniach 31 VII - 16 VIII 2010 r. w Krościenku. Yaqoob Masih i Naomi Samuel pracują dla organizacji Joy Fundation, która na różne sposoby niesie pomoc chrześcijanom w Pakistanie, m.in. przez prowadzenie sierocińca w Toba Tek Singh. Fundacja ta po tragicznych zajściach we wspomnianych miejscowości Gojra i Korian, zorganizowała pomoc dla chrześcijan, którzy ucierpieli w wyniku tamtych zajść. Przyjazd do Polski Yaqooba i Naomi na rekolekcje oazowe będzie dla nich z pewnością bogatym przeżyciem duchowym, miejmy nadzieję, że wrócą do swego kraju z nowymi siłami i odwagą, ale też z jeszcze większym przekonaniem, że mają w nas wsparcie. Dla nas zaś może może być to okazja do poznania ich trudnej sytuacji oraz do solidarności z cierpiącymi braćmi, dla których wyznawanie wiary wiąże się z bardzo bolesnymi konsekwencjami.

Wciąż istnieje również możliwość wsparcia finansowego dla Naomi:

Ośrodek Fundacji "Światło - Życie" PRAGA w Warszawie
ul. Floriańska 3; 03-707 Warszawa;
Lukas Bank S.A. nr: 48 1940 1076 3068 1040 0002 0000
z dopiskiem: misja oaza

źródła:
Pomoc Kościołowi w Potrzebie
Pakistan Christian Concern. The Voice of the Persecuted Church
Islamization Watch
Adopcja na odległość dla Pakistanu

Podziel się Oazą - podziękowania

2010-07-06T13:03:00.000+02:00

Podziel się Oazą - to akcja, której celem było zebranie pieniędzy na przyjazd do Polski obcokrajowców, którzy w dniach 31 VII - 16 VIII wezmą udział w Krościenku w rekolekcjach I stopnia Oazy Nowego Życia, które pod hasłem: Mission: Oasis. Life Friendly Solution przeprowadzi w języku angielskim Diakonia Misyjna.

Ruch Światło-Życie naszej archidiecezji zobowiązał się do wsparcia finansowego Yaqooba Masiha z Pakistanu. Z inicjatywy ks. Piotra Pirka we wszystkich rejonach naszej archidiecezji w czasie ostatniego, paschalnego Dnia Wspólnoty przeprowadzona została zbiórka pieniędzy na ten cel. Udało nam się zebrać 1900 zł. Za wszystkie ofiary chcielibyśmy w tym miejscu serdecznie podziękować. Dzięki Waszej hojności Yaqoob będzie mógł doświadczyć daru Oazy Nowego Życia.

Bóg zapłać!!!

Jednocześnie informujemy, że 28.07 o godz. 18 w sali kurialnej przy katedrze św. Floriana na warszawskiej Pradze będzie okazja do spotkania z uczestnikami Mission:Oasis. Serdecznie zapraszamy!

Papieskie Intencje Misyjne (lipiec 2010)

2010-07-01T12:17:00.000+02:00

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na lipiec

Aby chrześcijanie wszędzie, a zwłaszcza w wielkich ośrodkach miejskich, starali się wnosić istotny wkład w szerzenie kultury, sprawiedliwości, solidarności i pokoju.

"Nie możemy być spokojni" - relacja ze spotkania podsumowującego rok

2010-06-30T22:56:00.000+02:00

16 VI odbyło się ostatnie przed wakacyjną przerwą spotkanie naszej diakonii, które przybrało charakter małej agapy. Nie zabrakło jednak akcentów formacyjnych, gdyż pochyliliśmy się nad kilkoma cytatami z ks. Blachnickiego i Jana Pawła II na temat misji. Zaczęliśmy jednak od Słowa Bożego, a konkretnie od Wielkiego Nakazu Misyjnego. Dzieliliśmy się tym, w jaki sposób każdy z nas może go realizować i wypełniać. Była to więc doskonała okazja do podsumowania pierwszego roku naszej posługi w diakonii misyjnej.

W ostatnim roku (naszym pierwszym) spotkania przybierały w zależności od sytuacji charakter formacyjny lub organizacyjny, zawsze jednak rozpoczynając się lub kończąc modlitwą. Przychodziły na nie osoby, które albo mają pragnienie wyjazdu na misje, albo noszą sprawy misji w sercu i przedstawiają je na modlitwie. Dopiero zaczynamy się poznawać, wciąż rozeznając czy to rzeczywiście miejsce dla nas. Niemniej już w tym pierwszym roku naszej posługi udało się oprócz podstawowej sprawy, jaką są comiesięczne spotkania, formacja i modlitwa, podjąć kilka dzieł misyjnych.

Pierwszym z nich była akcja „Ołówek dla Afryki”, w którą zaangażowały się osoby z diakonii. Była to zbiórka przyborów szkolnych, które za pośrednictwem Fundacji Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio” trafić miały do dzieci w krajach afrykańskich. Udało się przeprowadzić zbiórkę w Łodzi, Zgierzu i Bełchatowie.

Nawiązaliśmy kontakt w sprawie Adopcji na Odległość z s. Darianą Jasińską ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek św. Rodziny, która pracuje na misjach w Kenii. Podejmujemy próby propagowania tego dzieła w naszym Ruchu, czemu służyło m.in. zorganizowanie spotkania informacyjnego oraz informowanie o tym dziele w czasie wielkopostnego Dnia Wspólnoty w kilku rejonach naszej archidiecezji, w czasie jednej ze Szkół Animatora a także w naszych wspólnotach i kręgach.

Ostatnim dziełem, w które się zaangażowaliśmy była akcja „Podziel się Oazą”. W czasie paschalnego Dnia Wspólnoty odbyły się we wszystkich rejonach archidiecezji łódzkiej zbiórki na rzecz Yaqooba Masiha z Pakistanu, którego jako Ruchu zobowiązaliśmy się wesprzeć, by w sierpniu mógł uczestniczyć w ONŻ 1 stopnia w Krościenku. Udało się zebrać 1900 zł.

Również istnienie i prowadzenie tego bloga uważać możemy za skromny sukces.

Pierwszą i podstawową naszą bolączką jest brak kapłana, który jako moderator czy choćby opiekun towarzyszyłby nam w posłudze, zwłaszcza w początkowym jej etapie, gdy dopiero rozeznajemy co dalej. Na szczęście możemy liczyć na wsparcie naszego moderatora diecezjalnego, który wielokrotnie nie tylko okazywał swoje zainteresowanie diakonią, ale bardzo konkretnie wspierał jej działania.

To podsumowujące spotkanie wlało w nas jednak olbrzymią nadzieję i pewność, że to co robimy, a właściwie zaczynamy robić ma sens i nie tylko jest potrzebne, ale wręcz konieczne. Jak bowiem pisał ks. Franciszek Blachnicki: Wielki Nakaz Misyjny dotyczy głoszenia Ewangelii wszystkim ludziom w tym pokoleniu, na całym świecie. Nie możemy być spokojni, póki tego nakazu nie wypełnimy. Był w tym niesamowicie zgodny z Janem Pawłem II, który mówił, że: Nie możemy być spokojni, gdy pomyślimy o milionach naszych braci i sióstr, tak jak my odkupionych krwią Chrystusa, którzy żyj nieświadomi Bożej miłości.

Ten Wielki Nakaz Misyjny wypełniać można na różne sposoby, dlatego każdy z nas może mieć w dziele misyjnym swój własny udział.

Papieskie Intencje Misyjne (czerwiec 2010)

2010-06-01T22:08:00.000+02:00

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na czerwiec

Aby Kościoły w Azji, które są "małą owczarnią", otoczoną przez ludność niechrześcijańską, potrafiły głosić Ewangelię i dawać świadectwo radosnego przylgnięcia do Chrystusa

"Kościół to mój dom" - świadectwo Marzeny

2010-05-26T15:18:00.000+02:00

Marzenka pochodzi z Bełchatowa, należy do naszej diakoni misyjnej. Jak sama przyznaje: Nigdy wcześniej nie pisałam świadectwa. Z Oazy (w której jestem uuu kilkanaście lat) wiem, że świadectwo to nic innego, jak opowiedzenie, co Jezus zdziałał w mojej duszy.

Zachęcamy więc do przeczytania jej świadectwa.

Oto jego fragment:
W pewnym momencie był obrzęd odnowienia swojej wiary, którą w naszym imieniu wyznali rodzice na naszym Chrzcie Świętym. Przyznam, że po prostu się wzruszyłam. Podeszłam do kapłana, który wypowiedział słowa: „Taka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą, w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.” Powiedziałam „Amen” na znak, że to wszystko, co Pan Jezus przekazał mi przez Kościół, przyjmuję i wyznaję znów. Czułam, jak bardzo nie chcę być nigdy odłączona od Kościoła. Tu jest moja wspólnota, Kościół to mój Dom.

Relacja ze spotkania diakonii misyjnej

2010-05-24T15:11:00.000+02:00

Ostatnie spotkanie diakonii misyjnej, które odbyło się w środę 19 V, miało charakter roboczy. Rozpoczęliśmy je nietypowo, od herbatki i ciastka, przy okazji dzieląc się naszymi codziennymi troskami i nowinkami (w końcu nie widzieliśmy się od miesiąca). Następnie omówiliśmy bieżące sprawy diakonii i zadania jakie przed nami stoją w najbliższym czasie m.in. spotkanie „z ciekawymi gośćmi”, czyli s. Weroniką, Jowitą i Justyną ( o czym już wkrótce poinformujemy szerzej). Zastanawialiśmy się też co jeszcze można zrobić dla akcji „Podziel się Oazą”, która wciąż w naszej archidiecezji trwa. Padły też postanowienia dotyczące prowadzenia po wakacjach w naszych wspólnotach spotkań o tematyce misyjnej. Następnie w modlitwie spontanicznej dziękowaliśmy Bogu za Jego liczne łaski i powierzaliśmy Mu nasze intencje, zarówno prywatne, jak i te dotyczące całego Kościoła i misji. Po zakończeniu tej części spotkania przeszliśmy do kaplicy, gdzie razem z oazowiczami z innych diakonii odmówiliśmy Nieszpory. Za dar spotkania, radości i służby niech będzie chwała Panu!

Papieskie Intencje Misyjne (maj 2010)

2010-05-01T20:59:00.000+02:00

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na maj

Aby kapłani, zakonnice, zakonnicy oraz świeccy zaangażowani w apostolat potrafili rozbudzać entuzjazm misyjny w powierzonych ich opiece wspólnotach.

PODZIEL SIĘ OAZĄ!

2010-04-30T02:25:00.000+02:00

Podziel się Oazą to akcja, która ma na celu pomóc osobom spoza Polski skorzystać z daru Oazy Żywego Kościoła. Również nasza archidiecezja przyłączyła się do tego dzieła. W czasie najbliższego Dnia Wspólnoty (którego tematem jest: „Ewangelizacja bez granic”) we wszystkich rejonach naszej diecezji odbędzie się zbiórka pieniędzy, które przeznaczymy na Yaqooba z Pakistanu, aby mógł w sierpniu wziąć udział w Krościenku w Oazie Nowego Życia I stopnia w języku angielskim, którą w ramach akcji Mission: Oasis. Life Friendly Solution organizuje Diakonia Misyjna.

Yaqoob Masih pochodzi z Pakistanu. Wraz z żoną i trójką dzieci są jednymi z 2% chrześcijan w tym kraju. Yaqoob współpracuje z organizacją Joy Foundation, która stara się na różne sposoby pomagać pakistańskim chrześcijanom, którzy w tym muzułmańskim kraju doznają prześladowań.

Yaqoob pomaga niepełnosprawnym i ubogim się edukować, rozwija dla nich infrastrukturę i pomaga w uczestnictwie w życiu społecznym (poprzez rehabilitacje czy terapie), od 2001 roku opiekuje się sierocińcem w Toba Tek Singh, organizuje również spotkania modlitewne oraz międzyreligijne.

Joy Foundation jest pozarządową, niepolityczną, oficjalnie zarejestrowaną organizacją non-profit, nie dyskryminującą nikogo ze względu na płeć, rasę, kolor skóry i religię.

Oto list, jaki Yaqoob napisał do nas wkrótce po katastrofie smoleńskiej:

Dzisiaj przeglądając informacje w internecie przeczytałem bardzo złą wiadomość o śmierci Waszego Prezydenta i członków Parlamentu. To bardzo przykre.
Modlimy się tutaj za Was, Wasz kraj, tych którzy zginęli i ich rodziny.
Bądźcie pewni, że nasza modlitwa jest z Polakami.

Przyłącz się do tego dzieła i podziel się Oazą!

Mission: Oasis. Life Friendly Solution

2010-04-28T12:54:00.000+02:00

Być w Ruchu, znaczy... być w ruchu! Sama nazwa wyznacza dynamikę działania i wzywa do aktywności w „czynieniu uczniów ze wszystkich narodów”. Nadszedł czas, by Ci spośród uczniów na całym świecie, którzy zostali poruszeni charyzmatem Światło-Życie, mogli dotrzeć do oazy i zaczerpnąć wody w miejscu, gdzie korzenie sięgają źródła.

Dlatego w najbliższe wakacje Krościenko stanie się skrzyżowaniem kultur. W III turnusie odbędą się tam rekolekcje I stopnia w języku angielskim, przeznaczone dla osób pochodzących z rozmaitych zakątków Europy oraz odległych krajów Azji czy Afryki.

Do Diakonii Misyjnej wpłynęły już pierwsze zgłoszenia na rekolekcje. Chęć uczestnictwa wyrazili między innymi Daniel i David z Kenii, którzy, pod wpływem ubiegłorocznej wizyty kilku animatorów Ruchu, zapragnęli ponownie spotkać się w naszej wspólnocie. Muszą pokonać tysiące kilometrów, by dotrzeć do Oazy Żywego Kościoła. Dlatego z inicjatywy Diakonii Misyjnej w diecezji warszawsko-praskiej organizowana jest akcja Podziel się oazą!, która ma na celu sfinansowanie kosztów ich przyjazdu oraz pobytu. Udział w niej zadeklarowały 34 wspólnoty, których uczestnicy postanowili w czasie Wielkiego Postu zrezygnować z jednego wyjścia do kina, aby zaoszczędzone w ten sposób 20 zł mogło przybliżyć przyjazd Kenijczyków o kolejny kilometr. Do Daniela i Davida dołączyły już kolejne osoby z Kenii, oraz kilku mieszkańców Pakistanu, Chin i Mołdawii.

Wierzymy, że przyjazd do Polski naszych braci, którzy w swoich krajach często spotykają się z prześladowaniami, będzie dla nich umocnieniem. Ruth, która w ubiegłym roku przyjechała do Polski wraz z Emmą, Peterem i ks. Zhu na rekolekcje oazowe z Chin dała takie świadectwo: Mojżesz na pustyni uderzył laską w skałę, z której wypłynęła żywa woda, aby Izraelici mogli się napić. I nasze serca mogą wytrysnąć żywą wodą, którą jest Duch Święty. Krzyż Chrystusa działa podobnie jak laska Mojżesza na pustyni. Nasze serce jest jak skała, a Jezus puka do niego za pomocą Krzyża (...). Rekolekcje młodzieżowe były nie tylko umocnieniem mojego osobistego życia duchowego, wprowadziły mnie one w cały proces życia Kościoła. To było wspaniałe doświadczenie, które możemy wykorzystać w życiu naszego lokalnego Kościoła, w życiu wspólnot młodzieżowych.” Z kolei Emma podkreślała jak wielką łaską jest dla nas Ruch Światło-Życie: „Ten rodzaj grup o charakterze religijnym w Chinach jest czymś zupełnie nowym i z natury rzeczy ukrytym. Naszą działalność musimy prowadzić w podziemiu.

Nie możemy zatrzymać tego daru tylko dla siebie! Przejmijmy się słowami Jana Pawła II z encykliki Redemptoris Missio, w której wzywa do nowego zaangażowania misyjnego: Misje odnawiają Kościół, wzmacniają wiarę i tożsamość chrześcijańską, dają życiu chrześcijańskiemu nowy entuzjazm i nowe uzasadnienie. Wiara umacnia się, gdy jest przekazywana! Nowa ewangelizacja ludów chrześcijańskich znajdzie natchnienie i oparcie w oddaniu się działalności misyjnej. Mamy nadzieję, że również w naszym Ruchu.

W Misję: Oaza zaangażowane są już archidiecezje: łódzka, katowicka, warszawska oraz diecezja warszawsko-praska, która zainicjowała całe dzieło.

więcej o Mission: Oasis

Wręczenie Krzyży misyjnych

2010-04-25T13:34:00.000+02:00

Jak co roku, podczas obchodów ku czci św. Wojciecha w Gnieźnie nuncjusz apostolski Józef Kowalczyk wręczył krzyże misyjne. W tym roku, w niedzielę 25 kwietnia, przyjęło je 30 osób. Mszy św. odpustowej przewodniczył prymas Polski abp Henryk Muszyński, a homilię wygłosił abp Kazimierz Nycz.

Wśród przyszłych misjonarzy są księża z diecezji bielsko-żywieckiej, katowickiej, kieleckiej, łódzkiej, tarnowskiej, warszawsko-praskiej oraz ze zgromadzenia pallotynów. W grupie tej są także siostry zakonne należące do zgromadzenia Karmelitanek Dzieciątka Jezus, Sióstr od Aniołów, szarytek, elżbietanek i franciszkanek oraz pięcioro świeckich z diecezji: krakowskiej, świdnickiej, siedleckiej i warszawskiej. Przez ostatni rok przygotowywali się w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie.

Misjonarze i misjonarki będą pracować m.in. w Chile, Zambii, Peru, Boliwii, Kamerunie, Wietnamie, Namibii, na Barbadosie i Madagaskarze.

Oprócz nich krzyże misyjne otrzymało także 8 księży z Towarzystwa Chrystusowego, którzy posłani zostaną do pracy wśród Polonii zagranicznej w Anglii, Rumunii, USA i na Ukrainie oraz werbista, który będzie pomagał w pracy duszpasterskiej w Rosji.

Wśród osób, które przygotowywały się do wyjazdu na misje w CFM i otrzymały krzyż misyjny jest kapłan archidiecezji łódzkiej: ksiądz Wojciech Błaszczyk, który uda się na misje do Boliwii. Otoczmy go naszą modlitwą, jak też i wszystkich, którzy już wkrótce rozpoczną pracę na misjach.

"Adopcja na Odległość - adopcją serca" - relacja ze spotkania diakonii misyjnej

2010-04-22T01:04:00.000+02:00

Kolejne już spotkanie diakoni misyjnej za nami. Odbyło się ono w środę 21 kwietnia w Domu Ruchu na Radogoszczy. Jak zwykle rozpoczęliśmy Nieszporami. Następnie w sali multimedialnej po przyzwaniu Ducha Świętego obejrzeliśmy wspólnie prezentację dotyczącą programu Adopcji na Odległość a także zdjęcia z Kenii, m.in. z misji, w której posługuje s. Dariana Jasińska. Rozmawialiśmy też m.in. o sytuacji w Kenii, o różnych problemach tamtejszych mieszkańców, jak też o szansach, jakie dla dzieci w Afryce niesie program Adopcji na Odległość. Byliśmy zgodni co do tego, że jest to dzieło, które nie polega tylko na finansowym wsparciu konkretnego dziecka, ale jest prawdziwą adopcją serca, czyli przyjęciem niejako do swojej rodziny tego dziecka, którego jednak nigdy nie spotka się osobiście.

Rozważaliśmy też nasze dalsze zaangażowanie w program Adopcji i możliwości jego propagowania w naszym Ruchu. Wniosek był jeden: jest to dzieło długofalowe, dlatego wszystkimi możliwymi środkami powinniśmy je promować, korzystając z różnych sytuacji, w których można by było zachęcić do takiej formy świadczenia miłości.

Najbliższe spotkanie Diakoni Misyjnej

2010-04-19T00:11:00.000+02:00

odbędzie się w środę 21 kwietnia 2010 r. w Domu Ruchu Światło-Życie (Łódź-Radogoszcz).

Rozpoczniemy Nieszporami o godz.19:00, następnie przejdziemy do sali multimedialnej.

Zapraszamy :-)

Święci Cyryl i Metody – Apostołowie Słowian. Patroni Jedności

2010-04-14T23:33:00.000+02:00

Trwając w Modlitewnej Nowennie Miesięcy zatrzymujemy się tym razem nad postaciami świętych Cyryla i Metodego, które nasz Ruch stawia jako przykład troski o jedność.

Tragiczny wypadek, w którym zginął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Jego Małżonka oraz blisko sto osób pełniących polityczne, społeczne, wojskowe i kościelne funkcje w Polsce – pokazały, że w chwilach trudnych i w obliczu dramatycznych wydarzeń tę jedność jako naród potrafimy okazać i docenić.

Bez wątpienia Jan Paweł II ogłaszając świętych Cyryla i Metodego Patronami Europy, właśnie na aspekt jedności kładł wielki nacisk, zdając sobie sprawę jak bardzo jest ona potrzebna dzisiejszej Europie i Kościołowi.

Bracia Sołuńscy (zwani tak od Sołunia, czyli obecnych Salonik w Grecji) przyszli na świat w rodzinie wyższego urzędnika cesarskiego. Starszy z braci, Metody, noszący imię chrzestne Michał, urodził się między 815 a 820 rokiem. Rysowała się przed nim kariera polityczna, z której jednak szybko zrezygnował, wybierając życie monastyczne. Młodszy, Konstantyn, bardziej znany pod zakonnym imieniem Cyryla, przyszedł na świat w roku 827 lub 828. Przed nim z kolei otworzyła się kariera kościelna i naukowa, znamy go zresztą również pod przydomkiem Filozof. Idąc za przykładem brata również i on wybrał życie kontemplacyjne. Nie cieszyli się jednak obydwaj długo spokojem, gdyż na prośbę cesarza bizantyjskiego udali się nad Morze Azowskie z misją do Chazarów. Po powrocie czekało na nich nowe zadanie, jak się później okazało, kluczowe w ich życiu. Książę Moraw, Rościsław, zwrócił się do cesarza Michała III z prośbą o przysłanie do jego kraju misjonarzy, którzy władali by językiem słowiańskim, a tak się złożyło, że tego języka jeszcze w młodości wyuczył się Konstanty-Cyryl.

Misja braci w Państwie Wielkomorawskim przyniosła ogromne owoce, ale jednocześnie zrodziła zawiść duchowieństwa frankońskiego. Bracia, pod adresem których kierowano wiele oskarżeń, zmuszeni byli w Rzymie bronić m.in. posługiwania się w liturgii językiem słowiańskim. Kolejni papieże brali ich w obronę i potwierdzali ich kanoniczną misję, a Metody został nawet konsekrowany na biskupa. Jego brat zaś zmarł 14 lutego 869 r. w Rzymie, krótko przed śmiercią przyjmując zakonne imię Cyryla. Metody kontynuował misję wśród Słowian, ale nie bez przeszkód, przez pewien czas był bowiem nawet więziony. Zakończył życie 6 kwietnia 885 r.

Jan Paweł II w specjalnie im poświęconej encyklice Slavorum Apostoli pisał, że: W dziele ewangelizacji, którego dokonali jako pionierzy na terenie zamieszkałym przez ludy słowiańskie, zawiera się równocześnie prototyp tego, co dzisiaj nosi nazwę "inkulturacji" – wcielenia Ewangelii w rodzime kultury – oraz wprowadzenie tych kultur w życie Kościoła. Są zatem Bracia Sołuńscy Apostołami Słowian nie tylko dlatego, że jako pierwsi kierowali do nich Ewangelię, ale również dlatego, że tłumaczyli Pismo Święte i księgi liturgiczne na zrozumiały dla nich język, stworzyli głagolicę (alfabet słowiański, przekształcony przez uczniów braci w cyrylicę) i wykorzystywali w liturgii język starosłowiański, w zasadniczy sposób wpływając na rozwój kultury i tożsamości narodów słowiańskich.

Dla misjonarzy Święci Cyryl i Metody są bez wątpienia nie tylko doskonałym przykładem zastosowania inkulturacji, ale również wzorem gorliwości ewangelizacyjnej, dalekowzrocznych wysiłków i planów misyjnych. Pokazują, że nie powinniśmy się poddawać, gdy jakieś przeszkody stają na naszej misyjnej czy ewangelizacyjnej drodze. Święci Cyryl i Metody są wzorem wierności i konsekwencji. Co więcej, obydwaj bracia, zrezygnowali z życia kontemplacyjnego, a więc z rzeczywistości, o którą tak zabiegali, w zamian udali się w nieznane. Zaryzykowali, gdyż byli całkowicie posłusznymi nie tylko Kościołowi, ale przede wszystkim Bożej woli i natchnieniom Ducha Świętego.

Czemu jednak są Patronami Europy, w czym przejawiała się ich troska o jedność? Tak argumentował to Jan Paweł II: Cyryl i Metody prowadzili swoją służbę misyjną i apostolską wśród Słowian w łączności z Kościołem Patriarchalnym w Konstantynopolu, jak również z Kościołem Rzymskim, który ich misje potwierdził. W ten sposób dali dowód jedności Kościoła, jaki w okresie ich działalności nie był jeszcze dotknięty nieszczęściem rozłamu między Wschodem a Zachodem. Ale święci Cyryl i Metody pokazują nam, że tej jedności nie buduje się poprzez niwelowanie różnić, czy całkowitą unifikację. Przeciwnie. Tylko gdy będziemy znali i akceptowali swoją tożsamość, rozumieli i realizowali swój charyzmat, gdy będziemy wierni swej odrębnej tradycji i kulturze, wtedy będziemy w stanie docenić i uszanować odrębność, kulturę i tożsamość innych. Oczywiście słusznie zauważa papież, że jednocześnie potrzebne są: otwartość ducha ku braciom, wzajemne zrozumienie, gotowość współpracy na drodze wspaniałomyślnej wymiany dóbr kulturalnych i duchowych.

Jedność w różnorodności – oto co powinniśmy zachować dla siebie z lekcji, jakiej udzielili nam Cyryl i Metody.

Przemek

Magda - misja Kazachstan

2010-04-07T17:36:00.000+02:00

I usłyszałem głos Pana mówiącego: "Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?" Odpowiedziałem: "Oto ja, poślij mnie!" Iz 6,8

W październiku 2009 r. na trzecią już "zmianę" pojechała do Kazachstanu Magdalena Roszak, animatorka z archidiecezji poznańskiej, by w charakterze wolontariusza misyjnego, posłanego przez Ruch Światło-Życie posługiwać w Administraturze Apostolskiej Atyrau. Magda jest absolwentką filologii germańskiej na UAM w Poznaniu, a pochodzi z Borka Wielkopolskiego. W Atyrau zastąpiła Jowitę i Justynę, m.in.kontynuując prowadzenie kursów angielskiego. Jednak na głowie ma znacznie więcej obowiązków, o czym możecie przeczytać sami w jej relacjach, których fragmenty zamieszczamy poniżej, odsyłając jednocześnie do strony diakoni misyjnej, gdzie możecie przeczytać je w całości.

Magda jest animatorką oazową, jedną z nas, posłaną na misje przez nasz Ruch, dlatego pamiętajmy o niej w naszych modlitwach. Na misjach ta modlitwa jest jej szczególnie potrzebna. Prośmy też już teraz o następne powołania misyjne z naszego Ruchu.

18 października 2009:
A niedługo potem zjawiła się Nela, która przywitała mnie, jakby była moją dawno nie widzianą ciocią i bardzo cieszyła się, że nowa „wolonciurka prijechala” z Polski. Ona Polka, tylko nie mówi pa polski. Ale rozumie. Chwała Panu! (...) Dziś łezka wzruszenia się pojawiła, kiedy właśnie Nela podczas modlitwy powszechnej poprosiła, by pomodlić się za „naszu wolontariuszku Magdu”. Nie wiem, czy z zaskoczenia, czy już mnie kupili… :) (...) więcej

5 listopada 2009:
Najpierw były zapisy na kursy językowe, potem przygotowywałam się do rozpoczęcia zajęć, tzn. przygotowywałam pierwsze lekcje, a teraz już drugi tydzień prowadzę te lekcje. (...) W ciągu dwóch dni zapisałam ok. 180 osób, potem zamknęliśmy zapisy, chociaż ciągle nowi chętni przychodzili i chcieli się jeszcze dostać do którejś z grup. Nadal zresztą przychodzą. Grup jest w sumie 14, a godzin wychodzi coś ponad 20. Niemieckiego uczy się kilkanaście osób, reszta przychodzi na angielski: 3 grupy dzieci, 5 grup młodzieży na różnych poziomach i 3 grupy dorosłych.więcej

29 listopada 2009:
Niestety działa tutaj dosyć prężnie służba bezpieczeństwa (KNB), której obiektem zainteresowań są wszyscy obcokrajowcy, przebywający na terenie Kazachstanu. Więc chyba mam już jakąś teczkę – aż nie mogę uwierzyć, że to piszę :) To nie jest niebezpieczne, ponieważ im chodzi tylko o zbieranie informacji, ale trochę przykra jest świadomość, że nie wszyscy są mili ze szczerego serca i nie wszystkie pytania wynikają tylko i wyłącznie z tzw. „babskiej” ciekawości (na szczęście jest jeszcze takie coś jak „kobieca intuicja”, przed którą żadna obłuda się nie skryje:). Na zajęciach wśród chętnych do nauki języków są więc też osoby podstawione, czemu wciąż nie mogę się nadziwić…więcej

6 grudnia 2009:
Wczoraj pojechałam z siostrą Filipą do jednej z ubogich rodzin, które odwiedza. Jest wiele takich osób, którym Kościół tutaj pomaga (...) A co im przywiozłyśmy? Dwie szyby (ano przyda się na zimę mieć szyby w oknach…:), zabawki i lekarstwa (bo podobno wszystkie dzieci przeziębione). Z wyjazdu wracałam oczywiście przygnębiona. Chyba mało biedy w życiu widziałam. A w tym rejonie takich domków było „mnoga”… (...) Kiedy nagle zobaczymy biedę w całej okazałości, na wyciągnięcie ręki, łatwiej dojrzeć też CZŁOWIEKA, który potrzebuje pomocy.więcej

26 grudnia 2009:
(...) to miejsce, na które mnie Pan Bóg wyprowadził, to zupełna pustynia. Tutaj jakby Go nie było: odsetek wierzących w Niego trzeba by w promilach podawać… I zrodził się we mnie wyrzut: Panie Boże, dlaczego tak wielu ludziom na ziemi nie dajesz się poznać? (...) A jak było w Betlejem? Kiedy SAM BÓG PRZYSZEDŁ NA ZIEMIĘ, kiedy Słowo stało się Ciałem i przyszło do swojej własności… Mogło przecież w jednym momencie olśnić Swoim blaskiem i wielkością całą ziemię, wszystkie ludy i narody pod słońcem. Nie! Ono wybrało zgoła najlichsze (...) spośród miast i najnędzniejsze z miejsc. (...) I jeszcze na tej poczcie pomyślałam (pewnie niektórzy się niepokoją, że przesadzam z tym myśleniem;), że do Kazachstanu, do Atyrau i na tę sypiącą się pocztę nie przyjdzie Pan Bóg, dopóki ktoś Go tam nie zaniesie… I tu naprawdę nie chodzi o wielką ewangelizację, tylko o bycie tutaj.więcej

5 stycznia 2010:
Dziś wróciłam z Uralska po dwudniowym wyjeździe z grupką dzieci i młodzieży, przygotowujących scenkę na Boże Narodzenie(...) Co chciałam tylko napisać to to, że tam w Uralsku poczułam się niejednokrotnie jak na oazie. Nie było oczywiście rekolekcyjnego programu, bo dla naszych aktorów, którzy włożyli w przygotowanie przedstawienia sporo wysiłku, był to zasłużony wypoczynek (nie mylić z porządnym wyspaniem się; takie pomysły normalnym dzieciom nie przychodzą do główek – zwłaszcza na wspólnych wyjazdach), ale atmosfera była. Były zresztą wspólne modlitwy rano, wieczorem (przychodzili bez wołania punktualnie!!!) i przy posiłkach i braliśmy też udział w parafialnych Mszach świętych. I był pogodny wieczór! więcej

7 lutego 2010:
(...) Przez to niesamowite miejsce przewinęło się już sporo osób, z których każda dokłada po troszeńku do jego pięknej historii!
(...) dwie dziewczyny mniej więcej w moim wieku przyszły tydzień temu w sobotę pierwszy raz na próbę i Mszę Św. Pierwszy raz w życiu były w kościele(...)Patrzyły z zadziwieniem na to wszystko, co się wokół nich rozgrywa. Ja siedziałam obok i dopiero zdałam sobie sprawę z powagi sytuacji, kiedy nagle na początku Komunii Świętej przyszło mi objaśniać im, co to jest „TO”, co ksiądz rozdaje. W takim momencie, kiedy w dwóch zdaniach trzeba wytłumaczyć istotę naszej wiary, nagle spoglądamy na nią z zupełnie innej perspektywy. Powiedziałam, co umiałam na gorąco, potem poszłam przyjąć Komunię, a później na pomoc przyszła mi przepiękna pieśń, którą śpiewaliśmy na uwielbienie. więcej

6 kwietnia 2010:
(...) W ogóle dopiero w niedzielę, kiedy wprowadzałam do kościoła grupki kazachskich dzieci, żeby im wyjaśnić, co oznacza hasło Christos waskrjes!, którego wszyscy w tenże niedzielny poranek (i w sumie przez cały dzień) niemalże nadużywają, dopiero wtedy, patrząc na twarze tych dzieci, wpatrzonych z podziwem i zachwytem we wszystko, co składa się na piękno naszej świątyni – chyba przede wszystkim witraże dają taki niesamowity efekt – więc dopiero wtedy i ja zachwyciłam się bogactwem naszej wiary. Później do tego jeszcze doszły słowa o tym, że wiara przyjęta prowadzi do usprawiedliwienia, a przekazywana ustami – do zbawienia. Jeśli wierzymy tylko dla siebie, to nasza wiara staje się martwa, a jeśli się nią dzielimy (jak chlebem), to dajemy świadectwo – wpierw wobec samych siebie. więcej

Życzenia na Paschę

2010-04-03T01:54:00.000+02:00

Papieskie Intencje Misyjne (kwiecień 2010)

2010-04-02T01:49:00.000+02:00

Aby chrześcijanie prześladowani z powodu Ewangelii, dzięki mocy Ducha Świętego, wytrwali w wiernym świadectwie o miłości Boga do całej ludzkości.

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na kwiecień

Bł. Matka Teresa z Kalkuty - misjonarka miłości.

2010-03-24T16:37:00.000+01:00

Zmarła w 1997 r. i beatyfikowana przez Jana Pawła II w 2003 r. Agnesë Gonxhe Bojaxhiu ( imię zakonne Maria Teresa od Dzieciątka Jezus) całemu światu znana jest jako Matka Teresa z Kalkuty.

Była autorytetem nie tylko dla chrześcijan, ale również dla wiernych innych religii, a nawet dla ludzi niewierzących. Wciąż jest dla świata przykładem postawy miłosierdzia wobec bliźniego, wzorem miłości bezwarunkowej i bezinteresownej. Z tego powodu jest również znakiem, któremu sprzeciwiać się będą, bo udowadniała, że można kochać i dawać siebie naprawdę nie chcąc nic w zamian, bez ukrytych intencji, bez chęci nawracania, czy wywyższania się.

Jan Paweł II podkreślał, że Wybrała nie tyle bycie najmniejszą, ile służebnicą najmniejszych. Rzeczywiście, całe jej życie było służbą ubogim, cierpiącym i umierającym. Broniła nienarodzonych i uciskanych. Była wielką obrończynią życia i rodziny. Była radykalna w swoim przeżywaniu Ewangelii i postawie miłosierdzia. Nie bała się służyć najuboższym z ubogich. Widziała w nich samego Chrystusa, udowadniając, że można i trzeba dosłownie brać słowa: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili (Mt 25, 40). Pochylając się nad człowiekiem brudnym, chorym czy trędowatym, była przekonana, że pochyla się nad samym Chrystusem, dlatego robiła to bez odrazy, lecz z miłością.

Założyła kilka zgromadzeń zakonnych, m.in. Misjonarki Miłości, które szybko rozprzestrzeniły się na całym świecie. Gościła u największych tego świata, zdobyła bardzo wiele nagród, tytułów i wyróżnień m.in. Pokojową Nagrodę Nobla. Zyskała wielką sławę na całym świecie, stając się swego rodzaju symbolem i … wciąż pozostawała sobą - cichą i skromną zakonnicą, która bez ustanku pochylała się nad ubogim człowiekiem. Wiedziała, że nie może zrezygnować z prostej służby. Argumentowała to tak: Nietrudno kochać ludzi, którzy są od nas daleko, trudniej kochać tych, z którymi współżyjemy albo którzy w pobliżu nas przebywają. Nie akceptuję wielkich czynów na skalę ogólną, trzeba zaczynać od miłości jednostki. Chcąc kogoś pokochać, trzeba nawiązać kontakt z tą osobą, zbliżyć się do niej. Każdy potrzebuje miłości. Każdy musi mieć świadomość, że jest potrzebny i że jest ważny dla Boga.

Dla nas jest nie tylko przykładem postawy miłosierdzia ale i modlitwy. Albowiem to z codziennej Eucharystii i wielogodzinnej adoracji Najświętszego Sakramentu czerpała siły do tej trudnej przecież służby. Wiedziała, że jeśli nie poświęci czasu przed Panem, nie będzie umiała iść do tych odrzuconych, poranionych, chorych i umierających. Dla misjonarzy i ludzi zaangażowanych w różnego rodzaju apostolat, jest znakiem, że aby kochać i dawać siebie najpierw trzeba samemu mieć z czego zaczerpnąć. Uczy nas, że nie można przedkładać życia czynnego nad kontemplacyjnym, lecz należy obie te sfery uczynić komplementarnymi. Pisał o tym w encyklice Deus Caritas Est Benedykt XVI: Na przykładzie błogosławionej Matki Teresy z Kalkuty możemy jasno zobaczyć, że czas poświęcony Bogu na modlitwie nie tylko nie ogranicza efektywnej i pełnej miłości służby bliźniemu, lecz jest również niewyczerpalnym źródłem tej służby.

W życiu duchowym może być dla nas nauczycielką, bo mimo oschłości na modlitwie, poczucia opuszczenia i tzw. „nocy duszy” nie przestawała adorować Chrystusa, nie straciła wiary ani miłości. Również misjonarz nie może się zniechęcać, gdy będzie mu towarzyszyło poczucie opuszczenia, samotności, czy zniechęcenie z powodu braku widocznych owoców jego posługi, a na misjach wcale nie trudno o to wszystko. Matka Teresa pokazywała swoim życiem, że należy „robić swoje”, czyli po prostu kochać i służyć, a resztę zostawić Bogu.

Przemek

Adopcja na Odległość

2010-03-20T01:53:00.000+01:00

Bądźmy świadkami miłości! Słowa te, będące tematem obecnego roku duszpasterskiego w polskim Kościele, wzywają nas do czynienia miłosierdzia. Matka Teresa, która jest dla nas szczególnym przykładem postawy miłosierdzia pisała: „Nie akceptuję wielkich czynów na skalę ogólną, trzeba zaczynać od miłości jednostki. Chcąc kogoś pokochać, trzeba nawiązać kontakt z tą osobą, zbliżyć się do niej”.

Bardzo konkretnym wypełnieniem tych słów i odpowiedzią na hasło tego roku duszpasterskiego jest Adopcja na Odległość. Dzieło to polega na pomocy jednemu dziecku z Afryki poprzez:

* regularne wsparcie materialne (ok. 50 zł na miesiąc), dzięki któremu dziecku zapewniona jest nie tylko edukacja ale też wyżywienie i opieka medyczna

* modlitwę za „swoje” dziecko

* utrzymywanie z nim kontaktu listownego (raz bądź dwa razy do roku).

Rodzicom adopcyjnym, mimo że nigdy się z tym dzieckiem nie spotkają, znane jest jego imię i sytuacja. Dzieło to wymaga więc prawdziwej miłości, chodzi bowiem o konkretną osobę, o konkretne dziecko, któremu mogę uratować życie i zapewnić dobrą przyszłość.

Adopcji na Odległość mogą się podjąć zarówno osoby indywidualne, małżeństwa, rodziny, jak też i całe grupy, klasy, parafie itp.

Pragniemy Wam zaproponować i zachęcić szczególnie do Adopcji dziecka z Afryki przez całą wspólnotę oazową lub krąg Domowego Kościoła. Można w ten sposób zjednoczyć wysiłki i uczynić z tego wspólne dzieło. Poszczególne grupy we wspólnocie lub małżeństwa w kręgu mogą wtedy np. na zmianę, co miesiąc, składać się na określoną sumę, dzięki czemu nie jest to obciążające finansowo. Jest to doskonały sposób na pogłębienie wzajemnych więzi i relacji we wspólnocie czy kręgu, bo przecież nic tak nie jednoczy jak wspólnie czynione dobro i świadczenie miłości.

Wszystkich, którzy chcieliby dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat, wysłuchać świadectwa i zobaczyć jak żyją dzieci z Kenii, do których ten program jest skierowany zapraszamy na

spotkanie informacyjne na temat Adopcji na Odległość w sobotę 27 marca 2010 r. na godz. 18:00 do Domu Ruchu Światło-Życie na Radogoszczy (ul. Zgierska 230/232).

PARRESIA

2010-03-17T16:29:00.000+01:00

Od wielu już lat Kongregację Odpowiedzialnych na Jasnej Górze poprzedza Parresia czyli Międzynarodowe Spotkanie Ruchu Światło-Życie. Czy jednak w świadomości członków naszego Ruchu rzeczywiście jest obecne to wydarzenie? Czy w ogóle jesteśmy świadom czym jest Parresia?

Zacznijmy zatem od samego terminu:
Przepowiadanie ożywione jest wiarą, która budzi w misjonarzu entuzjazm i żarliwość. Dzieje Apostolskie (...) określają taką postawę słowem „parresia”, które oznacza głoszenie z otwartością i odwagą (Redemptoris Missio, 45)

Parresia zatem to głoszenie Słowa Bożego z otwartością, ewangelizowanie w mocy Ducha Świętego. A o tym, że oazowicze głoszą od wielu lat Ewangelię z mocą także poza granicami Polski, świadczy obecność i rozwój coraz większej liczby wspólnot oazowych i kręgów Domowego Kościoła w różnych częściach świata ( dla porządku wymieńmy choćby niektóre: Czechy, Słowacja, Ukraina, Białoruś, Litwa, Niemcy, Wielka Brytania, Grecja, Austria, USA, Kanada, a ostatnio także i Kenia!).

W miarę rozwoju Ruchu poza granicami Polski, podczas spotkania dwóch kapłanów: ks. Josefa Heske ze Słowacji i ks. Ireneusza Kopacza, moderatora Międzynarodowej Diakonii Ewangelizacji "Drogocenna Perła", zrodził się pomysł międzynarodowego spotkania oazowiczów. Za nazwę spotkania posłużył właśnie ów grecki termin. Celem Parresii jest dzielenie się radościami i problemami Ruchu Światło-Życie w różnych krajach, wymiana doświadczeń, pogłębienie kontaktów, pomoc w rozeznawaniu kształtowania struktur krajowych a także inspirowanie głoszenia Ewangelii przez Ruch „aż po krańce ziemi” a także współpraca przy organizowaniu międzynarodowych oaz i spotkań.

W tym roku odbyła się XV Parresia. W dniach 25-26 lutego 2010 roku w parafii św. Józefa w Częstochowie zgromadziło się ok. 30 osób z Ukrainy, Białorusi, Słowacji, Czech, Litwy, Niemiec (członkowie Diakonii Z Calsbergu) a także z Polski (m.in. członkowie Diakonii Misyjnej z Warszawy i Łodzi). Wśród uczestników byli zarówno świeccy (studenci, osoby dorosłe, małżonkowie), jak i osoby konsekrowane a także 7 księży: ks. Jozef Heske ze Słowacji, ks. Ireneusz Kopacz i ks. Jacek Herma z Niemiec (Carlsberg), ks. Jarosław Gąsiorek i ks.Wiaczesław Kowalski z Ukrainy, o. Jan Rajlich OP z Czech a także Moderator Generalny Ruchu ks. Adam Wodarczyk.

Zostaliśmy przyjęci niezwykle ciepło przez tutejszego proboszcza, który nie tylko dbał, żeby niczego nam nie brakowało, ale ubogacał nasze spotkanie swoją obecnością, a wiele razy również swoim humorem i konkretnym słowem.

Niesamowity w Paresii jest nie tylko ciepły, rodzinny klimat, wynikający z dość kameralnego grona, ale przede wszystkim doświadczenie jedności w różnorodności. Pochodzimy z różnych krajów, posługujemy się różnymi językami, mamy swoją kulturę, obyczaje, ale łączy nas Jezus Chrystus, który gromadzi nas w jednym Kościele i jednym Ruchu! Liturgia Godzin, Eucharystia czy choćby modlitwa spontaniczna były niesamowitymi okazjami, by ta jedność w różnorodności wybrzmiała w całej pełni, choćby w wielości języków (śpiewaliśmy i modliliśmy się po ukraińsku, polsku, białorusku, litewsku, czesku i słowacku). Na spotkaniu w grupach dzieliliśmy się sytuacją Ruchu w naszych krajach i propozycjami międzynarodowych inicjatyw. Oczywiście nie bez znaczenia były rozmowy i spotkania przy herbatce czy ciastku. Wielu uczestników to stali "bywalcy" Parresii, dzięki czemu nawiązują się przyjaźnie i trwałe znajomości.

W czasie Parresii szeroko omawiane były najróżniejsze międzynarodowe inicjatywy ewangelizacyjne i oazowe, m.in. III stopień w Rzymie, czy choćby ONŻ I st. w języku angielskim, który planowany jest w 3 turnusie w Krościenku.

Dla mnie osobiście był to błogosławiony czas. Zobaczyłem, że nasz Ruch jest obecny w wielu krajach, gdzie rozwija się, mimo wielu trudności. Spotkałem ludzi, którzy tak jak ja chcą żyć w charyzmacie Ruchu Światło-Życie i w nim posługiwać. Zobaczyłem bogactwo i siłę naszego Ruchu, ale widzę też ile pracy jeszcze przed nami. Ks. Adam Wodarczyk zarysował dość odległą ale jednocześnie jakże konkretną perspektywę roku 2033. Zwrócił uwagę, że nie możemy spocząć, dopóki są na świecie osoby, które nie usłyszały o Chrystusie, mało tego, które nie ogłosiły Jezusa swoim Panem i Zbawicielem. Zadanie niewykonalne? Na pewno trudne, ale tym bardziej powinniśmy wołać "Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi". Już nie tylko tej polskiej ziemi... ale oblicze całego świata. Potrzebna nam jest PARRESIA. Zarówno to międzynarodowe spotkanie wspólnot Ruchu, by łączyć wysiłki, jak też i przepowiadanie z mocą, by coraz większą liczbę serc i krajów przyprowadzić do Chrystusa.

Przemek

Zdjęcia z Parresii możesz obejrzeć na blogu Diakonii Misyjnej

Na stronie Oazy litewskiejmożesz przeczytać świadectwo Elizy z Wilna

Papieskie Intencje Misyjne (marzec 2010)

2010-03-01T17:09:00.000+01:00

Aby Kościoły w Afryce były znakiem i narzędziem pojednania oraz sprawiedliwości we wszystkich regionach kontynentu.

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na marzec

NIEDZIELA "AD GENTES"

2010-02-24T12:43:00.000+01:00

II Niedziela Wielkiego Postu, zwana jest Niedzielą "Ad Gentes".
Jest to dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami. Obecnie 2132 misjonarzy z Polski pracuje w 94 krajach na wszystkich kontynentach.

W tym dniu pamiętaj o nich szczególnie w modlitwie. W niedzielę 28 lutego we wszystkich kościołach w Polsce zbierane będą także ofiary, które zostaną przekazane na projekty realizowane przez misjonarzy.

"Misje to sprawa Miłości" - to hasło tegorocznej sms-owej akcji Dzieła Pomocy "Ad Gentes", wspierającej polskich misjonarzy posługujących na całym świecie. Przyłącz się do akcji wysyłając SMS o treści MISJE pod numer 72032.

Zajrzyj tutaj żeby przekonać się jak zostają zużytkowane zebrane pieniądze i jakie cele wspierasz pomagając misjonarzom wysyłając smsa.

Tutaj zaś obejrzysz króciutki filmik promocyjny.

Sprawozdanie z akcji "Ołówek dla Afryki"

2010-02-20T21:07:00.001+01:00

Ołówek dla Afryki? Ale po co? Czy nie lepiej dać pieniądze? Przecież tym dzieciom potrzebne jest jedzenie a nie jakieś kredki. Takich i podobnych głosów słyszałem ostatnio wiele, dlatego nie była to łatwa akcja. Pewne schematy na temat Afryki wciąż funkcjonują w naszych głowach...

Misjonarze pracujący w Afryce najlepiej wiedzą jak tragiczna jest tam sytuacja jeżeli chodzi o edukację. Robią więc wszystko, by to zmienić. Szkoły są tam z reguły płatne, rodziców nie stać na to by posłać do nich dziecko. Ołówki, kredki czy linijki oczywiście nie załatwią całej sprawy. Nikt rozsądny nie łudzi się, że zebrane w tej akcji rzeczy odmienią nagle całą tą smutną rzeczywistość. Ale na pewno choć trochę ją ułatwią, odciążą rodziców, którzy nawet jeśli wysyłają dzieci do szkoły, to nie są w stanie ich zaopatrzyć w podstawowe przybory szkolne. Zresztą każdy z nas sam wie najlepiej czym jest tzw. „wyprawka” i że wcale nie jest to rzecz tania. Dzieci w najuboższych rejonach Afryki bardzo często nigdy nie miały okazji korzystać z ołówków i zeszytów. Zazwyczaj piszą kredą na drewnianych tabliczkach. I choć zebrane rzeczy nie są najlepszym lekarstwem na biedę i problem analfabetyzmu to na pewno przyniosą tym dzieciom radość. Możesz sobie już teraz wyobrazić małego Mutumę, który pisze Twoim ołówkiem w zeszycie, albo małą Mamadou, która wreszcie może rysować kredkami. Radość i uśmiech na twarzy tych dzieci – bezcenne!

Oczywiście, łatwiej jest wrzucić złotówkę do puszki. Ta akcja wymagała jednak wysiłku. Trzeba było wybrać się do księgarni i kupić kredki, albo przynajmniej wyczyścić szufladę. Potem jeszcze przynieść to w wyznaczone miejsce np. do szkoły lub na parafię. Taki wysiłek podjęli tylko Ci, którzy naprawdę chcieli pomóc. Włożyli w to serce i tak naprawdę to się liczy najbardziej. Ta akcja wydała jednak niespodziewany (przynajmniej dla mnie) owoc – a mianowicie – uruchomiła olbrzymie pokłady dobroci w wielu ludziach i zaangażowała wiele osób.

W naszej archidiecezji wyglądało to tak:
Zaczęło się od studentów z DA „Kamienica”, którzy rozpoczęli zbiórkę w klasztorze Dominikanów. Na ich stronie znalazłem plakat akcji, zamieściłem go na blogu diakonii. Przyznam się szczerze, że jakoś specjalnie nie zamierzałem się w to angażować. Ale napisała do mnie Edyta, animatorka z Bełchatowa z pytaniem czy diakonia się w to włącza, bo ona chciałaby to przeprowadzić u siebie. Byłem pod wrażeniem jej zapału. Edyta zmobilizowała młodzież oazową w całym Bełchatowie, dzięki czemu w tym mieście zbierano w kilku miejscach: w parafii pw. Św. Stanisława Biskupa i Męczennika, w parafii pw. Miłosierdzia Bożego, w parafii pw. Narodzenia NMP, w parafii pw. Matki Kościoła, w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 3, a także w parafii pw. Wszystkich Świętych w Grocholicach. Oto jak akcję opisuje Edyta:

Akcja w Bełchatowie przebiegła pomyślnie. Na początku 31 stycznia w wyznaczonych parafiach została ogłoszona akcja podczas każdej mszy św. Następnie, tydzień później (7 lutego) odbyła się zbiórka, czyli składano swoje dary do przygotowanych i oznaczonych pudeł "Ołówek dla Afryki"(jeden z księży przeprowadził akcję na katechezie). Ta akcja była na swój sposób wyjątkowa. Nie jest sztuką wrzucić złotówkę do puszki. Co innego kupić ołówek albo oddać coś swojego. W jednej z parafii została nawet przygotowana paczka od przedszkola. Włączyły się zarówno dzieci oraz młodzież jak i wiele osób starszych z hojnymi darami.

Ile wszystkiego zebraliśmy? Przeliczając na sztuki - nie wiem. Ale było tego dużo.
Cieszę się, że zarówno animatorzy jak i księża, tak chętnie włączyli się do akcji, za co im z całego serca dziękuje.

Dodam tylko, że liczba rzeczy, które udało im się w Bełchatowie zebrać była naprawdę imponująca.

W Łodzi zbieraliśmy tylko w kilku miejscach: Asia z Domowego Kościoła, przeprowadziła zbiórkę w XXXV Liceum Ogólnokształcącym, w którym uczy; zbierały dzieciaczki z Przedszkola Miejskiego nr 110 w Łodzi, a także oazowicze z DA „Węzeł”. Zbiórka odbyła się też w parafii św. Wojciecha w Łodzi i w Domu Ruchu.

W Zgierzu za akcję odpowiedzialna była Martyna, która sama opowie o jej przebiegu:

Dzięki zaangażowaniu wielu osób akcję udało się przeprowadzić w czterech zgierskich szkołach:Samorządowym Liceum im.Romualda Traugutta, Zespole Szkół nr 1 im. Jakuba Stefana Cezaka, Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych im. Jana Pawła II i Szkole Podstawowej nr 11. Dodatkowo kilka osób zbierało przybory w jednym z gimnazjów. Po uzyskaniu zgody dyrekcji zabraliśmy się za rozwieszanie plakatów w szkołach. Następnie ogłosiliśmy zbiórkę w poszczególnych klasach. W szkołach akcja spotkała się z różnymi reakcjami. Najchętniej pomagały dzieci. Bez chwili zastanowienia oddawały przybory. Często były to ich ulubione kredki czy długopisy.

W liceach reakcje były podzielone. Niektórzy chętnie włączyli się w pomoc, lecz u innych akcja budziła zdziwienie. Nie każdy potrafił zrozumieć jak ważne są dla afrykańskich dzieci przybory szkolne i jak wiele w ich życiu może zmienić możliwość dostępu do edukacji. Akcja miała więc dwojaki cel. Oprócz samej zbiórki przyborów staraliśmy się wytłumaczyć, że czasem większą pomocą może być oddanie kilku nie potrzebnych ołówków niż przekazywanie dużych sum pieniędzy i że tak naprawdę każdy z nas może pomóc. Mimo początkowych trudności akcja zakończyła się sukcesem. Wiele ludzi włączyło się w pomoc.

W sumie zebraliśmy około 130 mazaków, 360 długopisów, 1100 kredek i 2500 ołówków ;-)
Mnie osobiście akcja przyniosła wiele radości mimo tego, że kosztowała mnie wiele wysiłku. Piękne było to, że zaangażowało się wiele ludzi, którzy na początku nie wydawali się zainteresowani ale najważniejsze, że mogłam jakoś włączyć się w pomoc dzieciom z tak daleka mimo, że nie wyjechałam na misję ;-)

Zebrane rzeczy trzeba było już tylko zawieźć do Poznania, do siedziby Fundacji „Redemptoris Missio”, która całą akcję zainicjowała i koordynuje. Tu niespodziewanie z pomocą przyszedł ks. Piotr Pirek, który sam zaoferował, że zawiezie wszystkie te rzeczy do Poznania!
Tak więc w piątkowy poranek, pojechaliśmy wraz z ks. Piotrem i Kasią B. (pseudonim Diakonia Słowa) z misją specjalną do Poznania. Możecie sobie wyobrazić, że samochód załadowany ołówkami i przyborami szkolnymi maści przeróżnej, zebranymi w Bełchatowie, Zgierzu i Łodzi pękał w szwach :-) Na miejscu, już po rozładowaniu transportu zostaliśmy przyjęci herbatką. Przy okazji dowiedzieliśmy się sporo o samej Fundacji:

Organizacja ta od 18 lat zajmuje się tworzeniem profesjonalnego zaplecza dla polskich misjonarzy prowadzących działalność medyczną wśród chorych w najuboższych krajach świata. W tym celu organizowane są wyjazdów lekarzy, pielęgniarek i studentów medycyny do szpitali i przychodni w krajach misyjnych. Fundacja wspomaga ich również wysyłką lekarstw, środków opatrunkowych i sprzętu medycznego. Swoją działalnością objęła przez lata istnienia kilkadziesiąt misyjnych szpitali, przychodni i punktów medycznych w Tanzanii, Kamerunie, Zambii, Ugandzie, Kenii, Czadzie, Indiach, Gwatemali, Boliwii, na Jamajce, Papua Nowej Gwinei, Białorusi i w Kazachstanie.

Mam nadzieję, że jest to początek dłuższej współpracy między diakonią misyjną a Fundacją „Redemptoris Missio”.

Rzeczy zebrane w ramach akcji „Ołówek dla Afryki” trafią do Tanzanii, Namibii i Kamerunu. Ale kiedy dokładnie się to stanie, trudno powiedzieć, bo odzew na akcję był większy, niż przypuszczali organizatorzy (tu możesz zobaczyć listę wspierających akcję). Ale ponieważ organizatorzy mają już spore doświadczenie i nie po raz pierwszy tą akcję prowadzą, możemy być pewni, że dary trafią w odpowiednie, czarne rączki :-)

Dla mnie najbardziej budujące było świadectwo osób zaangażowanych w przebieg tej akcji, zwłaszcza Edyty i Martyny. Cieszę się, bo zobaczyłem, że wśród oazowiczów są osoby, które z takim zapałem i sercem pomagają misjom. A niestety mam wrażenie, że w naszej diecezji wciąż za mało się o misjach mówi, za mało się na ich rzecz robi. Tym cenniejsza jest każda akcja, czy wydarzenie, które choć w najmniejszym stopniu służą sprawie misji.

WSZYSTKIM, KTÓRZY W JAKIKOLWIEK SPOSÓB
WSPARLI TĘ AKCJĘ SERDECZNE DZIĘKI !!!
BÓG ZAPŁAĆ !!!

P.

Św. Maksymilian Kolbe - misjonarz ufający

2010-02-18T18:46:00.000+01:00

Św. Maksymilian Maria Kolbe był franciszkaninem, kapłanem, wielkim czcicielem Maryi, założycielem Niepokalanowa (swego czasu największego klasztoru na świecie), a także Rycerstwa Niepokalanej i kilku pism z nim związanych. Odbiera jednak cześć przede wszystkim jako męczennik, bowiem to właśnie scenę, gdy w Oświęcimiu decyduje się oddać życie za współwięźnia, ojca rodziny, mamy prawdopodobnie najczęściej przed oczyma gdy myślimy o tym świętym. I nie ma w tym wcale nic niewłaściwego, w końcu w czasach, gdy dokonywano największych zbrodni w historii, o. Kolbe pokazał do jak wielkiej ofiary i aktu miłości zdolny jest człowiek.

Ale św. Maksymilian był także misjonarzem. W 1930 r. wyjechał na Daleki Wschód, by tam głosić Jezusa Chrystusa i szerzyć kult Maryji. W Japonii założył klasztor na wzór polskiego Niepokalanowa. Jedna scena z tamtego okresu dobitnie pokazuje cnotę ufności, którą św. Maksymilan się odznaczał, a na którą w tym miesiącu Ruch Światło-Życie pragnie zwrócić szczególną uwagę w ramach Modlitewnej Nowenny Miesięcy:

Otóż biskup Nagasaki zapytał Ojca Kolbego o jego plany odnośnie Japonii. Ten odpowiedział, że chce wydawać czasopismo.
Masz na to fundusze? - zapytał biskup.
Nie. Opatrzność Boża się postara – odpowiadział Ojciec Maksymilian.
Znasz język japoński? - drążył dalej biskup.
Nie - odpowiedział śmiało franciszkanin.
Mimo tego biskup Nagasaki dał mu nie tylko mieszkanie, ale i powierzył wykładanie filozofii w seminarium. Po miesiącu Ojciec Kolbe wydał pierwszego "Rycerza Niepokalanej" po japońsku, nie znając ani języka, ani nawet pisma japońskiego. Klerycy w seminarium tłumaczyli mu artykuły z łaciny na japoński. Już po trzech miesiącach zakupił maszynę drukarską i grunt pod budowę wydawnictwa.

Czy to nam nie przypomina czegoś z naszego „oazowego podwórka”? Dokładnie tą samą ufność miał Ojciec Franciszek Blachnicki, choćby wtedy gdy kupował domy w Krościenku nie mając pieniędzy.

O. Maksymilian pisał: Zaufajmy więc Bogu, a zaufajmy bez granic. Ufajmy, że jeżeli tylko starać się będziemy pełnić Jego Wolę, nic nas prawdziwie złego spotkać nie może, choćbyśmy i w tysiąc razy trudniejszych czasach żyli.
Kolejną rzeczą, która łączyła Ojca Kolbego i Ojca Franciszka było całkowite oddanie się Niepokalanej. Ufaj jedynie Bogu przez Niepokalaną - pisał św. Maksymilian.

Na misjach ufność to rzecz podstawowa. Rzeczywistość, z którą się tam stykamy jest nierzadko przerażająca. Wobec ogromu biedy, cierpienia, zła i beznadziei stajemy często bezradni. W takich sytuacjach potrzebna jest ufność. Trzeba uwierzyć, że Bóg jest ponad tym wszystkim. Tylko oddając Bogu wszystkie trudności, problemy i troski możemy tak naprawdę wypełniać swoją misję bez strachu, niepewności i wątpliwości. Ale przecież ufać mamy nie tylko gdy jest ciężko. Musimy oddać całą swoją posługę, apostolstwo i wszystkie swoje działania Bogu, wierząc, że jeśli On zechce, to wydadzą one owoc. Święty Maksymilian uczy nas, że mamy uznać swoją nędzę i słabość, przyznać sami przed sobą, że jeżeli cokolwiek dobrego robimy, to jest nam to dane tylko z Bożej Opatrzności.

Przemek

Życzenia z Kenii

2010-02-14T17:07:00.000+01:00

Na przełomie lipca i sierpnia 2009 r. pięć osób z Diakonii Misyjnej diecezji warszawsko-praskiej (Kasia, Agnieszka, Marysia, Marcin i Jarek) przez ok. 6 tygodni przebywało z "afrykańską" misją w Kenii. Cel ich wyjazdu misyjnego był związany m.in. z prowadzoną przez Diakonię Adopcją na Odległość.

Jednak w czasie ich misji oprócz obowiązków związanych z adopcyjnymi dziećmi, prowadzili też m.in. zajęcia i zabawy dla dzieci, a także odbyli oni wiele spotkań, na których prezentowali Ruch Światło-Życie. Pięknym owocem ich wspaniałej, choć niełatwej misji jest wspólnota, której członkowie utożsamiają się z Ruchem Światło-Życie, czego najlepszym dowodem jest poniższa niespodzianka!

Otóż ta kenijska wspólnota w Mitunguu na Święta Bożego Narodzenia przysłała do Kasi kartkę z życzeniami. Swoje życzenia kierują "do wszystkich członków Ruchu Światło - Życie w Polsce", a więc i do nas :-)

Myślę więc, że jest to dla nas wszystkich niezwykły powód do radości i wdzięczności Panu Bogu, ale tym samym i zaproszenie, a nawet wezwanie do modlitwy za tę wspólnotę, jak i za wszystkie wspólnoty Ruchu Światło-Życie na całym świecie.

Cały list i jego tłumaczenie, a także refleksję Kasi możecie przeczytać na stronie warszawsko-praskiej diakonii misyjnej

Na stronie tej możecie również przeczytać relacje z afrykańskiej misji Diakonii:

z 9 lipca

z 12 lipca

z 18 lipca

z 21 lipca

z 1 sierpnia

z 4 sierpnia

z 12 sierpnia

z 17 sierpnia

z 19 sierpnia

Mission: Oasis. Life Friendly Solution

2010-02-12T23:17:00.000+01:00

Rekolekcje I stopnia w języku angielskim
KROŚCIENKO 2010

W trwającym roku formacyjnym podążamy za słowami Chrystusa: Czyńcie uczniów ze wszystkich narodów. To wezwanie staje się rzeczywistością w działaniach misyjnych Ruchu Światło-Życie. W ubiegłym roku w Polsce rekolekcje I stopnia przeżywali Chińczycy; Ruch dotarł do Kenii, a w Turkmenistanie odbyły się po raz pierwszy rekolekcje oazowe. Moderatorzy oraz animatorzy docierają z charyzmatem Światło-Życie również bliżej: do Hiszpanii, na Litwę, Łotwę czy Ukrainę. Głoszą Dobrą Nowinę o Bożej Miłości w oparciu o formację oazową. Cieszą też działania ewangelizacyjne podjęte wśród polskiej emigracji w Niemczech, Anglii czy Norwegii.

Szczególnym znakiem czasu dla naszego Ruchu jest powstanie Diakonii Misyjnej, której charyzmat odkrywamy w ewangelizacji ad extra, czyli poza granicami Polski. Działania podejmowane z jej inicjatywy są niezmiernie ważne, ale nie znaczy to, że jako Ruch, wreszcie jako Kościół jesteśmy zwolnieni z odpowiedzialności za tych ludzi, którzy, może po raz pierwszy usłyszeli o Chrystusie. Czy mają zostać z tym sami? Myślę, że każdy z nas może mieć udział w umożliwieniu tym osobom przybliżenia się do Boga i poznania Ruchu Światło-Życie. Potrzeba im świadków Żywego Kościoła, doświadczenia wspólnoty, bo „człowiek współczesny bardziej wierzy świadkom, aniżeli nauczycielom, bardziej doświadczeniu, aniżeli doktrynie, bardziej życiu i faktom, aniżeli teoriom. Świadectwo życia chrześcijańskiego jest pierwszą i niezastąpioną formą misji” (Redemptoris Missio 42). Trzeba więc inicjatywy, która umożliwiłaby tym, którzy poznali już Chrystusa pójście o krok dalej i przyjęcie Go jako Pana i Zbawiciela.

Dlatego pragniemy w III turnusie w Krościenku przeprowadzić rekolekcje I stopnia w języku angielskim pod hasłem „Misja: Oaza” kierując je do obcokrajowców, szczególnie do:

· Osób związanych ze wspólnotami Ruchu poza Polską, ale nie mających możliwości przeżycia rekolekcji oazowych we własnym języku.

· Osób posłanych przez polskich misjonarzy lub innych księży pragnących zaszczepić charyzmat Światło-Życie w swoich parafiach/diecezjach np. Chiny, Kenia.

Zapewne koszt udziału w rekolekcjach dla osób z Europy Zachodniej nie będzie stanowił problemu, jednakże osoby pochodzące z Europy Wschodniej, Azji czy Afryki potrzebują naszego wsparcia finansowego. Proszę, więc o podjęcie odpowiedzialności za stronę materialną tego dzieła.

ks. Adam Wodarczyk

Zgłoszenia na rekolekcje:
Marcin Skłodowski
Diakonia Misyjna Ruchu Światło-Życie
+48 502 621 490
diakoniamisyjna@gmail.com
www.misje.oaza.pl

Wpłat można dokonywać na konto:
Ośrodek Fundacji "Światło - Życie" PRAGA w Warszawie
ul. Floriańska 3; 03-707 Warszawa;
Lukas Bank S.A. nr: 48 1940 1076 3068 1040 0002 0000
z dopiskiem: misja oaza

Ołówek dla Afryki

2010-02-06T02:20:00.000+01:00

Diakonia misyjna naszej archidiecezji przyłączyła się do Akcji "Ołówek dla Afryki" prowadzonej przez Fundację „Redemptoris Misio”.

Ale właściwie po co taka akcja?

Na świecie żyje 2 miliardy dzieci. Na każde 100 dzieci 17 nigdy nie pójdzie do szkoły. A przecież każde dziecko ma do tego prawo, ma prawo do dzieciństwa. Jeden ołówek potrafi zdziałać więcej niż nam się wydaje. Dzięki niemu dziecko może pójść do szkoły, może się uczyć. Tylko wykształcenie może wyrwać afrykańskie dzieci z kręgu biedy i bezradności. Szkoła jest jak otwarcie drzwi do rozwoju i wolności, do innego, lepszego świata.

My mamy wszystko. Tam dzieci nie mają nic oprócz marzeń. Ale wszystkie chcą się uczyć. Bo szkoła niesie nadzieję, w szkole dzieje się tyle ciekawych rzeczy, szkoła wyrywa z nudnej i szarej codzienności. Zmienia bieg ich życiorysów. Tylko w szkole dowiedzieć się mogą o istnieniu innego życia, tylko w szkole usłyszą jak ustrzec się przed groźnymi chorobami w tym AIDS, które dziesiątkują ich rodziny i sąsiadów. Tylko w szkole mogą się nauczyć urzędowego języka, bez niego nigdy nie znajdą pracy w mieście, nawet nigdy nie odważą się do niego wyjechać.

Przy każdej misji powstaje zawsze szkoła. Chcemy te szkoły wesprzeć, chcemy wyposażyć uczniów w darmowe przybory szkolne. Chcemy spowodować, by posłanie dziecka do szkoły nie było dla rodziców czy krewnych wydatkiem. Wydatkiem w ich świadomości zbędnym, którego niejednokrotnie nie rozumieją, bo dziecko, które nie pójdzie do szkoły pomoże w polu czy w obejściu, zaopiekuje się młodszym rodzeństwem. I mimo powszechnego obowiązku edukacji nie wszystkie dzieci są do szkoły posyłane.

Każdy ołówek, każdy długopis i kredka są na wagę złota, nam zalegają w szufladach i torebkach, im są potrzebne. Zbierzmy ich ogromną ilość i poślijmy tym dzieciom, niech pójdą do szkoły i zapewnią sobie lepszą przyszłość.

Co ja mogę zrobić?

1) Przynieś przybory szkolne w środę 10 lutego do Domu Ruchu. Będziemy na nie czekać od godz. 19:00.

Zbieramy: ołówki, kredki, długopisy, linijki, ekierki, gumki, temperówki, cyrkle.

2) Zorganizuj taką zbiórkę u siebie we wspólnocie, parafii lub szkole do 17 II. Następnie skontaktuj się z nami. My zawieziemy je do Poznania, skąd wyruszą transportem do Afryki.

Naprawdę nie trzeba wiele. Liczy się każdy ołówek, każda kredka czy długopis.

Nie myśl sobie, że jedna rzecz to za mało. Jeden ołówek ucieszy jedno dziecko, realnie pomoże jednemu dziecku!

W razie pytań kontaktuj się z osobą koordynująca akcję w Łodzi: herold7@wp.pl

źródło, zdjęcia i szczegóły: tutaj

Solidarni z katolikami w Wietnamie

2010-02-04T13:29:00.000+01:00

Po raz pierwszy Kościół katolicki w Polsce obchodzi dziś dzień modlitwy i solidarności z prześladowanymi katolikami w Wietnamie.

Solidaryzujemy się z prześladowanymi katolikami w Wietnamie. To co możemy dla nich zrobić, to modlić się i słać protesty, aby wyrazić sprzeciw wobec łamania praw religijnych i ludzkich.

W Wietnamie dochodzi do licznych aktów przemocy, aresztowań, pobić wiernych. Niszczone są także krzyże. Rządzący w Wietnamie komuniści wzięli ostatnio na celownik parafię w Con Dau. Burzą domy, w których mieszka ponad 2 tysiące katolików. Na ich miejscu ma powstać dochodowy "ekoturystyczny projekt".

Zachęcamy do włączenia się dziś w modlitwę w intencji Kościoła w Wietnamie, zwłaszcza podczas Koronki do Bożego Miłosierdzia.

Dzień solidarności ma także wymiar informacyjny, aby jak najwięcej osób dowiedziało się o prześladowaniach osób duchownych i wiernych. Oprócz modlitwy w intencji katolików w Wietnamie można wykonać także konkretny akt sprzeciwu wobec ich losu. Redemptoryści oraz misjonarze apelują, by wysyłać listy, maile i dzwonić do ambasady Wietnamu:

Ambasada Socjalistycznej Republiki Wietnamu
ul. Resorowa 36, 02-956 Warszawa

e-mail: office@ambasadawietnamu.org.

Tel. (22) 651 60 98; (22) 651 60 98; fax (22) 651 60 95.

Więcej o możliwościach wsparcia katolików w Wietnamie tutaj
Więcej o prześladowaniach Kościoła w Wietnamie tutaj i tutaj

Papieskie Intencje Misyjne (luty 2010)

2010-02-02T14:29:00.000+01:00

Aby Kościół, świadomy swojej tożsamości misyjnej, starał się wiernie naśladować Chrystusa i głosić Jego Ewangelię wszystkim narodom.

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na luty

Św. Paweł - słaby, a jednak mocny

2010-01-26T16:28:00.000+01:00

Święto Nawrócenia św. Pawła Apostoła doskonale koresponduje ze styczniowym tematem Modlitewnej Nowenny Miesięcy, przeżywanej w Ruchu Światło-Życie w związku z Rokiem Kapłańskim.

Bowiem aby w ogóle mówić o nawróceniu musimy spełnić pierwszy, podstawowy warunek – musimy uznać, że zgrzeszyliśmy. A to wbrew pozorom nie zawsze jest takie oczywiste i proste. Przyznanie się bowiem do grzechu wiąże się nierozłącznie z przyznaniem się do własnej słabości, co dla wielu (może zwłaszcza w dzisiejszym świecie, który próbuje przekonać nas, że jesteśmy sami dla siebie Panem, Bogiem i Władcą) jest problemem nie do przeskoczenia. Nawrócenie zatem wymaga przyznania samemu przed sobą, że nie jestem doskonały, a już na pewno nie samowystarczalny, co więcej, wymaga zwrócenia się z prośbą o pomoc, a więc przyznania, że samemu nie jestem w stanie z czymś sobie poradzić. Ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny (2 Kor 12,10) - mówi nam św. Paweł. Zgoda na słabość - oto czego chce nas dziś nauczyć.

Kwestia ta jest szalenie ważna m.in. w przypadku misjonarzy. Bowiem żeby ich posługa, ich misja była prawdziwie owocna, muszą oni zgodzić się na swoją słabość, tzn. że misjonarz powinien pogodzić się z tym, że nawet największe jego starania, wysiłki i działania, mogą nie przynieść spodziewanych i upragnionych owoców. Ale nie powinien tez zrażać się własnymi słabościami, pamiętajac, że nie są one przeszkodą dla Boga. Prawdziwy misjonarz rozumie bowiem, że to naprawdę Duch Święty działa i stety/niestety wieje tam gdzie chce, a więc nie zawsze tak jak byśmy sami tego chcieli. Jeden z polskich kapłanów pracujących na Syberii, podsumowując swoją dziesięcioletnią posługę, w trakcie której ochrzcił tylko dwie osoby, powiedział, że i tak było warto. Często bowiem zdarza się, że wyjeżdżający na misje, zazwyczaj przecież pełni zapału i gorliwości, doznają rozczarowania po konfrontacji swoich oczekiwań i wizji z rzeczywistością zastaną.

Z własnego doświadczenia wiem czym to może skutkować i jak bardzo potrzebna jest tutaj pokora. Istnieje bowiem i drugie niebezpieczeństwo, a mianowcie olbrzymia pokusa, że to sobie przypiszemy sukces np. na polu misyjnym. A tymczasem mamy przecież być robotnikami na żniwie Pańskim. Dotyczy to zresztą nie tylko misjonarzy, ale również np. ewangelizatorów, katechetów itp. Dopóki zatem zdajemy sobie sprawę z naszej słabości, z naszej ograniczoności, dopóty czujemy potrzebę zwracania się do Boga Wszechmocnego, jako do naszego Ojca, od którego zależy nasze życie i którego łaski wciąż potrzebujemy. Jeśli wiemy, że to Bóg w nas i przez nas działa, jesteśmy w stanie wyjść cało z każdego upadku, z każdej burzy, a jednocześnie potrafimy oddać Bogu należną mu chwałę za wielkie rzeczy jakie czyni w życiu każdego z nas.

Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali (2 Kor 12, 9).

Św. Paweł nie bez powodu nazywany jest Apostołem Narodów. Jego misyjna działalność i listy apostolskie jakie zostawił niezaprzeczalnie wpłynęły na rozwój chrześcijaństwa, czyniąc Pawła jednym z filarów Kościoła. Co ciekawe, pamiętając o swojej niechlubnej przeszłości, Paweł głosił Ewangelię z niesamowitą wręcz dumą. Pokazuje nam przez to, że Bóg posługuje się rzeczywiście z pozoru najlichszymi narzędziami. Nie było w nim jednak fałszywej pokory, znał swoją wartość, co więcej, potrafił jej bronić, ale dlatego że wiedział gdzie jest jej źródło. Myślę, że od św.Pawła możemy się nauczyć właśnie tej zgody na własną słabość, przyznania się, że potrzebujemy Boga, ale i tego, że Bóg "potrzebuje" nas - nawet (a może zwłaszcza wtedy), gdy wydaje nam się, że jesteśmy słabi.

Przemek

"Bądźmy świadkami miłości" - relacja ze spotkania Diakonii Misyjnej

2010-01-22T16:19:00.000+01:00

W środę 20 I 2010 r. odbyło się kolejne już spotkanie naszej diakonii. Tradycyjnie rozpoczęło się ono Nieszporami wspólnie odprawianymi przez oazowiczów z różnych diakonii, zgromadzonych w Centrum Ruchu na Radogoszczy. Następnie już w szczuplejszym gronie (choć tym razem wzbogaconym o małżeństwo z Domowego Kościoła) po modlitwie i krótkiej rozmowie przeszliśmy do części organizacyjnej.

Tym razem bowiem skupiliśmy się bardziej na omównieniu dwóch akcji, w które nasza diakonia zdecydowała się zaangażować. Hasło programu duszpasterskiego w obecnym roku w polskim Kościele - "Bądźmy świadkami miłości" okazuje się bardzo inspirujące. Pobudziło nas do zaangażowania się w program "Adopcja na Odległość", a takżę "Ołówek dla Afryki". O szczegółach obydwu akcji już niedługo będziecie mogli przeczytać na naszym blogu.

Spotkanie zakończyliśmy dziesiątkiem różańca. Trwając w Tygodniu Modlitw o Jedność Chrześcijan w sposób szczególny właśnie tę intencję polecaliśmy rozważając tajemnicę Zesłania Ducha Świętego.

W poszukiwaniu oazy - migranci i uchodźcy

2010-01-16T21:41:00.000+01:00

Dwie historie - dwa aspekty tego samego dramatu
..................................................................................
Paulos Fahraj od dwóch lat tuła się po Bliskm Wschodzie razem z rodziną. Ostatnie trzy miesiące spędzili w Syrii, niedawno przedłużono im pobyt o kolejne trzy miesiące, ale potem będą musieli wyjechać, bo kraj ten nie pozwala uchodźcom pozostawać dłużej w swoich granicach. Paulos uciekł wraz z rodziną z Iraku. W Bagdadzie zostawił dom, pracę i przyjaciół. Tam były jego korzenie i całe jego życie. Musieli opuścić swoją ojczyznę, nie tylko z powodu trwającej tam wojny i strachu przed terrorem oraz nieustannymi zamachami bombowymi, ale przede wszystkim w obawie przed prześladowaniami. Jest chrześcijaninem wyznania chaldejskiego. W Iraku narażony był na permanentne ataki islamskich fanatyków. Zaczęło się od oskarżeń pod jego adresem, żądano by przeszedł na islam. Potem były pogróżki. Gdy zniszczono jego sklep, w którym handlował dywanami, zrozumiał, że dłużej nie wytrzyma życia w strachu. Nie chciał podzielić losu swojego sąsiada, również chrześcijanina, którego torturowano, a następnie zamordowano.
Decyzję o uchodźstwie podjął głównie z myślą o rodzinie, zwłaszcza o 13-letniej córeczce, której groziło porwanie i gwałt. Niestety te praktyki są częste i nierzadko kończą się zmuszaniem młodych chrześcijanek do poślubienia muzułmanina i przejścia na islam. Paulos początkowo udał się do Jordanii, ale tam nie można przedłużyć półrocznego pobytu. Tak samo było w Libanie. Myślał, że w Syrii skończy się jego exodus, ale i tu spotkało go rozczarowanie. Nie traci jednak nadziei, że w końcu znajdą bezpieczne schronienie. Wierność Chrystusowi zmusiła go do uchodźstwa, ale nie żałuje, że nie wyrzekł się wiary. Jest wdzięczny Bogu za ocalenie, ale nie ukrywa, że nie o takim życiu marzył dla swojej rodziny.

38-letni Paweł także miał nadzieję na lepszą przyszłość dla swojej rodziny, również szukał bezpieczeństwa, ale tego ekonomicznego. W Polsce nie mógł znaleźć stałej i pewnej pracy. Z zawodu jest polonistą, ale w szkole nie było dla niego zatrudnienia. Przez pierwsze lata po skończeniu studiów był na bezrobociu. W końcu znalazł fuchę na budowie. Płacili nieźle, a on zawsze miał dużo krzepy, więc nie narzekał. Problemy pojawiły się, gdy założył rodzinę i okazało się, że z dotychczasowej płacy nie był w stanie utrzymać żony i synka. Kolejna zmiana i kolejne rozczarowanie. Nowy pracodawca nie wywiązywał się ze swoich obowiązków. Paweł czekał nawet po kilka miesięcy na wypłatę. Szwagier opowiedział mu o Zielonej Wyspie. Zapewniał, że tam wyjdzie na swoje, że wystarczą trzy lata i jak wróci do Polski, to już do nowego mieszkania. Wyjechał, gdy Maciuś miał zaledwie 1,5 roczka. Trzy lata zamieniło się w 11.
Maciek ojca prawie nie zna. Danusia, żona Pawła, przeżyła w pewnym momencie załamanie, nie wiedziała jak związać koniec z końcem. Pieniądze z Irlandii przychodziły wprawdzie regularnie, ale nie były to obiecywane kokosy, zresztą nawet one nie byłyby w stanie wynagrodzić jej samotności. Emigracja zmieniła Pawła nie do poznania, zamknął się w sobie, do rodziny dzwonił coraz rzadziej, coraz częściej za to zaglądał do irlandzkich pubów. Danusia zażądała, by wrócił już na stałe, groziła rozwodem. Paweł zaproponował inne rozwiązanie. Ściągnął rodzinę do Irlandii. Ich małżeństwo na szczęście przetrwało kryzys, ale wiele ich to kosztowało. Rodzina Pawła nie potrafi się odnaleźć na emigracji. Danusia przez cały dzień jest sama w czterech ścianach, nie dość że ciasnych, to jeszcze wciąż nie własnych. Maciek nie potrafi się zaklimatyzować w nowej szkole, z trudem nawiązuje nowe kontakty. Nie rozumie czemu opuścili Polskę, czemu nie może widywać kolegów, tęskni za dziadkami, chciałby znów służyć jako ministrant przy ołtarzu w swojej parafii. Paweł jednak wciąż wierzy, że decyzja o emigracji była słuszna, choć na pewno nie łatwa...

Gdy słowo dom nabiera nowego znaczenia - migracja i uchodźstwo
..................................................................................
Historie Paulosa i Pawła to zaledwie dwa przypadki, które mogą nam tylko przybliżyć, ale przecież nie wyczerpać kwestię uchodźców i migrantów, których na całym świecie jest miliony. Każdy z tych przypadków wiąże się z historią konkretnego człowieka, z konkretnym dramatem, cierpieniem, problemem...

Różne są powody, dla których ludzie opuszczają swój dom rodzinny i ojczyznę. Wojna, terror, i prześladowania w wielu miejscach na całym świecie powodują, że w chwili obecnej setki tysięcy uchodźców szuka schronienia poza granicami swojego kraju. Nie tylko chrześcijanie z Iraku muszą uciekać przed prześladowaniami, również nasi bracia w wierze z Indii, Darfuru, Indonezji, ale też wielu innych krajów muzułmańskich uciekają w obawie o własne życie. Tzw. dysydenci polityczni uciekają z krajów komunistycznych i rządzonych przez dyktatorskie reżimy, takich jak np. Korea Północna, Wietnam, Chiny czy Kuba. Do ucieczki zmuszają też tlące się w wielu rejonach świata współczesne konflikty zbrojne, jak choćby te w Afganistanie, Iraku, Ziemi Świętej, ale też i w wielu regionach Afryki. Nawet zakończony konflikt czy fala prześladowań nie zawsze oznaczają możliwość powrotu do domu, czego najlepszym przykładem są Czeczeńcy.
Wśród najczęstszych przyczyn emigracji wymienić można względy ekonomiczne, a więc poszukiwanie lepszych warunków życia, a nierzadko po prostu ucieczka przed głodem. Ale migrujemy także z powodów naukowych, rodzinnych i wielu innych. Zresztą kwestia uchodźstwa i migracji ma o wiele więcej aspektów i wymiarów niż te zarysowane przeze mnie. Zawsze jednak decyzja o opuszczeniu swojego kraju bądź rodzinnego domu nie jest łatwa.

Byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie - Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy
..................................................................................
W orędziu na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy, obchodzony w drugą niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego, w tym roku przypadający 17 stycznia, papież Benedykt XVI zauważa, że: Samego Jezusa jako dziecko spotkał los migranta, jak bowiem opowiada Ewangelia, by uniknąć zagrożenia ze strony Heroda, musiał szukać schronienia w Egipcie razem z Józefem i Maryją (por. Mt 2, 14). W tym roku papież zwraca szczególną uwagę na małoletnich migrantów i uchodźców, którym należy się wsparcie, nie tylko fizyczne, ale też kulturalne, duchowe i moralne. Ojciec Święty zauważa z bólem jak wiele z nich jest opuszczonych i narażonych w różny sposób na wykorzystywanie, dlatego pisze: (…) chciałbym zachęcić wszystkich chrześcijan do uzmysłowienia sobie, że sytuacja małoletnich migrantów i uchodźców stanowi społeczne i duszpasterskie wyzwanie. W naszych sercach rozbrzmiewają słowa Jezusa: «Byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie» (Mt 25, 35)

No właśnie, tu powinno pojawić się pytanie: czy rzeczywiście przyjęliśmy? Każdy z nas może sobie przeprowadzić rachunek sumienia pytając się w jaki sposób ja odnoszę się do emigrantów i uchodźców? Bez wątpienia bowiem w Polsce nie tak mało mamy okazji by ich spotkać. W jaki zatem sposób traktuję np. Koreańczyka lub Ukraińca, który handluje na bazarze w moim mieście? Jakie uczucia towarzyszą mi, gdy mijam chińską kuchnię bądź bar prowadzony przez Wietnamczyka? Czy zastanawiałem się kiedykolwiek, że za tym człowiekiem, którego nierzadko się boję, którego pod wpływem stereotypów traktuję jako potencjalnego złodzieja, lub oszusta stoi konkretna historia życia? Czy nie przeszło mi przez myśl, że przyjechał do mojego kraju w poszukiwaniu lepszego życia dla swojej rodziny, a może nawet musiał uciekać z kraju z powodów politycznych, podobnie jak kiedyś moi bliscy np. w czasie stanu wojennego? Oby Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy był dla nas okazją, by chociaż przez drobną chwilę wczuć się w sytuacje tych, którzy zmuszeni byli opuścić dosłownie wszystko co składało się na ich dotychczasowe życie.

Ruch Światło-Życie a emigracja – korzenie i współczesne zaangażowanie
..................................................................................
Dla nas, członków Ruchu Światło-Życie sprawa emigracji powinna być szczególnie bliska, nie tylko ze względu na hasło tego roku: Czyńcie uczniów ze wszystkich narodów. Przede wszystkim zobowiązujący i znamienny pozostaje fakt, że nasz Założyciel, Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki ostatnie lata swego życia przeżył na emigracji. Doskonale wiedział co to znaczy być uchodźcą i migrantem, od niego zatem możemy się uczyć w jaki sposób do tego problemu podchodzić. To przecież Międzynarodowe Centrum Ewangelizacji Ruchu Światło-Życie w Carlsbergu było i jest bardzo konkretną odpowiedzią na trudną sytuację polskiej emigracji. To w Centrum w Carlsbergu polscy emigranci spełniają nie tylko swoje duchowe potrzeby, ale też te kulturowe, związane z pragnieniem trwania w polskich tradycjach i dziedzictwie. Ale przecież „Marianum” jako otwarte dla wszystkich, jest tym miejscem, w którym polska emigracja spotyka się z Niemcami,spełnia więc funkcję integracyjną, będąc znakiem jedności.

Prawdziwą radością napełniają nas docierające do nas raz po raz wiadomości o zakładaniu wspólnot oazowych czy kręgów Domowego Kościoła w kolejnych miejscach Europy Zachodniej. Czy jednak jako Ruch Światło-Życie poczuwamy się do odpowiedzialności za emigrację polską w szerszym zakresie? W słowie programowym skierowanym na Kongregacji Odpowiedzialnych w 2008 r. ks. Adam Wodarczyk, Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie powiedział:

Projektem, który nie jest jeszcze dopracowany, jest program mający na celu powstanie grup ewangelizacyjnych, które będą mogły podjąć posługę w krajach Unii Europejskiej, tam, gdzie są nasi rodacy. Znajdują się tam tysiące ludzi potrzebujących Żywego Kościoła. Przeżycie emigracji, nie tylko sukcesów, ale i upokorzenia, trudnych sytuacji, w których ludzie zaczynają się znajdować, powoduje, że stają się bardziej chłonni na przyjęcie Dobrej Nowiny. Ogłaszam ten projekt w poszukiwaniu ludzi, szaleńców Bożych, którzy zechcieliby się takiej posługi podjąć, wspólnie zastanowić się nad strategią i wprowadzać ją w życie.

Ks. Jacek Herma z „Marianum” na tej samej Kongregacji mówił: Emigracja nie jest łatwym chlebem i niesie ze sobą wiele zagrożeń. Równocześnie jednak, z tym większą świadomością i przekonaniem mogę zaświadczyć: Emigracja jest miejscem i czasem, gdzie jest i działa z całą swoją mocą Bóg!

Może przy okazji Światowego Dnia Migranta i Uchodźcy i w czasie tego roku formacyjnego warto powrócić do pytań, które na wspomnianej Kongregacji zadał ks. Jacek. Obawiam się, że jako Ruch nie dość konkretnie na nie odpowiedzieliśmy:

Co uczynić, by także pośród nowej emigracji powstawały bardziej trwałe dzieła, w których wyrazi się charyzmat Ruchu Światło-Życie?

Co uczynić, by gromadzić, formować i lepiej wykorzystać te rzesze oazowiczów, którzy wyruszyli na emigracyjny szlak, aby byli apostolsko obecni w środowiskach polonijnych, ale by także byli zaczynem odnowy w Kościołach lokalnych?

Co uczynić, by powstawały także w innych krajach oazowe Centra Ewangelizacji?

Co uczynić, by powstawały oazowe ekipy misyjne, by oazowicze przygotowani do tego, mogli służyć dziełu misji wśród narodów?

Gdzie zatem są ci Boży szaleńcy? Czy jako Ruch Światło-Życie mamy jeden, spójny plan na działalność misyjną, ewangelizację poza granicami naszego kraju i duszpasterstwo polskiej emigracji? Wydaje się, że to pytanie wciąż pozostaje bez satysfakcjonującej odpowiedzi...

W poszukiwaniu oazy
..................................................................................
Uchodźcy i migranci w pierwszej kolejności szukają azylu i schronienia, a więc oazy. Najpierw tej, w której zaspokoją swoje podstawowe potrzeby i pragnienia – związane z pokojem, bezpieczeństwem i godziwymi warunkami życia. Ale potem następuje poszukiwanie oazy, w której będzie źródło „wody żywej”. Od nas jednak w dużej mierze zależy czy znajdą jedno i drugie ...

Przemek
..................................................................................

Orędzie papieża Benedykta XVI na 96 Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy

Emigracja, Międzynarodowy wymiar Ruchu. Referat ks. Jacka Hermy z XXXIII Kongregacji Odpowiedzialnych

"My nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli" - relacja z ORAE

2010-01-14T12:23:00.000+01:00

Głównym zadaniem misjonarza jest niesienie Dobrej Nowiny po krańce świata, a więc po prostu ewangelizacja. Ale żeby ewangelizować, a co za tym idzie, aby czynić uczniów ze wszystkich narodów, trzeba wiedzieć jak to robić!

M.in. właśnie dlatego trzy osoby z naszej diakonii misyjnej w dniach 7-10 stycznia 2010 r.wzięły udział w Oazie Rekolekcyjnej Animatorów Ewangelizacji, która odbywała się w ośrodku rekolekcyjno-konferencyjnym w Porszewicach k. Łodzi. Rekolekcje poprowadził ks. Sławomir Skonieczka oraz Wiesława Wróblewska z Diakonii Ewangelizacji, a zorganizaowała je Diakonia Ewangelizacji archidiecezji łódzkiej. Wśród uczestników była zarówno mlodzież, jak i osoby dorosłe, rodziny (dwa małżenstwa z małymi dziećmi) oraz kapłani. Spośród 36 uczestników, przybyłych z archidiecezji warszawskiej, łódzkiej i diecezji sandomierskiej, większość stanowili członkowie diakonii ewangelizacji, tak więc obecność członków diakonii misyjnej wydaje się tym bardziej warta podkreślenia :-)

Był to nie tylko czas teoretycznego i praktycznego zgłębiania tajników ewangelizacji. Owszem, uczyliśmy się jakie są metody, formy i cele ewangelizacji. Usłyszeliśmy m.in. czego unikać,a na co zwracać uwagę przy głoszeniu Ewangelii, a także jakie warunki muszą być spełnione, by dawane przez nas świadectwo było owocne. Jednak od tej stricte szkoleniowej strony, ważniejsza była strona duchowa tych rekolekcji, mieliśmy bowiem okazję na nowo doświadczyć Bożej miłości. Cóż bowiem po ewangelizatorze, który sam nie przeżywa właściwie relacji do Jezusa Chrystusa?

Nie tylko zatem mówiliśmy i słuchaliśmy o kerygmacie na konferencjach, seminariach i spotkaniach, ale także mogliśmy przeżyć wszystkie te treści na nowo w czasie Eucharystii, Liturgii Godzin, Namiotu Spotkania, wieczornej modlitwy, a nawet w spotkaniu z drugim człowiekiem i we wspólnocie.

Misjonarz to człowiek gotowy świadczyć o Bożej miłości i głosić Ewangelię przy każdej nadarzającej się okazji, tym cenniejsze więc było doświadczenie ewangelizacji indywidualnej w niedzielne przedpołudnie. Uczestnicy ORAE udali się wtedy do Konstantynowa Łódzkiego, by w parach głosić napotkanym ludziom Jezusa. Świadectwa, które wybrzmiały po powrocie, dały dowód na to, że był to czas mocnego działania Ducha Świętego. Dla wielu była to pierwsza taka próba, pierwsza okazja indywidualnej ewangelizacji, więc nie ma co ukrywać - wielu osobom towarzyszyły strach i obawy przed taką formą głoszenia Ewangelii. Ale widać było na twarzach powracających ewangelizatorów radość i wdzięczność za możliwość udziału w takim doświadczeniu.

Ten czas pomógł mi przede wszystkim na nowo doświadczyć jak bardzo Bóg mnie kocha i jak wiele zawdzięczam Jezusowi Chrystusowi. Chyba potrzebowałem jeszcze raz przypomnieć sobie, że wprawdzie ja jestem słaby i grzeszny, ale Bóg jest Miłosierny i Wszechmocny. W Konstantynowie na ewangelizacji zobaczyłem jak wielki jest Duch Święty, jak wielką ma moc. Gdy rozmawialiśmy z jedną dziewczyną, w pewnym momencie zadrżałem, bo wiedziałem, że w tym konkretnym czasie i miejscu mieliśmy ją spotkać, porozmawiać z nią, ogłosić jej Jezusa i pomodlić się nad nią. Dla mnie to był cud, to było takie namacalne działanie i obecność Ducha Świętego.
Przemek

Potrzebowałam takiego czasu. Czasu na przemyślenie pewnych spraw, czasu doświadczania Bożej miłości.
To co przeżyłam na ORAE było naprawdę piękne. Wiele się tam nauczyłam. Pierwszy raz prowadziłam ewangelizację z obcymi osobami i choć było mi trudno wiem, że było warto.
Martyna

zdjęcia: Sylwia Langot

Haiti - gdy ziemia zabiera wszystko...

2010-01-13T11:40:00.000+01:00

We wtorek 12 I 2010 r. Haiti, niewielką wyspę na M. Karaibskim nawiedziło potężne trzęsienie ziemi - największe od 200 lat, o sile 7 w skali Richtera. Epicentrum znajdowało się niedaleko stolicy kraju Port-au-Prince.

Szacuje się, że zginęło w nim ok. 100 tys osób. Setki tysięcy osób pozostało bez dachu nad głową.Ci, którzy przeżyli wstrząsy, teraz umierają z powodu poniesionych ran, ale też i zimna oraz odwodnienia, ponieważ woda jest zanieczyszczona. Zniszczone zostały szpitale, hotele, domy mieszkalne, sklepy, biura, szkoły a nawet Pałac Prezydencki, seminarium, katedra i większość kościołów. Wszędzie słyszy się krzyki spod gruzów. Mieszkańcy przy pomocy młotów i gołych rąk usiłują odkopywać ludzi, którzy znajdują się pod ruinami. Wszędzie leżą martwe ciała. Mieszkańcy plądrują zniszczone domy w poszukiwaniu jedzenia.

Organizacja Lekarze bez Granic opatruje rannych w dwóch szpitalach, które nie uległy zniszczeniu, i otwiera kliniki polowe w namiotach. Z wielu stron świata płynie pomoc humanitarna.

Papież Benedykt XVI modlił się za ofiary trzęsienia ziemi i zapewnił wszystkich, którzy ucierpieli w jego wyniku, o swej bliskości. Podczas środowej audiencji generalnej w Watykanie zaapelował o udzielenie wszelkiej pomocy ludności ok. 10-milionowego kraju.

Wśród ofiar jest arcybiskup Port-au-Prince, 63-letni Joseph Serge Miot oraz ok. stu kleryków i kapłanów.

Haiti jest jednym z najbiedniejszych krajów świata. W 2004 r. w wyniku zamachu stanu obalono prezydenta i doszło do niepokojów społecznych, dlatego od tego czasu stacjonują tu siły stabilizacyjne ONZ.

CARITAS Polska uruchomiła specjalny numer konta, na który można dokonywać wpłat. Zebrane środki zostaną przekazane do Caritas Haiti na zakup lekarstw, żywności i środków opatrunkowych.

*********************** !!! MOŻESZ POMÓC !!! ***********************

1)Przede wszystkim PAMIĘTAJ W MODLITWIE O OFIARACH TEGO TRZĘSIENIE ZIEMI, o tych którzy zginęli, o tych którzy przeżyli, a teraz walczą o życie, a także o tych, którzy stracili przez ten kataklizm bliskich, dom i nadzieję ...

2)WYŚLIJ SMS O TREŚCI "POMAGAM" NA NUMER 72052
koszt 2,44 zł z VAT.

3)We wszystkich parafiach archidiecezji łódzkiej 24 STYCZNIA ODBĘDZIE SIĘ ZBIÓRKA OFIAR DO PUSZEK na rzecz poszkodowanych w tragedii na Haiti.

Za pieniądze zdobyte w akcji smsowej oraz w czasie zbiórki w parafiach Caritas Polska kupi lekarstwa, wodę pitną, koce i inne niezbędne środki konieczne do ratowania życia.

***************** !!! BĄDŹMY ŚWIADKAMI MIŁOŚCI !!! *****************

Ołówek dla Afryki

2010-01-12T23:09:00.001+01:00

Na świecie żyje 2 miliardy dzieci.

Na każde 100 dzieci 17 nigdy nie pójdzie do szkoły.

Dla dzieci w Afryce szkoła to nadzieja na lepszą przyszłość, nierzadko na jakąkolwiek przyszłość.

Jeden ołówek potrafi zdziałać więcej niż nam się wydaje.

Możesz pomóc!

Szczegóły akcji tutaj

Najbliższe spotkanie diakonii misyjnej

2010-01-11T12:18:00.000+01:00

Serdecznie zapraszamy na spotkanie diakonii misyjnej, które odbędzie się w środę 20 I 2010 r. w Domu Ruchu na Radogoszczy (par. NMP Królowej Polski, ul. Zgierska 230).

Spotkanie rozpocznie się o godz.19:30

Na spotkaniu, oprócz modlitwy i dzielenia się Słowem, zapoznamy się dogłębnie z ideą Adopcji na Odległość, z jej różnymi formami i możliwymi sposobami rozpropagowania jej wśród członków naszego Ruchu.

Zapraszamy!!!

Epifania

2010-01-06T14:44:00.001+01:00

Pan obnażył już swe ramię święte
na oczach wszystkich narodów;
I wszystkie krańce ziemi zobaczą
zbawienie naszego Boga
Iz 52,10

Uroczystość Objawienia Pańskiego, obchodzona w Kościele 6 stycznia, w Polsce znana jest szerzej jako święto Trzech Króli. Zupełnie drugorzędną sprawą jest to, czy byli on magami, mędrcami czy też królami. Także ich imiona: Kacper, Melchior, Baltazar, a nawet ich relikwie przechowywane w Kolonii, nie są pewne.Również dary jakie złożyli, a więc złoto, kadzidło i mirra są bardzo różnie interpretowane. Wciąż trwają spory, czym była owa gwiazda, która przywiodła czcigodnych mężów do Betlejem – kometą Halleya, zbliżeniem Saturna z Jowiszem czy innym cudownym zjawiskiem. Ważne jest przede wszystkim to, że są oni reprezentantami świata pogańskiego, który w Chrystusie Jezusie uznał Króla, Boga i Zbawiciela.

Dzisiejsza uroczystość Objawienia Pańskiego ma bardzo wiele wymiarów. Dość powiedzieć, że łączy ona tak naprawdę nie tylko pokłon Trzech Mędrców, ale też Chrzest Jezusa w Jordanie i cud w Kanie Galilejskiej. Wszystkie te wydarzenia bowiem związane są z Epifanią, a więc objawieniem, ukazaniem się Boga człowiekowi i całemu światu. Oto bowiem Bóg przychodzi już nie tylko do Narodu Wybranego, ale do każdego człowieka, bez względu na miejsce i czas, w którym przyjdzie mu żyć. Zbawienie Boże ujrzeć mają wszystkie krańce ziemi...

Dlatego chciałbym zwrócić szczególną uwagę na misyjny aspekt tego radosnego święta. Dziś w Kościołach w Polsce zbierana jest składka na tzw. Fundusz Misyjny, z którego utrzymywane jest m.in. Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie. To dzięki niemu właśnie na cały świat, aż na krańce ziemi wyjeżdżają kapłani, osoby konsekrowane i świeckie, by jako misjonarze objawiać Bożą Miłość, świadczyć o niej słowem i życiem. Zostawiają wszystko co im znane, ich domy, wspólnoty, dotychczasowe zajęcia, by tak jak Trzej Mędrcy udać się w nieznane, prowadzeni wewnętrznym głosem, Bożym wezwaniem. Przemierzają ziemię, by zanieść Chrystusa tym, którzy jeszcze o Nim nie słyszeli. Ale podobnie jak i Mędrcy oddają pokłon Dzieciątku Jezus, może nawet dosłowniej niż nam się wydaje. Bo to właśnie misjonarze, misjonarki i wolontariusze misyjni na całym świecie, każdego dnia pochylają się nad ubogim, cierpiącym człowiekiem, nierzadko dzieckiem, w którym przecież objawia się im Chrystus. Muszą zegnąć kolana by go nakarmić lub opatrzyć.Swoją postawą służby, poświęcenia i miłości oddają hołd nie człowiekowi, lecz Bogu, który mieszka w każdym z nas.
Chyba każdy misjonarz po pewnym czasie spostrzega, że od ludzi, którym przyjechał pomagać i głosić Jezusa Chrystusa, otrzymuje więcej niż sam jest w stanie dać. Owszem, składamy w darze to co mamy, tak jak Mędrcy w Betlejem, ale przecież wracamy z czymś o wiele cenniejszym …

Przemek

Papieskie Intencje Misyjne (styczeń 2010)

2010-01-01T19:45:00.000+01:00

Aby każdy wierzący w Chrystusa uświadomił sobie, że jedność wszystkich chrześcijan stanowi konieczny warunek skuteczniejszego głoszenia Ewangelii

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na styczeń

Boże Narodzenie w Kazachstanie. Wczoraj i dziś.

2009-12-30T16:34:00.000+01:00

I pomyśleć, że jeszcze rok temu byłem tam – na kazachskiej ziemi... To było moje pierwsze Boże Narodzenie spędzane poza domem, bez rodziny … no właśnie, czy aby na pewno? Tak naprawdę Chromtau stało się moim domem i tam znalazłem rodzinę – ludzi, których pokochałem i chyba mogę powiedzieć, że z wzajemnością. Na pewno nie czułem się obco.

Pamiętam przygotowania do świąt – praktycznie rzecz biorąc wszyscy włączyli się w sprzątanie i dekorowanie kaplicy, każdy znalazł dla siebie jakieś zadanie. Widać było, że czują się odpowiedzialni za swoją kaplicę, za swoją parafię, że są wspólnotą. Wigilię spędziłem tylko z Księdzem Januszem. Była skromna, ale wyjątkowa. Wprawdzie z wielkim trudem, ale udało się przygotować dwanaście potraw. Odmówiliśmy Nieszpory, przełamaliśmy się opłatkiem, zjedliśmy wieczerzę wigilijną, pośpiewaliśmy kolędy i zadzwoniliśmy do naszych rodzin z życzeniami. A potem była niezapomniana Pasterka. Za oknami śnieg, w środku kaplicy ciepło, to fizyczne i to bijące z serc ludzi, którzy czekali na ten dzień cały rok. Kaplica świeciła setkami lampek, które były dosłownie wszędzie (na choinkach, ścianach, oknach itd.), ks. Janusz bowiem jakoś szczególnie upodobał sobie tę formę świątecznych ozdób :-) Dzieci natomiast garnęły się do szopki, akurat w zeszłym roku wzbogaconej o nowe, większe figurki.

Warto zaznaczyć, że w tym kraju, gdzie większość mieszkańców to muzułmanie i prawosławni (ci ostatni święta obchodzą zazwyczaj później, ze względu na różnice między kalendarzem juliańskim a gregoriańskim) Boże Narodzenie nie jest dniem wolnym od pracy. Tym większym podziwem darzę naszych parafian, którzy nie tylko „tłumnie” przybyli na Pasterkę, ale i w dzień Bożego Narodzenia przybyli na Mszę. Po niej odbyła się tradycyjna agapa, tutaj zwana „czajopiciem”. Wtedy też miało miejsce dzielenie się opłatkiem, które udało się tu zaszczepić ks. Januszowi, mimo iż generalnie na Wschodzie (poza rodzinami polskimi) ten zwyczaj nie jest znany. Nie ma też tutaj wigilijnej kolacji, może głównie dlatego, że rzadko kiedy całe rodziny należą do Kościoła.

Parafia w Chromtau jest pod wezwaniem św. Rodziny, więc w to święto przypada odpust parafialny. W zeszłym roku gościnnie celebrował Eucharystię i głosił kazanie odpustowe ks. Piotr Jabłoniec, który zresztą jak się okazało kilka miesięcy potem został proboszczem tej parafii. I znów była okazja do „czajopicia” :-)

No i wreszcie Sylwester. Dziwny to dzień w Kazachstanie, zważając, że to nie jedyny Nowy Rok w tym kraju. Jest to bardziej rodzinne święto, gdyż ludzie chodzą po domach i odwiedzają swoich bliskich, sypiąc się przy tym ryżem po głowach, a świętowanie przedłuża się nierzadko co najmniej do kilku kolejnych dni.

W innych parafiach Administratury też ten okres był szczególny. Młodzież z Atyrau przygotowała pod „dyrekcją” s. Weroniki jasełka, które wystawiła nie tylko u siebie, ale i w Kulsarach oraz Uralsku! Niestety mnie nie dane było je obejrzeć.

Szczególnie zapadła mi w pamięć szopka w Aktjubińsku, która przedstawiała Dzieciątko Jezus przed tradycyjną kazachską jurtą na czarnym tle! To chyba nasze wspólne marzenie – żeby Pan Jezus narodził się w każdym domu i w każdej rodzinie na tej kazachskiej ziemi. Niestety, droga do tego jeszcze daleka. I wcale nie chodzi o to, że większość Kazachów to muzułmanie.Problemem jest raczej to, że ci, którzy uważają się za chrześcijan (bez względu na wyznanie) po latach komunizmu i ateistycznej indoktrynacji wykazują wciąż mentalność materialistyczną. Bliższy jest im Dziadek Mróz i Śnieżynka, niż żywy i prawdziwy Jezus Chrystus. Ale wierzę mocno, że z każdym kolejnym Bożym Narodzeniem Jezus Chrystus będzie przychodził na nowo i z mocą do coraz większej liczby mieszkańców tej ziemi, przynosząc im nadzieję i wolność, tę budowaną na prawdzie, której tak bardzo potrzebują.

Administrator Apostolski Atyrau, ks. bp. Janusz Kaleta w tym roku po raz dziesiąty będzie spędzał święta w Kazachstanie. Gdy przybył tu po raz pierwszy w 1999 r. (wtedy nie był jeszcze biskupem) czekało go trudne zadanie. W Atyrau nigdy nie było parafii ani księdza. 24 grudnia odprawiał pierwszą Mszę św. z ludem. Było to w hotelu, w którym mieszkali pracownicy zachodnich firm naftowych. Było tam ok. 14 osób, z których tylko kilka było katolikami, reszta to przedstawiciele innych chrześcijańskich wyznań, a nawet ludzie nie wierzący. Przełomowy był 25 grudnia, kiedy ks. Janusz poszedł do mieszkania Gierliny Mienich, 90-letniej wtedy Niemki, która przez lata była odpowiedzialna za rozwój wiary katolickiej w tym miejscu, bowiem z braku kapłana to ona chrzciła dzieci, odprowadzała zmarłych na cmentarz i przewodniczyła modlitwom. Księdzu Januszowi przyszło zdawać u niej egzamin z podstawowych modlitw i katolickich świąt, bowiem początkowo nie mogła uwierzyć, że ma do czynienia z najprawdziwszym kapłanem. Na szczęście zdał celująco. Odprawił wtedy pierwszą Mszę św. wśród miejscowych. Była to radość dla nich i dla niego. To był zaczyn parafii w Atyrau. Dziś na pasterkę przychodzą tłumy, zarówno miejscowych, jak i obcokrajowców.

W zeszłym roku święta Księdza Biskupa też były nietypowe. Na Pasterkę pojechał bowiem do Aksaja, a więc bagatela 600 km od Atyrau, by gościć u Włochów pracujących w tamtejszym przedsiębiorstwie naftowym. Zabrał zresztą ze sobą Jowitę i Justynę (animatorki oazowe z Warszawy, przebywające w tym samym czasie co ja w Kazachstanie jako wolontariuszki misyjne), które Wigilię (drugą, bo pierwszą mieli dzień wcześniej w Atyrau) spędziły w Uralsku.

Justynę i Jowitę zastąpiła w tym roku Magda, animatorka oazowa z Poznania, która w Atyrau pracuje już czwarty miesiąc. Dla niej z pewnością także będą to niezapomniane święta. W czasie Pasterki występowała w chórze (połączonym z trzech: rosyjskiego, angielskiego i włoskiego), który „Cichą Noc” śpiewał w pięciu językach, a „Adeste fideles” w czterech! To właśnie przykład, że w Kościele nie ma granic! Przy tym jeszcze brała udział w Scence Bożonarodzeniowej, a przecież to wszystko trzeba przygotować, podobnie jak dekoracje itp. Dla misjonarzy i wolontariuszy zatem święta wcale do najspokojniejszych nie należą, ale może dzięki temu jest większa satysfakcja, że uczestniczy się w czymś ważnym i pięknym?

Dziś Boże Narodzenie w Kazachstanie można świętować z radością, bez większych problemów. Można wziąć udział w Eucharystii w kościele, śpiewać bez skrępowania kolędy. Ale nie zawsze tak było. Ci, którzy zostali do Kazachstanu zesłani, jeszcze w czasie II wojny światowej, zwłaszcza Polacy, wspominają ten okres ze szczególnym smutkiem. Zmuszano ich w tym dniu do pracy, by uniemożliwić świętowanie. Nie było mowy o jakichkolwiek potrawach wigilijnych, za opłatek służył przydziałowy chleb. Wśród składanych sobie życzeń dominowały te o powrocie do Polski. Kolędy śpiewano półgłosem, bez wyraźnej radości, a nawet przez łzy. Każdy zastanawiał się jak spędzają te święta jego bliscy i czy kiedykolwiek ich jeszcze zobaczy. Tęsknota, żal, samotność... Chyba najlepiej opisuje to wiersz napisany w 1940 r. przez Mariana Jonkajtysa pt. Gwiazdka w Kazachstanie:

Hej Kolęda, Kolęda - zawołajmy na głos
     Czemu Gwiazdko przywiodłaś nas pod Pietopawłowsk?
     Ale skoro przywiodłaś?… Niech i tak już będzie
     I tylko się nie obraź po naszej Kolędzie.
          Hej Kolędo, hej!
          Śniegiem wietrze wiej!…
     Czemu to pastuszkowie podczas srogiej zimy
     Podsłuchują pod drzwiami o czym my mówimy?
     Czemuż oni, miejscowi kołchozowi chłopcy
     Donoszą, że śpiewamy coś w języku obcym?
          Hej Kolędo, hej!…
     Czemu dzień wykreślili Jezuska narodzin?
     W Stajence osiedlili siedem licznych rodzin?
     Czemu wołu, osiołka, owcę i barana
     Sprzedali w punkcie skupu i pili do rana?
          Hej Kolędo, hej!…
     I odpowiedz gwiazdeczko czemu tak się dzieje,
     Że władzę ignoranci mają i złodzieje?
     Czemu Dary Królewskie i przeróżne wota
     Rozkradli, splugawili, wrzucili do błota?
          Hej Kolędo, hej!…
     I odpowiedz nam wreszcie, jeśli jesteś w stanie
     Czemu dziś, nam Polakom świecisz w Kazachstanie?
     I dlaczego, tak jakby jesteś mniej promienna?
     Dlaczego czerwona? I pięcioramienna?!
          Hej Kolędo, hej!…

Przemek

Więcej zdjęć i informacji o Kazachstanie na:
* www.catholic-kazakhstan.org/Atyrau/Pl/index.htm
* www.oaza-diakoniamisyjna.blogspot.com
Zajrzyj koniecznie!

"Kamienowanie Szczepana na naszych oczach", czyli Święta pod znakiem prześladowań

2009-12-26T22:58:00.000+01:00

W jednej z łódzkich kamienic do wigilijnego stołu zasiadają Kowalscy. Typowa, polska rodzina, katolicka, przynajmniej według statystyk. To ważny dzień, w końcu od tygodnia trwały przygotowania. Oczywiście mowa o zakupach, sprzątaniu i gotowaniu. Jeszcze tylko kilka drobnych sprzeczek, chwila dąsów najstarszej córki, dla której pójście do kościoła na pasterkę to strata czasu i można zasiąść do stołu. Dzielenie się opłatkiem poszło szybko, w końcu nieśmiertelne: „zdrowia, szczęścia, pomyślności i szampańskiego sylwestra” nie zajmują zbyt wiele czasu. Zatem można już zabrać się do jedzenia. Najmłodszy syn nieśmiało zaproponował, by wyłączyć telewizor na czas wieczerzy, ale został zbyty milczeniem przez resztę rodziny, więc próby już nie ponawiał. Dołączył do siostry, która skupiła się na rozpakowywaniu prezentów. Nowa mp4 wyraźnie jej się spodobała, bo po chwili zamknęła się w pokoju, by ją przetestować. Mały zajął się grą komputerową, tata zasiadł do sensacyjnego filmu, który akurat leciał w telewizji, a mama … cóż... w końcu ktoś musi posprzątać po skończonej kolacji...

Oczywiście, ten obrazek jest przejaskrawiony, ale czy rzeczywiście taki rzadki? Czy my w ogóle zastanawiamy się o co chodzi w tych świętach? Czy je przeżywamy, jako rodzina, jako chrześcijanie? I co ważne – czy doceniamy je?

Weźmy chociaż taki drugi dzień świąt. Oczywiście tradycyjnie udajemy się do kościoła w tym dniu, ale czy zastanawiamy się nad jego sensem? Jeszcze wczoraj świętowaliśmy przecież narodziny Jezusa. Były kolędy o Dzieciątku Jezus, zachwyt nad szopką, w domu choinka, atmosfera radości, spokoju i błogości, żeby nie powiedzieć sielanki. A więc skąd nagle ten Szczepan? Czytanie z Dziejów Apostolskich o jego ukamienowaniu oraz Ewangelia o prześladowaniach, jakich z powodu Chrystusa będą doświadczać Jego uczniowie, na pozór raczej nie współbrzmią dobrze z klimatem Bożego Narodzenia. No właśnie, na pozór! Św. Szczepan wprowadza nas bowiem w głębszą kontemplację Chrystusowego Wcielenia. Przypomina nam, że Jezus przyszedł na świat jako światłość i że my mamy o tej światłości dawać świadectwo. Szczepan pokazuje, że Ewangelia jest trudna i wymagająca, ale warta każdej ceny. A jaką cenę za wierność Ewangelii dziś ponoszą chrześcijanie, pokazują nam bracia i siostry w wielu miejscach na świecie. Spójrzmy na kilka przykładów:

Indonezja. Czwartek, grudniowa noc. W jednym z hoteli w małym mieście we wschodniej części wyspy Jawa co chwila pojawiają się grupy ludzi, na twarzach których widać radość, ale i strach. To chrześcijanie. Radość wynika z faktu, że nadchodzi Boże Narodzenie, za chwilę ma się rozpocząć liturgia. Strach wiąże się z niebezpieczeństwem, jakie czeka na tych, którzy gromadzą się, by wspólnie świętować pamiątkę narodzin Jezusa. Wiele świątyń zostało spalonych lub zamkniętych, więc trzeba wynajmować sale w hotelach, restauracjach a nawet centrach handlowych. Tam, gdzie kościoły ocalały i są otwarte obstawia je policja, wspomagana przez odziały wojska. To ochrona na wypadek ataków bojówek islamskich. Ten azjatycki kraj położony na archipelagu jest w większości zamieszkiwany przez muzułmanów. Będący w mniejszości chrześcijanie różnych wyznań, są realnie zagrożeni przez ataki fundamentalistów islamskich. Od ponad dziesięciu lat trwają prześladowania. W tym czasie chrześcijanie byli zabijani, gwałceni, okaleczani i więzieni. W różnych miejscach kraju prześladowania przybierają różne formy, są też okresy względnego pokoju. W tym roku jednak święta Bożego Narodzenia przebiegają pod znakiem strachu i zaostrzonych środków bezpieczeństwa.

Wietnam. 25 grudnia, południe. Na Uniwersytecie w Hanoi trwa egzamin. Dwudziestoletnia Maria Phuong przyszła, mimo że jest katoliczką i chciałaby w tym dniu świętować. Wie jednak, że jej nieobecność wiązałaby się z sankcjami dyscyplinarnymi, w końcu termin egzaminu nie przypadkowo przypada w ten dzień. W tym samym czasie Joseph Ngo pracuje ciężko w fabryce samochodów. Od wczesnego ranka nie miał przerwy, tym bardziej, że tego dnia oczekuje się od niego szczególnej wydajności. Trochę daje się mu we znaki zmęczenie, bo poprzedniego wieczora tuż po pracy uczestniczył w uroczystej pasterce, zresztą w tym samym kościele co Phuong. Wprawdzie ze względów bezpieczeństwa odbyła się we wczesnych godzinach wieczornych, ale jako chrześcijanin chciał wraz z rodziną przy wspólnej wieczerzy przedłużyć atmosferę radości. W końcu jest poważny powód – narodził się nam Zbawiciel.

W jednej z górskich wiosek w większości zamieszkiwanej przez katolików pasterki nie było w ogóle. Miejscowy duszpasterz, ks. Vincent Nguyen nie dostał pozwolenia na jej celebracje, odmówiono mu też samego wstępu do wioski. To kolejny cios dla niego. W ostatnim czasie był bowiem świadkiem ataku na jeden z kościołów w diecezji Huang Hoa. Od kradzieży naczyń liturgicznych gorsza była profanacja Najświętszego Sakramentu. Wprawdzie w Wietnamie jest ok. 9 mln katolików, a więc prawie 10% ludności, ale wolności religijnej nie ma. Słyszy się wprawdzie o polepszeniu stosunków tego komunistycznego państwa z Watykanem, gdzieniegdzie reżim pozwala na pewne ustępstwa wobec Kościoła, ale rzeczywistość jest o wiele bardziej skomplikowana i przykra. I choć czasy krwawych prześladowań kraj ten ma na szczęście za sobą, to jednak same prześladowania się nie skończyły, dziś po prostu przybierają one inną formę.

Indie. Stan Orissa. Trzydziestopięcioletania Prema Muttathupadathu przygotowuje posiłek dla swoich dzieci. Ma ich czworo, jeden z jej synów został zamordowany dwa lata temu. Wywleczono go z domu i bito do nieprzytomności, żądano, by przeszedł na hinduizm. Nie wyparł się Chrystusa, którego Narodzenie świętował kilka tygodni wcześniej. O czym myślał, gdy go katowano? Czy widział przed sobą Dziecię Jezus otwierające przed nim bramy nieba? Prema wierzy, że tak. Wraz z dziećmi nie wróciła do swojej wioski. Przebywają teraz w obozie dla uchodźców. Boją się wrócić w obawie przed przymusową konwersją na hinduizm lub nawet przed utratą życia. Biskupi w Indiach apelują, by chrześcijanie Boże Narodzenie świętowali dyskretnie, by nie narażać się na kolejne ataki. Zaczęło się dwa lata temu. Fundamentaliści, wyznający zasadę, że w Indiach mogą żyć tylko wyznawcy hinduizmu szczególną nienawiść skierowali w stronę chrześcijan. Pogromy były krwawe i bolesne. Świat milczał. Dziś prawie 20 tys. chrześcijan pozostaje tak jak Prema w obozach dla uchodźców. Tam spędzą Boże Narodzenie. Proszą o jedno – o modlitwę w ich intencji.

Różne kraje, różne systemy, różne powody, dla których chrześcijanie są prześladowani. Ale niestety nie tylko w tych państwach Boże Narodzenie zamiast z pokojem i szczęściem rodzinnym będzie się wiązało ze strachem i szczególną czujnością. W Chinach co chwila słychać o aresztowaniach duchownych, w Arabii Saudyjskiej zakazane jest nawet noszenie krzyżyka, z Iraku wciąż wyjeżdżają kolejne grupy chrześcijan w obawie o życie ... Ale tych miejsc jest znacznie więcej: m.in. Korea Północna, Laos, Iran, Afganistan, Erytrea, Algieria, Bangladesz, Bhutan, Myanmar, Kuba, Liban, Sri Lanka, Sudan, Zimbabwe, Wenezuela, a nawet Turcja i Egipt! Prześladowania wywołują nie tylko fundamentaliści islamscy i hinduistyczni, ale też reżimy komunistyczne i totalitarne. Ale przecież i w demokracjach nie są one rzadkością. Czyż ostatni wyrok Trybunału w Strasburgu w sprawie krzyży we włoskich szkołach nie jest tego przykładem?

Rektor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie w tegorocznym liście na drugi dzień Świąt napisał: „W wielu regionach świata kamienowanie św. Szczepana, o którym słyszeliśmy w dzisiejszym czytaniu, staje się nie tyle przywoływaniem odległej historii, ile wydarzeniem dziejącym się dziś, na naszych oczach.”

Prośmy Boga, by nie brakowało nam gotowości do składania świadectwa Ewangelii, słowem i życiem. Pamiętajmy też w modlitwie o braciach i siostrach w wierze, od których każdego dnia wymaga się najwyższego rodzaju świadectwa.

Przemek

Świąteczne życzenia

2009-12-23T21:42:00.000+01:00

Św. Wojciech – pechowiec, nieudacznik, czy świadek nadziei?

2009-12-19T22:02:00.000+01:00

Jednym z elementów przeżywanej w Ruchu Światło - Życie Modlitewnej Nowenny Miesięcy, związanej z ogłoszonym przez papieża Benedykta XVI Rokiem Kapłańskim, jest przybliżanie w każdym miesięcy sylwetki jednego ze świętych patronów, oraz cnoty którą szczególnie się wyróżniał. Przykład i świadectwo ich życia mają stać się bowiem dla nas zachętą do gorliwości w wierze i umacniać nas w tejże cnocie.

Czym więc zatem wyróżniał się św. Wojciech, który jest naszym patronem w miesiącu grudniu? Patrząc po ludzku praktycznie rzecz biorąc niczego nie osiągnął, można nawet powiedzieć, że jego życie było zmarnowane – nie potrafiąc przekonać własnych owieczek do porzucenia pogańskich obyczajów dwa razy uciekał z własnej diecezji, ukrywał się w klasztorze, a wkrótce po przybyciu na misje wśród Prusów został … zabity. Można zaryzykować stwierdzenie, że najbardziej znany jest właśnie z tego że zginął! Właściwie dopiero po śmierci został doceniony, a jego „sukcesy” zaczęły się dopiero przy jego grobie, a raczej w związku z jego grobem, gdyż jego relikwie spoczywające w Gnieźnie przyczyniły się do utworzenia tam pierwszej na ziemiach polskich metropolii.

Patrząc po ludzku, można uznać go za nieudacznika, w najlepszym wypadku za pechowca. Ale spoglądając z perspektywy wiary nie można zaprzeczyć, że był człowiekiem nadziei! I właśnie ta jego „nadzieja wbrew nadziei” jest dla nas w tym miesiącu cnotą, nad którą mamy pracować. Wojciech posiadał nadzieję, która pchała go w jednym kierunku – wypełniania woli Bożej w przeświadczeniu, że Bóg najlepiej pokieruje jego życiem. Wiedział, że sam niewiele może zdziałać, dlatego wszystko oddawał Bogu, dla Niego był gotowy znosić odrzucenie i „siać we łzach”.

Czy był dobrym misjonarzem? Znów patrząc czysto po ludzku można by powiedzieć, że jego wyprawa misyjna poniosła całkowite fiasko. Ale przecież dobrze wiemy, że "krew męczenników jest nasieniem Kościoła". Paradoksalnie więc, przez swoje męczeństwo przysłużył się rozkrzewianiu wiary bardziej, niż przez duszpasterskie wysiłki.

Ale jest też dodatkowa okazja do wspomnienia tego świętego. Dziś bowiem godność prymasa Polski przejął urzędujący arcybiskup gnieźnieński Henryk Józef Muszyński. Tym samym tytuł prymasa powrócił do stolicy metropolii, zbudowanej na grobie św. Wojciecha. Dotychczas należał bowiem do abp Józefa Glempa, metropolity warszawskiego, noszącego tytuł kustosza relikwii św. Wojciecha. To właśnie dzięki męczeńskiej śmierci Wojciecha i pielgrzymce cesarza Ottona III do grobu swojego świętego przyjaciela Polska zyskała własną metropolię, a przez to niezależność od niemieckiego sąsiada.

Tak więc wbrew pozorom i pomimo wielu porażek św. Wojciech odniósł „oszałamiającą karierę” i co ciekawe, nie będąc Polakiem stał się głównym Patronem Polski. Czy przykład jego życia wciąż może być pociągający? Wydaje mi się, że bez wątpienia tak. Może szczególnie dla tych, którzy przeżywają jakiś kryzys, nie widzą swojego miejsca w świecie, w Kościele, wydaje im się, że ponoszą same porażki. Wojciech pokazuje, że potrzeba trochę cierpliwości, a właściwie ufności w Boży plan. Uczy nas dziś, że coś co w oczach ludzkich jest porażką, w oczach Bożych wcale nie musi nią być, gdyż Bóg w sobie tylko wiadomy sposób może przekuć ją w sukces.

Nowemu prymasowi życzmy potrzebnych łask w nowej posłudze, a przede wszystkim módlmy się o nie dla niego, dla siebie zaś o cnotę nadziei, byśmy na Bogu budowali nasze życie, nie w przekonaniu o własnych sukcesach, lecz w ufności w Jego moc i wspaniały, najlepszy dla nas plan.

Przemek

"Miłość duszą misji" - relacja ze spotkania Diakonii Misyjnej

2009-12-17T23:18:00.000+01:00

Kolejne spotkanie już za nami :-) Bez cienia wątpliwości można stwierdzić, że należało do owocnych, choć na pewno nie łatwych. Ale po kolei.

W środę 16 XII, po odmówieniu w Domu Ruchu w szerszym kręgu osób Nieszporów, spotkaliśmy się już w mniejszym, kameralnym gronie w sali multimedialnej. Wzywaliśmy Ducha Świętego, by Jego obecność i światło towarzyszyły nam w czasie tego spotkania. Tym razem miało już ono charakter ściśle formacyjny. Zaczęliśmy bowiem od rozważań kilku tekstów papieskich, zarówno Benedykta XVI jak i Jana Pawła II, a także Św. Teresy od Dzieciątka Jezus.

Zgodnie doszliśmy do wniosku, że "duszą misji jest miłość", że tak naprawdę misje sprowadzają się (oczywiście w dużym uproszczeniu)do głoszenia i świadczenia o tym, że Bóg jest Miłością! Zastanawialiśmy się też nad naszą odpowiedzialnością w dziele misyjnym i naszym zaangażowaniem w dzieło ewangelizacji. Przyznaliśmy, że żeby ewangelizować na krańcach świata, trzeba zacząć od tych "krańców bliższych", a więc choćby od własnej rodziny. Biorąc za przykład św. Tereskę wyraziliśmy przekonanie o konieczności modlitwy za misje, jej pierwszorzędnej roli w dziele misyjnym i jej pierwszeństwie przed jakimkolwiek zaangażowaniem apostolskim.

Druga część spotkania upłynęła nam na sprawach organizacyjnych, a właściwie nad omawianiem możliwych pól działania i zaangażowania diakonii, zarówno tych bliższych, jak i dalszych. Doszliśmy do wniosku,że diakonia może i powinna być miejscem "podsycania" zapału misyjnego, jaki w nas jest, a więc niejako "grupą wsparcia":-)by to pragnienie ewangelizowania na krańcach świata nie tylko w nas nie gasło, ale i zyskiwało pełniejszy i konkretny wymiar.

Na koniec rozważyliśmy tajemnicę Wniebowstąpienia Pańskiego, ofiarowując tę dziesiątkę różańca w intencji misji i naszej diakonii.

Diakonia misyjna spotyka się i zaczyna działać. Na jakieś pierwsze owoce na pewno trzeba jeszcze poczekać, ale ważne, że ta nowa rzeczywistość zaistniała w naszym Ruchu i znajduje miejsce także w naszej archidiecezji. Ufamy, że Duch Święty tym dalej pokieruje...

Najbliższe spotkanie Diakoni Misyjnej

2009-12-13T22:19:00.000+01:00

Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych tematyką misji na spotkanie Diakonii Misyjnej w najbliższą środę 16 XII do Domu Ruchu na Radogoszczy (parafia NMP Królowej Polski).

Ok godz. 19 Nieszpory, następnie spotkanie,a na nim:
-chwila modlitwy
-trochę formacji
-parę spraw organizacyjnych
-dużo ciastek...

Papieskie Intencje Misyjne (grudzień 2009)

2009-12-07T13:19:00.000+01:00

Aby w Boże Narodzenie narody ziemi uznały w Słowie wcielonym światłość oświecającą każdego człowieka, a kraje otwarły drzwi Chrystusowi, Zbawicielowi świata.

komentarz do papieskiej intencji misyjnej na grudzień

Dzień Modlitwy za Kościół na Wschodzie

2009-12-04T20:51:00.000+01:00

6 XII w II Niedzielę Adwentu już po raz 10 obchodzić będziemy Dzień modlitwy za Kościół na Wschodzie. W tym roku towarzyszyć nam będzie hasło: Bądźmy świadkami miłości. Postawę tę doskonale ukazuje patron tego dnia, św. Mikołaj, który jest najlepszym wzorem ofiarności i chrześcijańskiego miłosierdzia. Warto byśmy sami wzięli z niego przykład i okazali konkretną pomoc katolikom na Wschodzie. Będzie ku temu okazja właśnie w niedzielę, przy okazji modlitwy za Kościół na Wschodzie i towarzyszącej jej zbiórce pieniężnej.

Kościół na Wschodzie – pod tym pojęciem kryją się Kościoły lokalne w byłych krajach Związku Radzieckiego, m.in. w Rosji, na Ukrainie, Białorusi, Litwie, Estonii ale też Kazachstanie, Turkmenistanie czy Uzbekistanie. Wciąż są to Kościoły, które potrzebują naszego wsparcia,ale przede wszystkim modlitwy. Wielu z nas ma na Wschodzie rodziny, nierzadko na Kresach Wschodnich są nasze korzenie, dlatego jako Polacy nie jesteśmy obojętni na los naszych braci i sióstr zza wschodniej granicy, czego od wielu lat dajemy dowód.

Jak podkreśla ks. dr Józef Kubicki, dyrektor powołanego 20 lat temu Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie przy Konferencji Episkopatu Polski, najcenniejszy dar Kościoła w Polsce dla Kościoła na Wschodzie to duchowni, zakonnice i świeccy, którzy wyjeżdżają do krajów Europy Wschodniej, Rosji i Azji Środkowej. Tego bowiem najbardziej potrzebuje tamtejszy Kościół - świadków Chrystusa, którzy gotowi by byli nieść Ewangelię narodom, które przez dziesięciolecia były indoktrynowane w duchu ateizmu i materializmu. Miliony ludzi na Wschodzie odczuwa głęboki głód Boga i prawdy. Dlatego potrzebna jest też modlitwa za wszystkich tam pracujących kapłanów, siostry i świeckich wolontariuszy, ale też i gorliwa modlitwa o powołania, zwłaszcza miejscowe, by tamtejsze Kościoły mogły się usamodzielnić.

Kilkadziesiąt lat komunizmu w Związku Radzieckim naznaczone było ciągłymi prześladowaniami Kościoła. Wiara katolicka przetrwała, dzięki wierności prostych ludzi i ofiarnej posłudze kapłanów, którzy nierzadko przypłacali to zdrowiem i życiem. Nie zachowały się jednak materialne podstawy tamtejszego Kościoła, któremu odebrano całą własność, niszcząc wszelkie obiekty kultu bądź oddając je pod cele publiczne. Dlatego też odradzający się wciąż jeszcze Kościół na Wschodzie potrzebuje także naszej konkretnej pomocy materialnej, m.in. na budowę i remonty kościołów, kaplic, plebanii i ośrodków przeznaczonych na dzieła charytatywne. Potrzebne są środki na naczynia i szaty liturgiczne, egzemplarze Biblii, mszałów i brewiarzy, a także prenumeratę pism katolickich. Pomocy materialnej wymagają także akcje dożywiania dzieci czy różnego rodzaju wyjazdy rekolekcyjne i kolonijno-formacyjne.

Potrzeb jak widać jest dużo, ale równie dużo jest też widocznych owoców tego wsparcia. Z raportu Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie wynika,że polscy katolicy oraz Polonia w drugą niedzielę poprzedniego roku (2008) ofiarowali na potrzeby Kościoła katolickiego na Wschodzie kwotę 2 mln 100 tys. złotych. Dzięki temu zrealizowano 285 próśb nadesłanych z parafii, od sióstr i braci zakonnych pracujących w Kościele na Wschodzie. Na pomoc liturgiczną, katechetyczną, budowlano-remontową, rekolekcyjną, formacyjną dzieci i młodzieży oraz najuboższym diecezjom wydano w całości 1.825.251 złotych. Biuro Zespołu zakupiło i przekazało dla konkretnych parafii: tabernakula, kielichy mszalne i puszki, monstrancje, dzwonki i gongi oraz nagłośnienia do świątyń i kaplic, a także dużą liczbę ornatów, stuł, alb, kap, komeż, bielizny kielichowej itp.

Kontynuowana jest prenumerata i wysyłka 150 egzemplarzy Wiadomości Katolickiej Agencji Informacyjnej. Otrzymują to czasopismo pasterze, kapłani, siostry zakonne, rektorzy Wyższych Seminariów Duchownych oraz redakcje czasopism diecezjalnych na Wschodzie. W parafiach rozprowadzane są też takie czasopisma, jak L’Osservatore Romano, Miłujcie się (także w języku rosyjskim), Dzienniczek Siostry Faustyny, Salvator, Misje Dzisiaj, Świat Misyjny.

Zespół wspiera finansowo organizowane przez kapłanów i siostry zakonne rekolekcje młodzieżowe i Wakacyjne spotkania z Bogiem dla dzieci oraz spotkania formacyjne o charakterze powołaniowym dla młodzieży i starszych ministrantów. Wspiera on także stołówki i kuchnie prowadzone przez siostry i braci zakonnych zajmujących się dożywianiem najbiedniejszych oraz prowadzone przez siostry zakonne przedszkola.

Do tej pory do pomocy odradzającemu się Kościołowi katolickiemu na Wschodzie wyjechało 1300 osób, w tym prawie 250 kapłanów diecezjalnych i blisko 450 kapłanów zakonnych i 23 braci zakonnych, blisko 500 sióstr zakonnych oraz kilkanaście osób świeckich.

Warto zaznaczyć że wśród nich są też członkowie Ruchu Światło-Życie. Od wielu lat na Ukrainie pracuje ks.Jarosław Gąsiorek, proboszcz parafii w Gwardijsku, a wraz z nim Barbara Sitek z INMK, a od kilku miesięcy także ks. Piotr Główka. Także na Ukrainie, choć w innej parafii pracuje ks. Paweł Rossa. Od trzech lat na wolontariat misyjny wyjeżdżają do Kazachstanu animatorzy oazowi, obecnie w parafii Atyrau pracuje Magda z archidiecezji poznańskiej. Możemy pochwalić się też działaniami ewangelizacyjnymi na „wschodnim przyczółku”, bowiem od wielu lat ks. Irek Kopacz wraz z "Drogocenną Perłą" prowadzi rekolekcje m.in. na Białorusi, Kazachstanie czy Turkmenistanie. Od kilku lat także warszawsko-praska Diakonia Misyjna organizuje wyjazdy ewangelizacyjne na Wschód min. na Białoruś, Litwę czy do Estonii. Widać więc, że nasz Ruch jest mocno zaangażowany w pomoc Kościołowi na Wschodzie i miejmy nadzieję, że to zaangażowanie nie będzie słabło, lecz z roku na rok się pogłębiało.

Przemek

Wy dajcie im jeść

2009-12-01T23:43:00.000+01:00

Caritas Polska prowadzi program „Wy dajcie im jeść”, którego celem jest zbieranie środków finansowych na walkę z głodem wśród dzieci w Afryce. Pomoc dociera do dzieci zagrożonych śmiercią głodową i chorobami.

W tym roku 10 groszy z każdej świecy sprzedawanej w ramach "Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom" Caritas przeznaczy na pomoc dzieciom w Sudanie. W tym kraju, zarówno dzieci jak i dorośli codziennie narażeni są na śmierć z powodu suszy i głodu, a przede wszystkim z powodu konfliktu zbrojnego toczonego pomiędzy południem a północą kraju. Według ONZ tylko w roku 2009 zginęło tam ponad 2 tys. ludzi, a 250 tys. straciło dach nad głową.

Mogłoby się wydawać, że te 10 gr to niewiele, ale tylko w ubiegłym roku dzięki tej akcji Caritas przekazała 367 900 zł na pomoc dzieciom w Kamerunie, Rwandzie, Kongo i Sudanie.

W zrozumieniu idei Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom służy symbolika światła i ciemności. Światło kojarzone jest z nadzieją i miłością. Wigilijna świeca jest znakiem gotowości dzielenia się miłością miłosierną z tymi, którzy nie mogą w pełni radości przeżyć Świąt Bożego Narodzenia: dziećmi ubogimi, pokrzywdzonymi w wyniku klęsk żywiołowych, sierotami. Celem Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom jest – poza zbieraniem funduszy na pomoc potrzebującym – również uwrażliwienie na trudną sytuację dzieci ubogich lub potrzebujących wsparcia.

W tym roku, całe Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom prowadzone jest pod hasłem: "Bądźmy świadkami miłości" i poświęcone jest problemowi dzieci osieroconych. Dochód ze sprzedaży świec zostanie przeznaczony na dzieci z ośrodków opieki zastępczej.

Pamiętaj,że kupując jedną świecę przyczyniasz się do uratowania komuś życia!

Niech na naszym wigilijnym stole nie zabraknie świecy Caritas!

BĄDŹMY ŚWIADKAMI MIŁOŚCI!!!

Co przed nami?

2009-11-29T20:23:00.000+01:00

Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało (Łk 10,2)
Winnica Pańska jest olbrzymia, wiele zadań więc staje także przed diakonią misyjną. Te, które sobie wyznaczamy, są bardzo dalekosiężne i z pewnością obliczone na dłuższy okres czasu. Potrzebni są "robotnicy", gotowi pracować w tej winnicy, ludzie z pasją, z sercem, gotowością służby, ale też otwarci na powiew Ducha Świętego!

Zdając sobie sprawę z naszych ograniczeń, oraz z faktu, że dopiero raczkujemy na polu misyjnym, inspirujemy się doświadczeniem przyjaciół z diakonii misyjnej diecezji warszawsko-praskiej, z którymi także współpracujemy.

Potencjalne pola działalności i podstawowe zadania diakonii misyjnej są następujące:

EWANGELIZACJA
Głoszenie Ewangelii poza granicami kraju jest jednym z zadań podstawowych dla tej diakonii. W miarę upływu czasu, zdobywania doświadczenia i pozyskiwania nowych osób planujemy uczestniczyć,a z czasem organizować i prowadzić krótsze bądź dłuższe rekolekcje ewangelizacyjne np. na Białorusi czy Litwie. Przed naszym Ruchem także operacja Madryt 2011 i ewangelizacja Hiszpanii, ale potencjalnych miejsc potrzebujących ewangelizacji jest znacznie więcej!
Chcemy także pomagać w przygotowaniach do wyjazdów krótko i długoterminowych oazowiczów, którzy zdecydują się podjąć posługę wolontariusza misyjnego (Kazachstan, Kenia).

MODLITWA
Jednym z głównych naszych zadań jest modlitwa, bez której wszystkie inne aktywności pozostaną bezowocne. Chcemy zatem obejmować naszą modlitwą sprawy misji, misjonarzy i wolontariuszy misyjnych, zwłaszcza tych posłanych przez Ruch Światło-Życie. W szczególny sposób chcemy modlić się o powołania misyjne, także spośród członków naszego Ruchu, oraz w papieskich intencjach misyjnych, a w tym roku zwłaszcza za kapłanów-misjonarzy.

PROMOCJA i ANIMACJA
Nasze zadanie widzimy w szeroko rozumianej informacji dotyczącej zarówno krajów misyjnych jak też problemów misji i misjonarzy oraz sytuacji chrześcijan prześladowanych w wielu krajach świata. Chcemy poszerzać w naszym Ruchu świadomość misyjną i pobudzać ducha misyjnego, m.in. za pomocą tego bloga (z czasem profesjonalnej strony internetowej), jak też przez animowanie nabożeństw czy spotkań o tematyce misyjnej.

POMOC
Chcemy włączać się w akcje wspierające misje, m.in. zbiórki na rzecz misji czy festyny misyjne. W szczególny sposób pragniemy skupić się na pomocy dzieciom z Afryki poprzez koordynowanie i propagowanie w naszym Ruchu programu Adopcja na Odległość.

Kto jest zaproszony do posługi w diakonii i współpracy?

KAŻDY, kto chce odpowiedzieć w szczególny sposób na hasło roku: "Czyńcie uczniów ze wszystkich narodów".

Zapraszamy więc młodzież, studentów, małżeństwa, osoby stanu wolnego, kapłanów i osoby konsekrowane, chcemy bowiem pobudzać świadomość misyjną w całym Ruchu Światło-Życie, we wszystkich jego rzeczywistościach.

Jeśli chciałbyś włączyć się w realizację któregoś z powyższych zadań, lub po prostu chciałbyś się bliżej przyjrzeć sprawom misji zapraszamy na spotkania!

Na początku

2009-11-28T17:37:00.000+01:00

Na początku było Słowo...(J 1,1)
To nie przypadek, że zaczynamy tego bloga tym fragmentem. Bo właśnie o to Słowo tak naprawdę chodzi - ono jest kluczem w zrozumieniu ewangelizacji i działalności misyjnej.

Wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa (Rz 10,17) Misje to głoszenie słowem, choć w głębszym spojrzeniu nie tylko, właśnie Jezusa Chrystusa, a więc Tego, który jest Słowem Przedwiecznym.

Żeby odpowiedzieć sobie na pytanie czym zajmuje się diakonia misyjna, co to za rzeczywistość i jakie jest jej miejsce w Ruchu Światło-Życie i w ogóle w Kościele, niezbędne jest zrozumienie tego pierwszego i podstawowego zadania każdego z nas,a mianowicie obowiązku głoszenia Dobrej Nowiny o Tym, który Zbawia, o Jezusie Chrystusie, obowiązku dawania świadectwa słowem i życiem o Bożej Miłości!

Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii(1 Kor 9,16) mówi św. Paweł. Ale co ja mam wspólnego z Apostołem i to takiego kalibru? Wbrew pozorom wiele. Każdy z nas bowiem jest powołany do głoszenia Jezusa Chrystusa słowem i życiem, choć oczywiście każdy na swój sposób! Nie każdego Bóg powołuje, by przemierzał morza i lądy, by przepowiadał Ewangelię dzikim plemionom, ale przed każdym stoi zadanie i obowiązek troski właśnie o te sprawy, choćby przejawiała się tylko (aż!) w modlitwie.
Ale czy to znaczy, że na tym mam poprzestać? Na pewno nie. Mam robić tyle ile mogę. Zaczynając od modlitwy, poprzez wsparcie konkretnych działań na rzecz misji, aż po sam wyjazd choćby na rekolekcje ewangelizacyjne, a może nawet na misje, rozumiane bardzo szeroko, jeśli tylko poczuję Boże wezwanie właśnie do takiego dzieła.

Czyńcie uczniów ze wszystkich narodów - to hasło roku Ruchu Światło-Życie wciąż czeka na zgłębienie i wcielenie w życie, jest zadaniem nie tylko na dzień dzisiejszy, ale i na przyszłość, powinno więc być dla nas stałym wezwaniem do działania.
Będziecie moimi świadkami aż po krańce ziemi(Dz 1,8) - mówi Jezus. Te krańce świata są często bliżej niż nam się wydaje: to nasza rodzina, przyjaciele, sąsiedzi,nasza szkoła czy praca, ale też ubodzy, cierpiący, ludzie zniewoleni. Ale są też te krańce Ziemi rozumiane dosłownie, o których nie można zapominać. W wielu krajach i miejscach na świecie są ludzie, którzy wciąż jeszcze nie słyszeli o Jezusie Chrystusie i Jego Miłości do każdego z nas. Już sam ten fakt nie może nam pozwolić spocząć, już sama ta świadomość powinna nas przynaglać do działania!

Diakonia misyjna swoje zadanie odczytuje jako głoszenie Ewangelii poza granicami Polski, zarówno poprzez krótkie rekolekcje ewangelizacyjne, jak też i wyjazdy oazowiczów na tzw. wolontariat misyjny. Nie koniecznie chodzi tu o dalekie kraje czy dzikie plemiona. Tereny misyjne to coraz częściej wielkie miasta Europy Zachodniej czy Skandynawii a także Wschód. Na Ewangelię i świadków wiary czeka Hiszpania, Niemcy, Białoruś i wiele innych krajów.

Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie ks. Adam Wodarczyk, w czasie Oazy Modlitwy Diakonii Misyjnej w październiku b.r. wytyczył kierunek działania naszej diakonii jako "ad extra"(na zewnątrz, a więc poza granice Polski) w stosunku do diakonii ewangelizacji, którą określił jako skierowaną "ad intra"(wewnątrz, w domyśle w kraju), wyznaczając więc w ten sposób zależność i relację między obydwoma diakoniami.

Oczywiście nie wystarczy kogoś posłać i starać się o następnego "chętnego". Trzeba zadbać o osobę posłaną, wspierając ją modlitewnie, ale też materialnie. Diakonia misyjna jest więc naturalnym "zapleczem logistycznym" dla posłanego. Nie można też mówić o działalności misyjnej, bez stałej modlitwy za misje, misjonarzy i o powołania misyjne oraz bez wspierania tych misji przy najróżniejszych okazjach (m.in. zbiórki pieniędzy, czy różne misyjne akcje, festyny itp). Diakonia jako jeden z ważniejszych i bardzo owocnych kierunków widzi zaangażowanie w program Adopcji na Odległość.

Ale ponieważ jesteśmy Diakonią Ruchu Światło-Życie naturalną rzeczą jest, że chcemy dzielić się naszym charyzmatem z innymi narodami, dlatego celem wyjazdów naszych oazowiczów, a tym samym troską całej diakoni jest w ostatecznym rozrachunku powstawanie wspólnot Ruchu Światło-Życie poza granicami naszego kraju.

Ambitne cele? Na pewno. Ktoś mógłby powiedzieć, że zuchwałe, ktoś inny, nierealne. A my twierdzimy, że konieczne i naglące! Na pewno obliczone na długie lata. A ponieważ dla Ducha Świętego nie ma rzeczy niemożliwych ufamy, że z Jego pomocą i pod Jego prowadzeniem będziemy je podejmować i to skutecznie!

Czekamy na Bożych Szaleńców, którzy nie boją się wyzwań, lecz chcą przekraczać granice, zarówno te geograficzne, jak też te, które są w nas samych.

Zatem Bracie, Siostro:
Nie łam się! Przełam się!
Dla Jezusa i z Jezusem!

Zapraszamy do diakoni!